Wat als homomannen normaal zijn over P**sy?

Als er één ding is dat homomannen graag doen, is het tegelijkertijd erotiseren en in paniek raken over het concept van de vagina, een trend die de laatste tijd helaas een comeback lijkt te maken.

Voorbeeld: De laatste aflevering van Wees hendie vanavond in première gaat, toont de iconische presentator die dragqueen Monét X Change interviewt. In een korte clip waarin een voorproefje van de aflevering wordt gegeven, Ru Paul’s Dragrace De koningin zegt dat ze wenste dat ze lesbisch was, “maar eten (kut, gecensureerd met miauwgeluiden in de clip) is zo moeilijk.” Toen Ziwe antwoordde: “Ik denk dat je er wel achter kunt komen als je de tijd neemt”, zei X Change: “Ja, er zijn zoveel knoppen en hendels en dingen die je moet indrukken, of het nu groot of klein is, ik weet het niet, zoals wat doe je?” voordat ik toegaf: “Ik denk niet dat ik ooit een vagina in het echt heb gezien.”

Voor alle duidelijkheid: we houden hier van grappen Zij geef ons een seintje, en ik grinnikte bij deze clip. Maar meer dan alleen maar lachen, kon ik het niet helpen een beetje met mijn ogen te rollen, omdat zowel het hele ‘Ik wou dat ik lesbisch was’-gedoe als het hele ‘vagina’s zijn zo ingewikkeld’-gedoe zo oud voor me zijn. Kom op, koop nieuw materiaal!

Allereerst zouden we inmiddels allemaal moeten weten dat lesbiennes – sapphics in het algemeen – net als wij allemaal vatbaar zijn voor chaos en wanorde, alleen in verschillende tinten. (Laten we die gruwelijke psychologische experimenten niet vergeten Ultimatum: vreemde liefde. Dat wens ik niemand toe.) Ten tweede moeten we het idee ontmantelen dat vagina’s gigantische, ingewikkelde, enge wezens zijn die moeten worden overwonnen, want – laten we eerlijk zijn – dat is gewoon vrouwenhaat herverpakken, ook al komt het van iemand die het uiteindelijk goed bedoelt. De derde, en het doet me verzuchten dat ik dit moet typen, maar daar is het mannen met vagina’sdie van jou hoort er echt bij.

Het is vervelend omdat het voelt alsof het moeilijk is om hierover te praten zonder meteen als onverantwoordelijk te worden bestempeld, en dat is zeker niet wat ik hier probeer te doen. Er was in de jaren 2010 een zeer sterk sentiment in online transgemeenschappen dat elke vorm van genitale voorkeur inherent transfoob was, en ik denk dat dit is toegenomen. De meeste transgenders die ik ken, inclusief mijzelf, zouden beweren dat niemand zich onder druk moet voelen om met iemand naar bed te gaan met wie hij niet wil slapen, en elk excuus daarvoor is, bij gebrek aan een beter woord, geldig. Tegelijkertijd denk ik dat homomannen zich de laatste tijd meer op hun gemak voelen bij het praten over de lichamen van transmannen op een manier die, eerlijk gezegd, een beetje vreemd is.