Wanneer AI een consument wordt – Fast Company

Voor zover ik weet geloven de ultrarijken dat de wereld zoals wij die kennen ten einde loopt, dat de bestaande voorraden niet voldoende zullen zijn om rond te komen, en dit betekent dat ze zoveel mogelijk geld en land moeten vergaren om zichzelf te positioneren voor de eindtijd.

De manier waarop ze dit doen is door gebruik te maken van een vorm van ‘rampenkapitalisme’, namelijk door doelbewust de economie te vernietigen om controle te krijgen over wat er nog over is. Dus de functie van tariefbijvoorbeeld het failliet laten gaan van de zakenwereld of zelfs openbare diensten om deze te privatiseren en vervolgens te controleren. Stop de import, zet de haven failliet en laat het staatsinvesteringsfonds de haven opkopen. Of zoals nu gebeurt: het gebruik van tarieven om sojabonenboeren failliet te laten gaan, die beslag moeten leggen op hun boerderijen, zodat private equity-bedrijven die boerderijen kunnen kopen als noodlijdende activa. dienst boeren die voorheen het land bezaten en er als deelpachters op werkten.

De megarijken zijn, in samenwerking met de huidige regering van het Witte Huis, betrokken bij de gecontroleerde vernietiging van deze beschaving omdat ze zich realiseren dat de piramides instorten en ze niet geloven dat er genoeg voedsel en onderdak voor iedereen zal zijn. Het beste wat ze konden doen was veel geld verdienen, veel land kopen, het leger controleren en mensen eraan laten wennen dat het leger werd ingezet. Dat is waar we naar kijken op tv en in de straten van de stad.

Geen toeval AI verscheen tegelijkertijd in de geschiedenis van onze beschaving. Als Lewis Mumford Op basis van observaties is nieuwe technologie vaak niet de oorzaak van maatschappelijke veranderingen, maar eerder de impact ervan. Cultuur is als een staande golf die een vacuüm of bereidheid creëert voor een nieuw medium of nieuwe technologie. Als we werkelijk aan het einde van het kapitalisme staan ​​– het einde van een acht- of negenhonderd jaar durend proces van abstractie, uitbuiting en kolonialisme – dan bevinden we ons ook aan het einde van het tijdperk van de werkgelegenheid. Ik zal uitleggen waarom ik denk dat dat uiteindelijk een goede zaak zou kunnen zijn, maar laten we eens kijken naar de scenario’s die nu in ieders hoofd zitten, en dan een pad vinden naar wat volgens mij betere dagen zijn.

Spreadsheet-mensen

Ja, AI komt naar ons werk. Niet degenen die supercreatief zijn, of degenen met een menselijk tintje, maar degenen die de administratieve controle over alles behouden. Het merendeel van de jouwe werk, schat Snel bedrijf lezer. Iedereen op de hypotheekafdeling, de verzekeringsmaatschappij. . . spreadsheetmensen, PowerPoint-mensen. De doemdenkers zeggen dat 90% van de banen te danken is aan AI, maar zeggen dat slechts de helft van het kantoorwerk door AI wordt gedaan en dat de arbeidersbanen natuurlijk door robots worden gedaan.

Het probleem, vanuit zakelijk perspectief, is dat als je geen werknemers hebt die geld verdienen, wie zijn dan je klanten? Zelfs Henry Ford begreep, ondanks zijn enthousiasme voor het fascisme, dat arbeiders die door zijn eigen assemblagelijnen werden gecommoditiseerd, nog steeds genoeg geld moesten verdienen om Ford-auto’s te kopen. Maar hoe kunnen AI-miljardairs geld blijven verdienen als geen enkele werknemer het zich kan veroorloven om AI-diensten van hen te kopen – of op zijn minst producten te kopen van bedrijven die AI-diensten kopen?

En hier is het rare deel; in hun visie zal dit niet gebeuren door producten aan mensen te verkopen, maar door goederen aan de AI zelf te verkopen. Het is een ingewikkeld idee, maar als je het eenmaal begrijpt, is het allemaal logisch. In de huidige economie huurt een klein aantal rijke mensen en bedrijven ons in en verkoopt aan ons. Ze hoeven zich niet om onze soort te bekommeren, of we nu mensen of androïden zijn, zolang we maar waarde genereren voor hun bedrijven en vervolgens producten van hen kopen.

We zien nu al hoe AI ons als werknemers kan vervangen. Maar hoe kan AI een nieuwe consumentenpopulatie worden? Ze hebben geen tijd om geld uit te geven. Wat heeft AI nodig? Om hun werk beter te doen.

Mensen doen er niet toe

In plaats van dat detailhandelaren voedsel, kleding en entertainment aan menselijke consumenten verkopen, zullen technologiebedrijven energie, geheugen, netwerktoegang en verwerkingskracht aan AI verkopen, zodat ze slagen in hun werk als contractagent voor andere bedrijven. AI zal crypto verdienen voor het voltooien van de taken van hun agenten, en deze vervolgens uitgeven aan technologiebedrijven die hen voorzien van de middelen die ze nodig hebben om te functioneren.

Wat bedrijfseigenaren betreft, is er geen verschil tussen een populatie menselijke werknemers die geen contact met u hebben en een populatie kunstmatige werknemers die geen contact met u hebben. Het enige spel dat ertoe doet, is de concurrentie met andere grote bedrijven om agentenzaken. Mensen doen er niet toe.

Ervan uitgaande dat de dromen van deze techneuten uitkomen, zullen we eindigen met een kleine groep eigenaren van grote bedrijven die in luxe leven met een klein aantal menselijke bedienden en een groot aantal AI’s die het werk doen en consumeren. En natuurlijk zijn wij als mensen, in hun visie op hoe dit gebeurt, zo rechteloos geworden – vooral degenen die in steden wonen – dat we onder controle moeten blijven totdat we mogelijk uitsterven. Wij zijn simpelweg niet nodig.

Het goede nieuws

Het klinkt voor de meesten van ons als een nachtmerrie, maar het duidt ook op een emancipatorische visie op het beëindigen van werk. Laten we dus eens deze mooie optie overwegen: bijna duizend jaar lang was het op groei gebaseerde kapitalisme afhankelijk van mensen die het werk deden, terwijl een kleine elite van dat werk profiteerde met een grotere mate van invloed. Om dit effect te bereiken voert het kapitalisme herhaaldelijk abstracties uit. Elk abstractieniveau is verder gescheiden van de mensen en plaatsen die die waarde daadwerkelijk bieden of creëren. Er zitten mineralen in de bodem. Er zijn bedrijven die deze mineralen winnen, en er zijn andere bedrijven die deze mineralen verkopen. Er zijn andere bedrijven die investeren in bedrijven die deze mineralen verkopen, er zijn aandelenbedrijven die kapitaliseren op die investeringen, er zijn derivaten op aandelen, en derivaten op derivaten, en platforms waarop derivaten worden verhandeld, enzovoort.

Of eenvoudiger: er is iemand die in een huis wil wonen, maar hij huurt alleen van de eigenaar van het huis. Er wordt gesproken van een ‘huurder’. Maar de huurder heeft een hypotheek op het huis en betaalt deze aan de bank, die deze vervolgens uitbetaalt aan andere investeerders die eigenaar zijn van de effecten, enzovoort.

Dat is de piramide van het kapitalisme, waarin elke investeerder of deelnemer probeert verder te gaan dan de minerale, arbeids- of menselijke sector, naar de abstractie van pure financiële instrumenten. En deze piramide werd te zwaar om zichzelf te ondersteunen. Er is maar zoveel waar iemand van kan profiteren voordat hij valt.

Totale abstractie

AI, althans theoretisch in de hoofden van de gekke tech-miljardairs die geloven dat AGI echt binnenkort komt, stelt hen in staat afstand te nemen van menselijke arbeid, uitbuiting en kolonialisme, en eenvoudigweg een ‘niveau omhoog’ te gaan in wat zij geloven dat een simulatie is. Wij als mensen worden weggegooid terwijl het kapitalisme zich naar een laag van totale abstractie beweegt. Het werd een videogame van het lot, waarbij ‘mensen’ werden vervangen door niet-spelerpersonages, vertegenwoordigd door digitale iconen of NFT’s, in plaats van zoogdieren van vlees en bloed.

Onze echte wereldeconomie heeft maar een beperkte hoeveelheid spullen. Wij, op materie gebaseerde entiteiten, kunnen niet zoveel schalen als ze nodig hebben, dus laten ze ons achter terwijl ze naar lagen van totale en absolute abstractie gaan. Ze leven in een wereld die volledig bestaat uit digitale representaties, geproduceerd door digitale agenten in ruil voor digitale valuta. Dit werkt omdat in ieder geval de AI-agenten de crypto net zoveel waarderen als de miljardairs deze nodig hebben. In plaats van slechts 9 miljard menselijke klanten te hebben, kregen ze biljoenen AI-klanten. Dat zijn wij niet verplicht.

Maar dit is een goede zaak. Dit is vergelijkbaar met een populatie slaven die werd vrijgelaten door hun eigenaren, die er geen nut meer voor hadden. Wij zijn niet geboren om hun werknemers te zijn. Zoals ik heb uitgelegd in enkele van mijn boekenhet hele concept van ‘werk’ is gecreëerd als een manier om te voorkomen dat we rijk worden. In de late middeleeuwen, vlak voordat het kapitalisme ontstond, begon de Europese samenleving zich al behoorlijk te ontwikkelen. Ze leren hoe ze goederen kunnen maken en verhandelen op lokale markten. Hun banen waren zo goed dat mensen slechts twee of drie dagen per week werkten, en tot de jaren tachtig was dit hoger dan ooit.

Het was toen dat de aristocraten op het idee van monopolie kwamen en mensen verboden om voor zichzelf een bedrijf te runnen. Ze moesten ‘werknemers’ worden van een van de ingehuurde bedrijven, anders riskeerden ze de doodstraf. Dat is het moment waarop we voor bedrijven gaan werken, niet voor onszelf, en uiteindelijk terechtkomen in een economie die is gebouwd om monopolies te bevoordelen boven kleine bedrijven.

Een moment van transitie

Het einde van dit plan is dus niet noodzakelijk slecht. We moeten gewoon terug naar een echte economie die de aandacht van het kapitalisme niet waard is. Menselijke grondstoffen zoals voedsel en huisvesting zijn niet langer levensvatbare activaklassen, dus het heeft geen zin om voor deze grondstoffen een op groei gebaseerde markt te creëren. In plaats daarvan kunnen we het zien als een hulpbron die gebaseerd is op de commons: het optimaliseren van gedistribueerde groei, niet van extractie en winst.

Ja, er zal nog steeds concurrentie zijn om energie. Een AI-economie zal waarschijnlijk veel kerncentrales nodig hebben en betere manieren om met al die verbruikte brandstof om te gaan (als een van deze AI-scenario’s werkelijkheid wordt). De huidige stand van de technologie geeft mij geen hoop op veel meer dan een grote marktcorrectie.

Wat voor mij belangrijker is, is dat we profiteren van dit transitiemoment. De ultrarijken hebben het einde van het kapitalisme aanvaard – of op zijn minst het einde van het kapitalisme dat voor zijn voortbestaan ​​afhankelijk is van menselijke arbeid en consumptie. Het wordt dus tijd dat we accepteren dat we niet langer waardevol zijn voor de kapitalistische extractiemachine en gaan inzien hoe waardevol we voor elkaar zijn.