In de jaren vijftig ontwierp de luchtmacht de cockpit voor de gemiddelde piloot door duizenden piloten te meten en gemiddelden te berekenen voor tien belangrijke fysieke dimensies: lengte, armlengte, rompomvang, enz. Ze gaan ervan uit dat de meeste piloten in de meeste dimensies bijna gemiddeld zijn.
Toen onderzoekers er daadwerkelijk naar keken, ontdekten ze dat uit 4.063 pilots, om precies te zijn nul gemiddeld op alle 10 dimensies. Geen enkele piloot voldeed aan het gemiddelde dat ze hadden ontworpen. Zelfs als ze het terugbrengen tot slechts drie dimensies, beheerst gemiddeld minder dan 5% van de piloten alle drie de dimensies. Door te ontwerpen voor gemiddelde afmetingen creëerde de luchtmacht een cockpit die bijna niemand kon huisvesten, en dit had ernstige gevolgen voor de prestaties en veiligheid van piloten.
De oplossing klinkt misschien voor de hand liggend: verstelbare stoel, verstelbare pedalen, verstelbare bedieningselementen, enz. De cockpit is prima als ze hem eenmaal hebben ontworpen voor het scala aan menselijke variaties, niet voor de niet-bestaande gemiddelde persoon.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003ESAbonneer je op Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”deck ‘Ga mee met Andy Boenau terwijl hij ideeën onderzoekt die de status quo van de infrastructuur weigert toe te staan. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Statistische geest
Het grootste deel van het Amerikaanse transportsysteem lijdt aan dezelfde fout. Auto’s worden behandeld als prothetische verlengstukken van het menselijk lichaam en niet als wat ze zijn: instrumenten die worden gebruikt voor een enkel segment van multimodaal reizen.
Ontwerpen voor de gemiddelde bestuurder creëert een spookgebruiker: iemand die in zijn voertuig verschijnt, rijdt en bij aankomst verdwijnt. Deze geest loopt nooit over straat, gebruikt nooit een fiets of scooter, neemt nooit de bus door het stadscentrum en maakt alleen lange reizen. De geest kan alles zien en horen, is altijd alert en bij bewustzijn, ervaart geen chronische pijn, heeft geen stok of rolstoel nodig, is niet jong en niet oud. En als de gemiddelde bestuurder een paar seconden achter iemand anders zou moeten wachten, zou de economie natuurlijk instorten.
Zelfs de meest autoafhankelijke passagiers worden aan het begin en einde van elke reis voetganger. Ze lopen van de voordeur naar de oprit, van de parkeerplaats naar de ingang van het kantoor, van de auto over de parkeerplaats naar de supermarkt. Door het transportsysteem voor de gemiddelde bestuurder te optimaliseren, maken we de meeste reizen voor iedereen ongemakkelijk of gevaarlijk.
Net als spookpiloten van de luchtmacht bestaat de gemiddelde chauffeur niet. Ontwerpen voor het vakgebied van de statistiek betekent dat je voor geen van hen goed moet ontwerpen.
Modusschakelaar Man
Complete Streets is een technisch principe dat erkent wat er werkelijk bestaat: mensen veranderen gedurende de dag en zelfs tijdens een enkele reis van vervoerswijze. Dezelfde persoon kan naar een park rijden en rijden, het openbaar vervoer naar het centrum nemen, naar de lunch lopen, naar een vergadering fietsen en dan terugkeren naar het park en met een Uber rijden.
Deze aanpak werkt. Meer dan 1.700 gemeenschappen in Amerika hebben het Complete Streets-beleid aangenomen, en steden die dit implementeren zullen echte resultaten zien. Des Moines, Iowa, ging van het 24e veiligste metrogebied voor voetgangers naar het 5e veiligste in slechts drie jaar tijd. Boulder, Colorado, vermindert de CO2-uitstoot met een half miljoen pond per jaar naarmate meer mensen ervoor kiezen om te lopen, fietsen en het openbaar vervoer te nemen.
Net als een aanpasbare cockpit biedt Complete Streets plaats aan alle gebruikers met beschermde fietspaden, toegankelijke trottoirbanden, variërende rijstrookbreedtes op basis van de context, voetgangersbescherming en voorrangsstroken voor openbaar vervoer.
De voortgang bij de uitvoering blijft echter zeer traag. Hoewel het beleid op grote schaal is aangenomen, vinden de meeste gemeenschappen het nog steeds moeilijk om het beleid te vertalen in daadwerkelijke wegverbeteringen. Het plannen en ontwerpen van transportsystemen voor echte menselijke pendelaars, en niet voor gewone automobilisten, zal veiligere, gezondere en leefbaardere gemeenschappen creëren. De vraag is niet of Complete Streets kan werken, maar of we het eindelijk op grote schaal kunnen implementeren.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003ESAbonneer je op Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”deck ‘Ga mee met Andy Boenau terwijl hij ideeën onderzoekt die de status quo van de infrastructuur weigert toe te staan. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Nieuwsbron
