Na een reis van twee weken in 2015 keerden mijn man en ik zeer geïnteresseerd in Japan terug naar huis.
Betrouwbaarheid is fundamenteel; treinen rijden met een uurwerkprecisie die het dagelijkse woon-werkverkeer verandert in een ontdekkingsoefening. We werden verliefd op het diepe gevoel van veiligheid waardoor jonge kinderen alleen rond konden lopen, de tempelsfeer in de buurt en het niveau van openbare orde waardoor alles thuis in vergelijking chaotisch aanvoelde.
Wat begon als een simpele vakantie groeide uit tot een complete verandering in ons leven die de volgende acht jaar van ons leven zou duren. We besloten dat Japan niet alleen een plek was om te bezoeken, maar ook een plek waar we ons gezin zouden grootbrengen.
We stopten met sparen voor de droom om ‘ooit’ een huis in Nieuw-Zeeland te bezitten en investeerden in plaats daarvan in het heden, waarbij we ons geld in de richting van een of ander rendement brachten. reis naar Japan om ons nieuwe leven te vinden.
Ter voorbereiding op onze verhuizing naar het buitenland deden we onderzoek naar lokale gebruiken en wijdden we ons aan intensieve taalstudie. Terwijl het ons lukte, schreven mijn man en ik zich in voor cursussen op universitair niveau privé bijles zodat onze dochter haar de best mogelijke start geeft.
We overtuigen onszelf ervan dat als we zorgvuldig genoeg plannen, niets ons zal overrompelen. Toen de verhuizing in 2023 eindelijk plaatsvond, voelden mijn man en ik, evenals mijn dochter, zich overal op voorbereid.
We gaan ervan uit dat het moeilijkste deel de logistiek van de verhuizing en de eerste golf van de verhuizing zal zijn cultuur schok. Nadat ik hier twee en een half jaar had gewoond, besefte ik dat we niet eens een hechte band hadden.
Een identiteitsverandering kun je niet plannen
Mijn man en ik hebben bijna tien jaar besteed aan de voorbereidingen voor onze verhuizing naar Japan. Koning Kerri
Ik wil me altijd voorbereid en in controle voelen, en dat is waarschijnlijk de reden waarom het me acht jaar kostte voordat ik me klaar voelde om Nieuw-Zeeland te verlaten.
Voordat we verhuisden, heb ik alles onderzocht wat ik kon bedenken, te beginnen met de how-to Japanse gespecialiseerde gezondheidskliniek verschilt van onze huisartsenpraktijk in Nieuw-Zeeland, waarbij speciale documenten vereist zijn voor inschrijving bij het gemeentehuis.
Ik keek naar vlogs van mensen die hun aankopen deelden in Tokio, noteerde de prijzen van basisproducten als melk en eieren, en las blogposts over het dagelijks leven. expats in Japan.
Over cultuurshock gesproken en taalbarrière maakt mij niet bang, omdat praktische problemen vaak praktische oplossingen hebben. Wat ik niet had kunnen voorzien, was dat ik me als een bedrieger zou voelen als ik in het buitenland zou wonen.
Op het eerste gezicht leek ik zelfverzekerd en capabel en deelde ik foto’s van onze laatste avonturen met vrienden en familie op sociale media. Sterker nog, zelfs kleine dagelijkse interacties zorgen ervoor dat ik in paniek raak en me afvraag.
Elke keer dat iemand mij een vraag stelt, gaat mijn hart tekeer, en ik kan de woorden niet vinden om die vraag te beantwoorden.
Ik schaam me elke keer als ik in de supermarkt op Google Translate moet vertrouwen of andere vormen moet begrijpen. Er lag zelfs een pakketje op mijn slaapkamervloer, zes maanden lang niet afgeleverd, omdat ik te geïntimideerd was om het proces op het plaatselijke postkantoor te begrijpen.
Voor iemand die zijn identiteit op onafhankelijkheid heeft gebouwd, voelt het frustrerend en vernederend om voortdurend hulp van anderen nodig te hebben.
Als ouder op school die herhaling nodig had, een klant die in de rij stond, of iemand die op haar man vertrouwde om te vertalen, werd mijn zelfvertrouwen langzaamaan aangetast.
Leven zonder ondersteuningssysteem is moeilijker dan ik dacht
Hoezeer we ook van Japan houden, het is moeilijk om zo ver van huis te zijn. Koning Kerri
De onafhankelijkheid waar ik altijd trots op ben, betekent ook dat ik er geen prioriteit aan geef een ondersteunend netwerk opbouwen toen we in Japan aankwamen.
Ik ging ervan uit dat de vriendschap zou ontstaan zoals altijd: via schoolevenementen, informele gesprekken en af en toe nabijheid. Ik denk dat ik uiteindelijk met sommige mensen koffie ga drinken, ook al is de koffie niet zo lekker als koffie uit Nieuw-Zeeland.
Het blijkt dat vriendschappen moeilijker op te bouwen zijn als er taal- en culturele barrières zijn tussen elk gesprek.
Dus verdiepte ik me in mijn werk en zei tegen mezelf dat ik het te druk had om te socialiseren. Ons gezin reist veel in de weekenden, dus het is gemakkelijk om bezig te blijven en moeilijker toe te geven dat ik me eenzaam voel.
Sommige van de vrienden die ik heb gemaakt, geef ik echt om. Echter, diepe vriendschap het kost tijd, en het leven voelt moeilijker als je niet iemand in je omgeving hebt waar je op kunt leunen.
Die afwezigheid werd het meest acuut gevoeld toen mijn grootmoeder in 2024 stierf en ik er niet voor mijn gezin kon zijn. Ik kon geen maaltijd voor mijn moeder koken, bij mijn grootvader zitten of op een fatsoenlijke manier afscheid nemen.
Rouwen op afstand is niet iets dat je kunt plannen; Je beseft te laat dat het definitieve afscheid achter een vlucht van veertien uur en een vliegticket met vier cijfers schuilgaat.
Hoewel het tijdsverschil slechts vier uur bedroeg, zorgde de geografie van onze nieuwe levens ervoor dat ik buiten bereik was op de momenten dat het er het meest toe deed.
Japan heeft ons leven op veel praktische manieren gemakkelijker gemaakt. We besparen geld, reizen meer en hebben toegang medische zorg van hoge kwaliteit wanneer we het nodig hebben.
Al het gemak en reizen in de wereld kunnen de gemeenschap echter niet vervangen.
Zelfs onze beste hoop komt niet overeen met het echte leven
Japan gaf ons het ongeremde leven waar we van droomden, maar ik leerde dat comfort een gemeenschapsgevoel niet kan vervangen. Koning Kerri
Voordat we verhuisden, dachten we dat we de taalkloof hadden overwonnen: mijn man voltooide een vierjarige bacheloropleiding Japans, onze dochter groeide op met het begrijpen van de taal en ik leerde zoveel als ik kon.
We gaan ervan uit dat dit voldoende is om in de behoeften van het leven te voorzien, en vanuit praktisch oogpunt is dat ook zo. Ik kan zonder veel problemen winkelen, afspraken maken en mijn dagelijkse leven voortzetten.
Deel uitmaken van een gemeenschap is echter niet hetzelfde als deel uitmaken van een gemeenschap. Op ouderbijeenkomsten en schoolevenementen verliepen de gesprekken te snel om bij te houden, en ik had zelden het gevoel dat ik iets van betekenis kon bijdragen.
Naarmate de tijd verstreek, besefte ik dat taal niet de enige barrière was om erbij te horen.
Het begrijpen van de versnellingen van het systeem betekent niet dat ik weet hoe ik er een van kan worden. Ik begrijp dat Japan groepen voorrang geeft boven individuen, maar zich hieraan aanpassen is in de praktijk veel moeilijker.
Elke keer vroeg ik het schoolpersoneel om een uitzondering voor mijn dochter: een rustig hoekje tijdens vergaderingen of toestemming om het te dragen hoofdtelefoon met ruisonderdrukking tijdens de muziekles wordt de glimlach aan de andere kant van de tafel dun en stijf. Er was geen ruzie, alleen een zware, beleefde muur van stilte die me vertelde dat ik de grens had overschreden.
Dit bracht mij in een onmogelijke positie: ik had moeite om de steun te krijgen die hij nodig had, maar door iets te zeggen benadrukte ik de verschillen waarmee ik hem probeerde te helpen navigeren.
Japan geeft ons nog steeds het leven dat we hadden gepland, alleen niet op de manier die we hadden verwacht. Nu moeten we beslissen of het leven dat we acht jaar hebben opgebouwd de gemeenschap waard is waar we zonder leven.
