In de 18e eeuw schreef de Schotse econoom Adam Smith over de ‘onzichtbare hand’ in de markteconomie. Anderen gebruiken de metafoor om uitdrukking te geven aan het idee dat marktgeleide economieën inherent welwillend of logisch zijn. Dit idee bestaat nog steeds. De reguliere economie heeft de neiging om aan te nemen dat de huidige economische trends kunnen worden gebruikt om toekomstige resultaten op een ordelijke en lineaire manier te voorspellen.
Dit onderschat echter de intensiteit van de klimaateffecten. In 2018 won William Nordhaus bijvoorbeeld de Nobelprijs voor de economie voor zijn werk op het gebied van klimaatmodellering. De modellen laten zien dat de optimale mondiale temperatuurstijging boven het pre-industriële niveau, die de kosten en baten van klimaatmitigatie in evenwicht brengt, meer dan 3 graden Celsius bedraagt – veel meer dan de 1,5 graden die de wereldleiders in het Akkoord van Parijs zijn overeengekomen. In een tijdperk van klimaatcrisis is dit economische model minder geschikt en potentieel gevaarlijker dan ooit. Klimaatwetenschappers erkennen dat een warmere wereld een fundamenteel onstabielere wereld zal zijn, met complexe interacties. Veel effecten zijn exponentieel en niet lineair. Dit vereist klimaatactie die transformerend is, en niet slechts incrementeel.
John Fullerton is een van de mensen die aandringt op een alternatief voor het status-quo economische raamwerk dat niet in lijn is met de steeds snellere opwarming van de aarde. Hij bouwde een tweede carrière op uit zijn desillusie met de reguliere economie: Twintig jaar lang werkte Fullerton in het hart van de kapitalistische economie, in verschillende managementrollen voor JPMorgan. Maar hij begon zich daar te vervelen en ontevreden te voelen. In 2001 vertrok hij zonder plan. Gedurende deze tijd genoot hij van verschillende avonturen, zoals zeilen over de Atlantische Oceaan. (Midden op de oceaan, terwijl hij de werken van Herman Melville las Moby Dick, een bultrug raakte het roer van de zeilboot, dus de Canadese kustwacht moest Fullerton en zijn vrienden redden.) Maar het allerbelangrijkste was dat Fullerton zich tijdens de post-Wall Street-periode verdiepte in het lezen en nadenken over systeemverandering. Hij concludeerde dat exponentiële economische groei onze eindige planeet zou vernietigen.
In 2010 richtte Fullerton een denktank op genaamd het Capital Institute, gewijd aan de principes van duurzame economie, en sindsdien heeft hij talloze boeken gepubliceerd en cursussen gegeven over regeneratieve economie.
Regeneratieve economie, waar Fullerton zich mee bezighoudt, is een radicale herformulering van economische principes, geïnspireerd door diverse en veerkrachtige levenssystemen. Dit is een hoopvolle visie. Zoals Fullerton en co-auteur Faye Cox schreven Regeneratieve economie: voorwaarden scheppen voor gezondheid en overvloed op een levende planeet“Een regeneratieve economie is een geïntegreerd netwerk van gezonde lokale en regionale economieën, die allemaal met volledige integriteit waarde creëren en uitwisselen.” Het “is erop gericht rijkdom over alle niveaus van de economie te laten circuleren, zodat alle belanghebbenden kunnen bijdragen aan het succes ervan en de voordelen ervan kunnen ontvangen.”
sfeer riep Fullerton op om de vertragende groei, het kapitalisme en de rol van grote banken bij het opbouwen van een betere wereld te bespreken – als ze daartoe bereid zijn.
