Als ik op de fiets door het land fietste, zat ik zes tot negen uur per dag in het zadel, bijna drie volle maanden.
Dit doet veel mensen zich afvragen: Waar luister jij de hele dag naar?
“Is vooral muziek, of beter gezegd audioboek, podcasts?” vroeg een vriend van mij wanneer we na thuiskomst wat gingen drinken aan de bar. “Wat staat er op je afspeellijst?”
‘Niets,’ zei ik.
Hij fronste even zijn voorhoofd, alsof hij het verkeerd had gehoord. “Wat bedoel je met ‘niets?'”
‘Ik bedoel, niets. Ik heb niets gehoord terwijl ik reed,’ antwoordde ik. “Ik draag niet eens oordopjes.”
Je kon de wielen van zijn geest tot stilstand zien komen. ‘Wat maakt het uit. Jij… je doet gewoon mee… waarin? In volledige stilte?’
‘Min of meer,’ zei ik lachend.
“Duurt alles zo lang???”
“Ja.”
Hij was verbaasd. “Ik word helemaal gek.”
En mijn vriend was niet de enige die verbaasd was. Toen bijna iedereen hoorde dat ik een cross-country fietstocht van 6.000 kilometer had voltooid, leek het volkomen geschokt – bijna verdwaald. Ik begon te beseffen dat, hoewel de meeste mensen denken dat fietsen door de Verenigde Staten intimiderend is, ze zich vaag kunnen voorstellen hoe de fysieke uitdaging eruit ziet: het is natuurlijk eng, maar je steekt gewoon je gewicht in het zadel en blijft doorgaan, en je komt er wel. Dat willen ze niet Doen het was een epische en vermoeiende reis, maar het kon wel begrijpen Hij.
Maar het idee om alles te vermijden mediade hele dag? Ze hebben niet de mentale uitrusting om zich dat voor te stellen. Dit breekt volledig hun model van hoe de wereld werkt.
Maar hier is het punt: het is verbazingwekkend.
Stilte is goud
Het punt is dat ik geen anti-technologie, anti-scherm persoon ben. In principe mijd ik de media niet, zoals een van die moderne profeten die ervan houdt je telefoon stuk te slaan. Integendeel. Zelfs als ik aan het fietsen ben, gebruik ik mijn telefoon veel: om te navigeren, het weer te bekijken (tornado-waarschuwingsapps zijn handig in Kansas, kan ik je vertellen), of gewoon rondlopen. sociale media.
Maar tijdens de fietsactie zelf? Het blijkt dat zwijgen goud is.
Eén van de redenen dat ik tijdens het autorijden geen oordopjes draag is beveiliging. Ik rijd vaak op kleinere provinciale wegen met SUV’s en 16 wielers juichen langskomen, op slechts een paar meter afstand. Ik wil voelen wanneer ze achter mij verschijnen. Ik zou graag het dopplergeluid van een naderende machine willen horen. Ik heb een paar oordopjes geprobeerd die geluiden van buitenaf binnenlaten, en ze werkten. Toch ben ik bang dat ik te veel in de muziek opga en niet meer alert ben op het verkeer. Dus heb ik het weggegooid.
Maar ik merkte dat ik het niet miste. Het blijkt dat toen ik de media zeven uur achter elkaar uitzette, mijn fietsbrein naar een aantal zeer interessante plaatsen ging.
Een van de dingen van fietsen is dat je geest tegelijkertijd bezig en vrij is. Fietsen vereist dat je veel kleine, constante beslissingen neemt: vermijd kuilen, pas op voor voetgangers, zwenk rond gebroken glas aan de rand van de weg. Je moet alert zijn. Dat psycholoog Nick Moore schrijft over hoe het navigeren door het verkeer op de fiets een ‘staat van intense focus’ vereist. De wereld kromp ineen tot ‘een ruimte van slechts een paar centimeter breed en een miljoen kilometer lang, waarachter niets was’.
Maar deze beslissingen zijn niet zo moeilijk om het te maken, en het was snel klaar, dus ik voelde me er mentaal niet uitgeput van.
Een feest voor de zintuigen
Ondertussen wordt er volop geprikkeld. Langlaufen is een genot voor de zintuigen. Bij aankomst om een stadIk passeerde graffiti-versieringen in treinonderdoorgangen en bewonderde de vaak gecorrodeerde architectuur aan de rand van de stad. In de binnenstad, ik zal het doen horen dingen – flarden van gesprekken gehoord van mensen die ik tegenkwam, of flarden Bhangra-muziek gehoord van een fastfoodrestaurant.
In het binnenland van de Great Plains passeerde ik uitgestrekte gewasirrigatiemachines – verspreid over de velden als reusachtige wandelende takken – en zag hoe ze bij zonsopgang tot leven kwamen, golvende mistwolken boven groene tarwe en maïs. Ik zag verkeersborden die waren ingedeukt door kogelgaten, een gezwollen rivier die tijdens een storm een SUV opslokte, en een enorme longhorn die naar me staarde toen ik zenuwachtig voorbijkwam. In de Rocky Mountains kwam ik een zestienwieler tegen die een windturbineblad vervoerde dat zo groot was dat het een stadsblok lang was.
Je zintuigen hebben het gevoel dat ze voortdurend in een stressvrije modus bezig zijn, alsof je lichaam voortdurend de wereld om je heen registreert.
Het is een mooi krachtenspel: fietsen vult je hersenen met veel kleine beslissingen, terwijl je tegelijkertijd je geest voedt met het huiveringwekkende, prachtige schouwspel van de wereld als geheel. Samen lijken deze de achterkant van mijn hersenen los te maken en in een nieuwe, meditatieve richting te verschuiven.
Ideeën bedenken
Vaak merk ik dat ik nadenk over ideeën die zijn aangewakkerd door de wereld om mij heen. Terwijl ik door Trenton, New Jersey reed, passeerde ik een armoedig klein winkelcentrum met een taekwon-do-plek naast een hete yogasalon, en het verbaasde me hoe Amerika zoveel van de historische fysieke/mentale/spirituele fitnesscultuur van de wereld had gefagocyteerd en op Borg-achtige wijze had geabsorbeerd in een puriteinse poging om ons gevallen, luie, gnostische zelf te verbeteren.
Ik zou ook ontdekken dat ik dat, bijna zonder het te beseffen, was mediteren over de grotere problemen van het leven – een uitdaging op het werk, een herinnering aan mijn overleden moeder, een vriendin die ik wilde bellen, een passage uit een boek dat ik was vergeten maar dat me nu enorm intrigeerde. Ik vermoed vaak dat deze diepe en diepgaande gedachten over het leven juist ontstaan vanwege de tripartiete mentale staat van nieuwsgierigheid in de wielersport. Een laag van alertheid houdt me gefocust, prikkels uit de wereld inspireren tot ideeën, terwijl de diepe zee van mijn opgekropte geest rustig kolkt – totdat er plotseling een ‘aha’-moment aan de oppervlakte komt, als een klimmende dolfijn.
Nu wil ik de mentale toestand van fietsen in stilte niet overdrijven! Dit gaat niet over het ervaren van zielenvernietiging Eet-Bid-Heb doorbraak daar in het zadel. Ik heb nog geen inzicht op Einstein-niveau. Het is meer iets nuttigs creëren sfeer in gedachten. Ik keerde minder angstig terug, meer voorbereid om de dagelijkse gedachten van het leven onder ogen te zien.
Kan het luisteren naar muziek, podcasts of audioboeken de betovering verbreken? Zal het die stroom blokkeren? Ik denk het wel. In mijn dagelijks leven stop ik niet met het luisteren naar muziek of het scrollen door mijn telefoon. Ik ben een nerd; Ik hou van marineren in nieuws en essays over wetenschap En technologie en cultuur.
Maar onderweg heb ik stilte nodig.
Uiterste deadline voor Fast Company Prijs voor wereldveranderende ideeën is vrijdag 12 december om 23:59 uur. PT. Solliciteer vandaag nog.
