Wat de Blackface-actie van Fabiana Bolsonaro ons vertelt over transfobie

Er zijn veel termen om de paranoïde angsten, paniekaanvallen en angsten van blanke mensen te beschrijven, vermomd als universele, mondiale waarheden; hun bijna constante oordelen/meningen kunnen worden opgevat als koude, harde, objectieve feiten die duidelijk zouden moeten zijn (Natuurlijk) is van toepassing op alle culturen, naties, samenlevingen – de hel, zelfs soorten (omdat zij het ‘meesterras’ zijn). Enkele van mijn favorieten zijn: witte wrok, witte vlucht, witte tranen, witte woede, witte uitputting en ‘zwarte vermoeidheid’, zoals de dwepers die Comedy Central-hoopvol op TikTok zijn geworden, het vaak noemen. Er worden eervolle vermeldingen gegeven aan de Red Scare tijdens de Koude Oorlog, de Lavender Scare tijdens de Koude Oorlog (en nu) en de Blue Scare. Je zou kunnen zeggen dat blanke mensen net zo bang zijn voor alle primaire kleuren als de meerderheid van de mensen in de wereld.

Tenzij (en zelfs als) je grote transcestor Leslie Feinberg de verklaring geeft: “Ik geloof niet dat onze seksualiteit, genderexpressie en lichamen kunnen worden bevrijd zonder felle mobilisatie tegen imperialistische oorlog en racisme tot een integraal onderdeel van onze strijd te maken” en een Butchbluesrock-afwijzing van witheid voordat er ook maar enige klassensolidariteit kan plaatsvinden, als blanke ben je nog steeds klaar om geconditioneerd en gecontroleerd te worden door de dreigende, hoewel grotendeels ongegronde, angst van de groep om ‘vervangen’ te worden. Volgens de beroemde politieke filosoof Charles Mills in zijn baanbrekende werk: Het rassencontract:

Hoe ongegrond de onzekerheden van blanke mensen ook mogen zijn, in deze sociale orde bepalen en bepalen zij onze toegang tot fundamentele hulpbronnen; onze relaties met onszelf, anderen en natiestaten; hoe we leven en of we het verdienen om te leven of niet.

De vermeende vervanging door wie (of wat) verandert gewoonlijk volgens de grillen van de blanke elites die, door middel van veel propaganda en angstzaaierij, de aandacht van hun kiezers afleiden van echte beleidskwesties door een beroep te doen op allerlei soorten onverdraagzaamheid. Ze maken gebruik van de sociaal-politieke woede van een zogenaamd ‘populistische’ basis, die vervolgens kan worden uitgebuit voor een of andere neoliberale economische agenda die niemand ten goede zal komen behalve degenen die al aan de top van de blanke supremacistische machtsstructuur staan. Deze structuur vereist in wezen een gemeenschappelijke vijand waarop zij haar angsten kan baseren en systematisch geweld tegen gemarginaliseerde groepen kan rationaliseren. Om een ​​vaag ideaal werkelijkheid te maken voor zijn aanhangers – genoeg om de mythologie, kennis en leugens die alles bijeenhouden volledig te ondersteunen en hoog te houden – is een formidabel psychologisch wapen nodig, waarbij de genderbinaire factor het meest duurzame, beproefde en dodelijke van allemaal is. Een nieuw doelwit zal uiteindelijk het oude vervangen, maar toch, zolang er zwarte mensen bestaan, waar we ook zijn in de wereld, lijkt het erop dat we nooit zullen ontsnappen aan de woede die het genereert, noch aan de publiciteitsstunts die het met zich meebrengt.