Het grootste deel van mijn leven geloofde ik in een heel specifieke formule: hard werken op school, een sterk cv opbouwen, studeren in het buitenlandleer talen, behaal een masterdiploma en word mondiaal bewust.
Ik heb journalistiek en media gestudeerd, en ik begon al vroeg met het leren vertellen van verhalen. Ik heb verschillende keren tijd in het buitenland doorgebracht in Rome, Florence, Koeweit en Schotland. Ik heb geleerd hoe ik door een nieuwe cultuur, nieuwe systemen en nieuwe verwachtingen moet navigeren. Ik werd vloeiend in een ruimte die niet was ontworpen voor een eerste generatie studenten zoals ik.
Na mijn afstuderen bleef ik inkomen verdienen masterdiploma in internationale zaken als onderdeel van de inaugurele groep aan de John Cabot Universiteit in Rome (opnieuw). Ik richt mij op mondiale rechtvaardigheid, mensenrechten en vertegenwoordiging. Ik heb bijgedragen aan onderzoek naar de kluseconomie, heb VN-conferenties in Italië en Azerbeidzjan bijgewoond en een naar mijn mening sterk en competitief profiel opgebouwd.
Ik heb mijn MA vroegtijdig afgerond, in de overtuiging dat ik alles goed had gedaan. Maar ik kan nog steeds geen baan krijgen.
Ik solliciteer overal, in alle landen en sectoren
Sinds mijn afstuderen heb ik op meer dan 1.000 banen gesolliciteerd.
Dit omvat rollen in Rome bij VN-agentschappen, NGO’s en humanitaire organisatie. Het omvat ook banen in heel Amerika – persoonlijke, hybride en externe functies. Ik solliciteerde naar communicatiefuncties, onderzoeksfuncties, mediabanen en alles wat in lijn lag met mijn achtergrond in storytelling en mondiale aangelegenheden.
Ik heb het CV aangepast. Ik schreef een sollicitatiebrief die uren duurde. Ik deed onderzoek naar de organisatie, hield hun missie in gedachten, benaderde elke connectie en bereidde me voor op het interview alsof het een test was.
Van al die sollicitaties heb ik vijftien sollicitatiegesprekken gekregen. Slechts twee daarvan brachten mij naar de tweede ronde. Minder dan vijf functies waarvoor ik heb gesolliciteerd, zijn daadwerkelijk ingevuld.
Anders kijk ik hetzelfde vacature plaatsen verschijnt enkele weken of maanden later opnieuw. Is dat de werkelijke positie?
Ik begon het gevoel te krijgen dat ik niet aan het strijden was om een baan. Ik strijd om banen.
Het moeilijkste was dat ik niet wist wat ik verkeerd deed
Afwijzing is één ding. Onzekerheid is iets anders.
Als je geen baan krijgt, heb je er meestal wel iets voor. Misschien heeft iemand meer ervaring. Misschien heb je het niet goed gedaan tijdens het sollicitatiegesprek. Misschien klopt de rol niet.
De auteur behaalde zijn masterdiploma. Met dank aan Nicolette Alexandra Brito-Cruz
Maar wat doe je als er helemaal geen resultaat is? Wanneer een positie voor onbepaalde tijd open blijft. Wanneer een bedrijf een functie opnieuw plaatst zonder personeel aan te nemen. Wanneer je een paar stappen hebt doorlopen en nog steeds niets hoort.
Hierdoor ontstaat er een constante lus in je geest. Je gaat aan alles twijfelen: je diploma’s, je ervaringen en de keuzes die je maakt.
Ik heb alles gedaan wat mij werd opgedragen om aangenomen te worden. Toch heb ik mij nog nooit zo onzeker gevoeld over mijn positie.
Freelancen is mijn manier om inkomen te verdienen
Op een gegeven moment moest ik mijn focus verleggen van wachten naar bouwen.
Tijdens mijn bachelor heb ik vier jaar gewerkt op het gebied van publiciteit en creatieve marketing. Het werd het enige waar ik op terug kon vallen toen de arbeidsmarkt steeds meer op mij afkwam.
Nu werk ik freelance als creatief directeur en marketingprofessional. Ik ontwerp campagnes, creëer visuele inhoud en werk samen met klanten om samenhangende merkidentiteiten op te bouwen. Ik heb aan alles gewerkt, van socialemediastrategie, e-mailmarketing, fotoshoots tot redactionele beelden.
Het is onstabiel of fulltime rol Ik wil mezelf. Maar het was iets dat ik zelf heb gebouwd.
Freelancen heeft mij geleerd op een andere manier op mijn vaardigheden te vertrouwen. Dit liet me zien dat ik geen toestemming nodig heb om betekenisvol werk te maken.
Er is echter een verschil tussen overleven en je veilig voelen. Ik ben nog steeds aan het bedenken hoe ik die kloof kan overbruggen.
Het gebrek aan stabiliteit dwong me om opnieuw na te denken over wat ik echt wilde
Lange tijd streefde ik naar stabiliteit zoals ik die zelf definieerde: een fulltime baan, een vast salaris en een duidelijke titel. Maar het ontbreken daarvan was voor mij aanleiding om nog een vraag te stellen. Wat voor werk wil ik eigenlijk doen?
De antwoorden brengen mij steeds weer terug bij het vertellen van verhalen.
Ik wil een creative director worden die zich richt op het vertellen van verhalen BIPOC-verhalen zorgvuldig en nauwkeurig. Ik wil media creëren die mensen niet stereotyperen of van cultuur een trend maken. Ik wil projecten bouwen die eerlijk, gelaagd en opzettelijk aanvoelen.
Dat is de baan waar ik al jaren in geïnteresseerd ben. Het was ook een klus die ik steeds uitstelde omdat ik dacht dat ik eerst iets ‘stabielers’ nodig had.
Nu begin ik te beseffen dat het pad dat ik volgde misschien nooit ontworpen was om mij daarheen te brengen.
Ik ben het nog steeds aan het uitzoeken
Ik heb geen duidelijk einde aan dit verhaal.
Ik was nog steeds aan het solliciteren terwijl ik freelancer was, en probeerde wijs te worden uit een systeem dat onvoorspelbaar aanvoelde en soms onmogelijk te navigeren was.
Maar ik weet dit ook: de inspanningen die ik heb geleverd zijn niet voor niets geweest. Het bracht mij niet waar ik verwachtte. Misschien betekent dat dat ik iets anders moet bouwen.
