Heeft u last van synesthesie?
Ik weet het niet. Moet ik contact opnemen met mijn huisarts en vragen of er gevaar bestaat of is dit een aandoening waarmee ik kan leven? Moet ik vragen of ik een diagnose kan krijgen? Ik denk niet dat ik begreep wat synesthesie was, want toen mensen het mij beschreven, dacht ik dat we het allemaal hadden.
Dus het klinkt alsof je het misschien begrijpt, dat is wat ik hoorde.
Ik weet het niet. Ik weet het niet.
Als je aan een letter denkt, is er dan automatisch een kleur die eraan wordt gekoppeld?
Ik bedoel, ja, maar ik heb het gevoel dat we ze allemaal hebben.
Wat mij weer in de oren klinkt alsof je misschien synesthesie hebt.
Misschien moet ik het aan een dokter vragen. Het heeft mijn leven nog niet verstoord. Het is niet zo dat ik over straat loop en een fuchsia zie en ik mijn ogen moet sluiten en mijn oren moet bedekken. Tot nu toe gaat het goed.
Ik las vorig jaar in een interview dat je nog geen einde voor de show hebt gevonden. Hoe heb je uiteindelijk bereikt wat je deed?
Oh mijn God, tot het laatste moment. Ik denk niet dat eindes moeilijk voor me zijn als ik film en tv schrijf, maar er is iets aan als het een soloshow is waarin elk einde heel onwaardig aanvoelt of zoiets.
Niet waardig, hoe kan dat?
Hoe, ik weet het niet, iemand in Madison Square Garden, hoe gaat het met FKA (Twigs), hoe gaat het met Madonna, hoe beëindigen deze mensen de show? En in mijn gedachten zeggen ze gewoon: “Oké, bedankt voor je komst.” Toen zwaaiden ze en gingen backstage. Is dat hoe het eindigt? Ik weet het niet. Er is iets aan het beëindigen van een liveshow dat voelt als: hoe heb je dat gedaan?
Ja. Ik denk niet dat er behoefte is aan een toegift in stand-up of theater.
Nee. Ik bedoel, theater heeft een boog, wat helpt.
Ja. Maar je hebt niet echt een boog. Je bent gewoon in een gat gekropen, nietwaar?
Ja. Ik wil niet buigen.
Waarom niet?
Omdat het voelt alsof als ik buig, ik suggereer dat dit een list is. Ik bedoel, ik woon niet in een gat.
En je wilt de illusie in stand houden dat…
Dat ik inderdaad in een gat leef. Bibo is een robot die een aspirant-acteur is en met mij samenwerkt. Je wilt niet dat meesterbrein Miss Piggy naar buiten komt en een buiging maakt, dat is krankzinnig.
Waarom heb je Bibo in de show gecast?
Ik had de kracht nodig om terug te vechten, een soort niet-antagonistische antagonist, het soort dat we elke dag tegenkomen bij iemand die gewoon zijn werk doet.
Ik ben benieuwd hoe je het hebt weten te beëindigen, waarbij Bibo aan het eind kritiek uitte op de show als geheel. Ik vond het een verrassende verandering.
Dat is het moeilijkste als je geen werk maakt waarin je jezelf een schouderklopje geeft, maar onderzoekt wat de redenen achter deze instincten zijn, en niet de moed hebt om niet bang te zijn om jezelf te bekritiseren en niet bang te zijn dat zelfreflectie of zelfonderzoek alles wat je hebt gedacht ongedaan zal maken en de dingen nuance zal geven. Er is iets met standup als discipline dat vaak het gevoel geeft dat input niet welkom is, omdat input als agressie wordt ervaren. Ik ben geïnteresseerd in het idee van een productieve heen-en-weer-beweging die het idee niet ontkracht, maar juist versterkt.
