Het is het tafereel dat je zou verwachten tijdens een gezondheidsles op woensdagmiddag in Los Angeles. Ongeveer 40 personen met bijpassende sport ingesteldijskoude matcha lattes, Salomon-sneakers en minstens één Fendi-stokbrood wringen zich in een meditatiestudio, weggestopt in een steegje vlak bij de promenade van Venetië.
Toryo Ito, een Japanse zen Boeddhistische monnikzit al aan de voorkant van de kamer. In het plafond is een rechthoekig dakraam uitgesneden, waardoor een straal zonlicht op de vloer valt. Hij zat met gekruiste benen, gekleed in een zwart gewaad, met een klein stel gereedschap voor zich: een wierookhouder, een spuitfles en verschillende blokken en hamers van metaal of hout.
Ito is de plaatsvervangend abt van de Ryosokuin-tempel in Kyoto, die meer dan 600 jaar oud is. Zijn moderne benadering van zen heeft hem tot een mindfulness-ambassadeur in de bedrijfswereld gemaakt, die meditatieworkshops leidt voor bedrijven als Meta en Salesforce.
Marc Benioff, Jack Dorsey, Alex Karpen andere leiders uit het bedrijfsleven en de technologie hebben mindfulnesspraktijken overgenomen. Meditatie-app heeft honderden miljoenen aan financiering opgehaald, en steeds meer bedrijven bieden hun werknemers programma’s aan om burn-out te bestrijden en de prestaties te verbeteren.
Als zakenreporter woont in CaliforniëDe welzijnshoofdstad van Amerika, mijn eerdere ervaring met meditatie bestond voornamelijk uit het toevoegen ervan aan de lijst met gewoonten waarmee ik elk nieuw jaar begin, en vervolgens sporadisch een paar sessies van vijf minuten voltooien, voornamelijk als middel om van een beetje zon te genieten voordat ik een volledige dag aan mijn bureau ga zitten. Misschien is een les met een echte zenmonnik de motivatie die ik nodig heb.
Wat ik eigenlijk vond, was van mij meditatieconcept is nog steeds verreweg eenvoudiger – en gemakkelijker te verwezenlijken – dan ik ooit had gedacht.
Meditatie betekent niet dat je ergens aan moet denken
De lessen worden gegeven in de Open studio in Venetië, een mindfulness-startup, en worden georganiseerd door Tachaeen luxe huidverzorgingsmerk waarvan de oprichter haar eigen verhaal over de oorsprong van het bedrijf heeft. Vicky Tsai werkte op Wall Street als handelaar in kredietderivaten voordat ze vertrok om Tatcha op te richten. Hij ontmoette Ito in 2016 tijdens een les in zijn tempel in Japan. In 2021 werd hij de eerste ‘mondiale welzijnsmentor’ van het bedrijf.
Toryo Ito zat rustig en ontspannen terwijl de meesten van ons met onze telefoons speelden. Kelsey Vlamis
Deelnemers – Tatcha-fans die zich via hun sociale media hadden aangemeld voor de les – maakten foto’s van de ruimte en praatten rustig met elkaar. Sommigen zetten camera’s op om zichzelf op te nemen. Eén deelnemer maakte een foto van een zeer esthetisch aantrekkelijke matras en handdoek van het merk Tatcha naast haar paarse schoudertas, die perfect bij elkaar pasten.
Ik werd onmiddellijk getroffen door het verschil tussen Ito en de rest van ons.
Ito zat rechtop maar kalm en deed niets. Af en toe keek hij de kamer rond en glimlachte. Andere keren kijkt hij vooruit of sluit hij zachtjes zijn ogen. Hij was niet opgewonden. Ondertussen zitten we allemaal op onze telefoons, maken we foto’s, scrollen, alles behalve stilzitten.
Na ongeveer tien minuten werd het stil in de kamer en richtte alle aandacht zich op hem.
Hij begroette ons en vroeg of iemand iets had Ik ben in Kyoto geweestkeek geschokt toen het grootste deel van de kamer hun hand opstak. Hij zei dat Zen twee concepten benadrukt: mindfulness en het verleggen van je grenzen om ze op te lossen.
Ambitieus, dacht ik, maar interessant.
Ito zegt dat, hoewel er geen perfecte meditatietoestand bestaat, we ons moeten concentreren op mindfulness. De klas werd verdeeld in drie meditatierondes van elk 10 minuten, geven of nemen, waarbij we rustig zaten met onze ogen dicht.
Voor de eerste sessie zei hij dat we moesten letten op wat we hoorden en roken: het geluid van de bel die hij luidde om de sessie te starten, de vogels die tjilpten op de soundtrack van de natuur die in de studio speelde, de airco aan, het geluid van een spuitfles en de aardse geur die daarop volgde. Aan het einde van de sessie belde hij opnieuw aan, waardoor het voelde alsof hij voorbij vloog terwijl ik me probeerde te concentreren op mijn zintuigen.
Voor de tweede sessie zei hij dat we ons moesten concentreren op de sensaties in ons lichaam en vroeg ons om één hand op te steken en deze op zijn plaats te houden, en vervolgens de andere. Ten slotte nodigt hij ons uit om na te denken over een reeks vragen die verband houden met zelfliefde: Welke kleuren associeer jij met eigenliefde? ‘Helderroze,’ dacht ik. Welk drankje? “Sodawater.”
Het was meer betrokken dan ik had verwacht. Ik denk dat het doel van meditatie is om nergens aan te denken. Wat Ito mij leerde, ging over opletten.
“Opzettelijk die automatische piloot onderbreken,” vertelde Ito me na de les, eraan toevoegend dat hij de voorkeur geeft aan dynamische meditatie, zoals wandelen, waarbij je het gras onder je voeten kunt voelen. Hij zei dat hij eerder die dag tijd had doorgebracht met rondlopen Venetië strand.
Studio Open ligt op korte loopafstand van de promenade van Venetië. Walter Cicchetti/Getty Images
Voor mensen van wie de werkstress hoog is, zei Ito dat meditatie op kleine momenten gedurende de dag kan worden gedaan, gedurende 10 minuten of zelfs maar één keer. Ze raadt aan wierook aan te steken en echt op de geur te letten. Let bij het drinken van koffie op de smaak.
Door kleine oefeningen te doen door simpelweg dingen op te merken die je eerder hebt gemist, kan dit leiden tot de voordelen van mindfulness, waaronder volgens hem stressmanagement, verhoogde creativiteit en openheid voor nieuwe manieren van denken.
Kleine momenten om op te letten
Toen de les eindigde, was het eerste wat mij opviel hoe verschillend de deelnemers waren.
Er viel een hernieuwde stilte die eerder verloren was gegaan, en slechts weinigen pakten onmiddellijk hun telefoon. We zaten in stilte, niemand haastte zich om op te staan, terwijl verschillende mensen de hele klas over hun gevoelens vertelden. Een drukke moeder zei dat ze zich ‘vreedzaam’ voelde.
Ik werd die dag geen perfecte mediteerder – hoewel Ito waarschijnlijk zou zeggen dat zoiets niet bestaat – maar wat ik leerde was dat ik feitelijk meer aan het mediteren was of mindfulness beoefende dan ik besefte.
Elke keer als ik zonder koptelefoon rondloop en jasmijn ruik. Of wanneer ik aan het kamperen ben en voor het kampvuur sta en niets anders doe dan de beweging, de warmte en het geluid van de vlammen observeren.
Dit zou ook kunnen verklaren waarom ik na elk van deze ervaringen enkele van de voordelen voelde die oude wijsheid en moderne wetenschap hebben gerelateerd aan meditatie: minder stress, betere slaap en een algeheel gevoel van kalmte.
Sinds deze les ben ik wat toleranter geworden ten opzichte van mezelf over wat telt als meditatie, wat me heeft geholpen deze kleine momenten van aandacht te prioriteren en te waarderen.
Het idee om als mindfulness-oefening op de smaak van je koffie te letten, lijkt misschien wat dwaas. Het zou tenslotte een beetje dom zijn als ik mijn eigen koffiebonen zou wegen en malen, de espresso in mijn dure machine zou doen en hem achter de computer zou opdrinken, zonder het te beseffen als ik klaar was.
