Na een lange en moeilijke reis verschijnt het regiedebuut van Kristen Stewart, Waterchronologieeindelijk in de bioscopen te zien. De acteur had op een gegeven moment moeite om de film tot leven te brengen dreigde te stoppen met acteren tenzij hij financiële steun voor de film kan vinden. Het is niet het meest commerciële uitgangspunt ter wereld: de film is een bewerking van de gelijknamige memoires van Lidia Yuknavitch uit 2011, waarin uitgebreid wordt verteld over de ervaringen van de auteur met misbruik (waaronder incest), en hoe die ervaringen uit haar kindertijd de rest van haar leven weerklank vonden.
Afgezien van het niet-Hollywood-uitgangspunt, is het materiaal een opmerkelijk gedurfde keuze voor een regiedebuut. Toen ik de film echter voor de tweede keer bekeek, dacht ik: “Verdomme, het is hem gelukt.” Typisch, Zij hoofdredacteur Samantha Allen en ik verlieten het theater met dezelfde reactie, maar deze keer was het anders. We moesten het dus natuurlijk opsplitsen in Google Documenten, wat, zoals ik had verwacht, resulteerde in een zeer generatief gesprek, dat hieronder wordt weergegeven. — James Factora
James Factora: Door de jaren heen hebben we meegemaakt films besprekenIk merk dat jij en ik over het algemeen dezelfde smaak hebben. Daarom was ik verrast toen ik hoorde dat het leek alsof onze gevoelens zo verschillend waren Waterchronologie. Ik heb er echt van genoten, en jij… niet. We zijn nog niet op de details ingegaan, dus ik ben benieuwd naar enkele van je belangrijkste kritiekpunten op de film.
Samantha Allen: Oké, de korte versie: voor mij is dit een van die ambitieuze debuten die zoveel belofte inhouden, maar de rest van de delen niet echt waarmaken. Ik vond de montage, het geluidsontwerp en het acteerwerk over het algemeen uitstekend. Imogen Poots doet hier fantastisch werk. Als het echter om de kerninzichten over trauma, misbruik en verslaving gaat, heb ik niet het gevoel dat de aanpassing iets nieuws aan het gesprek toevoegt.
Ik denk dat het een aantal interessante dingen probeert te zeggen over geheugen en genezing. Er waren momenten die mij echt ontroerden, zelfs tot tranen toe. Maar toen die videoclipachtige reeks over de aftiteling begon te spelen, had ik het gevoel dat ik naar een twee uur durende goocheltruc had gekeken en dat er eigenlijk niets in tweeën was gezaagd. Indien omgekeerd, wat zijn dan uw punten van lof?
JF: Nou, dat lijkt er meer op! Mijn favoriete aspecten zijn ook het geluidsontwerp, de montage en het acteren – ook in die volgorde. Ik ben het daar niet noodzakelijk mee oneens Chronologie presenteert niets supernieuws op het gebied van het idee van overleven en alles wat daarbij komt kijken. Ik denk dat dit gedeeltelijk te wijten is aan het feit dat het bronmateriaal in 2011 werd gepubliceerd. Dat wil niet zeggen dat het verouderd is, maar vijftien jaar later (mijn God, hoe is het vijftien jaar geleden) zijn de gesprekken die we voeren over overlevenden van misbruik nu veel verfijnder en genuanceerder dan ooit tevoren.
Toch denk ik Chronologie vrij uniek in het visueel en auditief vertalen van deze ideeën. In de persberichten voor de film zei Kristen Stewart dat “cinema het dichtst in de buurt komt van onze onderbewuste herinneringen die in ons lichaam leven.” Dat gevoel bleef me echt bij, en de manier waarop deze film werd gemaakt is een goed voorbeeld van dat idee.
Ik denk ook dat er iets te zeggen valt over hoe deze film past in de golf van films en tv uit de jaren 20, die opzettelijk complexe verhalen proberen te presenteren over overlevenden van misbruik, vooral seksueel misbruik. Ik denk Ik zou je kunnen vernietigen En Ik was vroeger grappignet buiten mijn hoofd.
