Waarom zonering meer kwaad dan goed doet

Thomas Kuhn was een filosoof wiens baanbrekende boek uit 1962, De structuur van wetenschappelijke revolutieswordt gecrediteerd met het bedenken van de term paradigmaverschuiving aan de popcultuur. Kuhn beschrijft hoe de wetenschappelijke gemeenschap zich blijft vastklampen aan bestaande paradigma’s, ook al neemt het bewijs van hun beperkingen toe. Algemeen aanvaarde paradigma’s voor het begrijpen en interpreteren van kennis zullen niet bezwijken onder het gewicht van de data. In plaats daarvan hebben ze de neiging te blijven voortduren totdat er een crisis uitbreekt – wanneer de anomalie zo ontwrichtend wordt dat een verschuiving naar een nieuw paradigma onvermijdelijk is.

Bestemmingsplannen werden in het begin van de 20e eeuw ingevoerd als een manier om huiseigenaren te beschermen tegen ongewenste industriële ontwikkeling in de buurt. Dit werd voorgesteld als een manier om de zware industrie te scheiden van woonwijken, wat logisch was in een tijd waarin fabrieken het milieu vervuilden. De vroege industriële steden waren berucht om hun lawaai, vuil, ziekte en ellende.

Rijke mensen hadden een keuze, dus namen ze afstand van het fabrieksleven. Het is denkbaar dat de elite wilde garanderen dat zij nooit meer met industriëlen te maken zou krijgen. Bestemmingsplannen bieden dergelijke garanties. Je kunt je ook voorstellen dat maatschappelijk werkers en andere empaten ervoor willen zorgen dat de arme en middenklasse dezelfde scheiding van de vuile delen van de stad hebben als de elite ervaart. Bestemmingsplannen bieden dergelijke garanties.

Bestemmingszones worden echter niet alleen gebruikt als instrument om de zware industrie van woongebieden te scheiden. Lokale machtsmakelaars scheiden al het grondgebruik: eengezinswoningen worden gescheiden van appartementen, kantoorgebouwen van winkels, woningen van winkels, enzovoort. Regelgevingskaders zijn in Amerika zo genormaliseerd dat het voor mensen moeilijk is om zich een leven zonder voor te stellen: “Zonder bestemmingsplannen zouden mijn buren waarschijnlijk stripclubs en papierfabrieken bouwen.”

Onbedoelde gevolgen

Normale wetenschap, de activiteit waar de meeste wetenschappers bijna al hun tijd aan besteden, is gebaseerd op de veronderstelling dat de wetenschappelijke gemeenschap weet hoe de wereld in elkaar zit. Een groot deel van het succes van deze inspanningen komt voort uit de bereidheid van de samenleving om deze aannames, indien nodig, tegen hoge kosten te verdedigen.

Zoals Kuhn voorspelde heeft de wetenschap van zonering een aantal ‘anomalieën’ voortgebracht die steeds meer in tegenspraak zijn met de voordelen van zonering.

1. Woonkosten en nadelen: Door de verschillende afmetingen en typen woningen aan banden te leggen, beperken bestemmingsplannen het aanbod van woningen, waardoor de prijzen stijgen en woningen voor veel bewoners onbetaalbaar worden.
2. Milieudegradatie: Bestemmingsplannen stimuleren de stadsuitbreiding door de woningbouw te verplaatsen naar zones die alleen per auto bereikbaar zijn. Bestemmingscodes creëren een autogerichte ontwikkeling met een lage dichtheid, ten koste van onze natuurlijke omgeving.
3. Sociale segregatie: Zonering is een kwaadaardig instrument voor segregatie. Door de geschiedenis heen, vóór de bestemmingsplannen, hebben steden kansen gehad voor mensen uit alle lagen van de bevolking, sociale status en economische status.
4. Economische stagnatie en opportuniteitskosten: Door gemengd landgebruik in een buurt te verbieden, beperkt bestemmingsplannen de economische activiteit, waardoor het voor kleine bedrijven moeilijk wordt om uit te breiden in woonwijken of voor bewoners om zonder auto toegang te krijgen tot voorzieningen.
5. Autoverslaving: Buurtapotheken zijn verboden, dus bij CVS ga je alleen maar voor een verjaardagskaart. Buurtrestaurants zijn verboden, dus neem je kinderen mee naar Chick-fil-A. Buurtsalons zijn verboden, dus je rijdt langs om je nagels te laten doen.

Een lastig paradigma

Het veranderen van een paradigma betekent niet alleen het accepteren van nieuwe feiten, maar ook het uitdagen van het hele wereldbeeld, en dit is iets waar mensen over het algemeen terughoudend in zijn. Hoewel er veel negatieve gevolgen zijn, blijft het zoneringsparadigma onder experts bestaan, omdat:

• De afdeling planning is georganiseerd rond bestemmingsbeheer.
• Professionele referenties geven nog steeds prioriteit aan bestemmingscodes.
• Universitaire programma’s leiden studenten op om bestemmingsplannen voor het algemeen belang te gebruiken.
• Duizenden advocaten zijn gespecialiseerd in het bestemmingsrecht.
• De lobbydruk blijft sterk vanuit industrieën die profiteren van een strikt beleid inzake landgebruik.

Er zijn sterke prikkels om dit systeem in stand te houden, zelfs onder professionals die privé toegeven dat het mislukt is. Kuhn merkte op dat paradigma’s niet blijven bestaan ​​omdat ze goed werken, maar omdat hele carrières, afdelingen en professionele identiteiten daarop zijn gebouwd. Het uitdagen van bestemmingsplannen betekent niet alleen een bedreiging voor ideeën, maar ook voor het levensonderhoud en de vaardigheden van veel mensen.

Net als bij fundamentalistische geloofssystemen heeft zonering een taal van rechtvaardiging ontwikkeld die het moeilijk maakt om deze ter discussie te stellen. Slimme verdedigingen zoals ‘het behoud van het karakter van de buurt’ of ‘het beschermen van de waarden van eigendommen’ worden gebruikt om restrictief bestemmingsplanbeleid te verdedigen, zelfs wanneer dit beleid schadelijk blijkt te zijn voor grote delen van de samenleving. Zoneverdedigers gebruiken taal niet om te informeren, maar om af te leiden en te manipuleren.

Een omslagpunt

Kuhn betoogde dat paradigmaverandering een moment van crisis vereist, een punt waarop het oude raamwerk de realiteit van een situatie niet langer kan verklaren of accommoderen. Ik denk dat we dat hebben bereikt met zonering, omdat de opeenstapeling van afwijkingen te ernstig werd om te negeren.

De wetenschappelijke revolutie veranderde de manier waarop we de wereld begrijpen. De bestemmingsrevolutie heeft het potentieel om kleine steden, grote steden en voorstedelijke gebieden op een positieve manier te transformeren die we ons nooit eerder hebben kunnen voorstellen. We hebben 100 jaar bewijs dat bestemmingsplannen meer kwaad dan goed doen.