Inara George kijkt er nu net zo weemoedig op terug als iemand die zich een liefdesrelatie of een semester in het buitenland herinnert.
“Het gebeurde in een klein theater op Pico, vlakbij LaBrea, naast een barbecueplaats”, zei hij. “Backstage zaten we achter in het theater, dus we zaten daar in gekke korsetoutfits terwijl de buurman borststuk rookte.”
Een vaste waarde in de beroemde muziekscene van Los Angeles zijn solo-opname en als de helft van Vogels en bijenGeorge herinnert zich de zomer waarin hij als twintiger werkte in ‘The Wandering Whore’, een musical die zich afspeelt in het 18e-eeuwse Londen van componist Eliot Douglass en tekstschrijver Philip Littell, die in augustus 1997 in L.A.’s Playwrights’ Arena speelde.
“Er is een scène waarin ik sterf,” voegde George eraan toe, “en dan word ik weer tot leven gewekt door een geest en iemand betaalt – ik weet niet of je dit in het artikel moet zetten – iemand betaalt om een relatie met mij te hebben.” Hij zuchtte.
“Het was een heel rijke tijd.”
Drie decennia later hebben George’s warme gevoelens voor die tijd – en vooral voor het duo dat de soundtrack verzorgde – geresulteerd in een fantastisch nieuw album, ‘Songs of Douglass & Littell’, waarop hij zijn eigen songwriting opzij zet om negen liedjes van deze onder de radar gelegen veteranen van het West Coast-muziektheater te interpreteren: zoekende, grappige en diep emotionele liedjes als ‘Tired Butterfly’, over een druk insect op zoek naar een ‘dutje’, en ‘The Extra Nipple’, dat overweegt ‘een gewelddadige ontmoeting met een ander hart’.
Beschouw deze opname als George’s versie van een van Ella Fitzgeralds klassieke ‘Song Book’-LP’s uit de late jaren ’50 en vroege jaren ’60, toen de jazzster systematisch het werk van Cole Porter, Irving Berlin en andere Great American Songbook-auteurs vereeuwigde.
‘Deze jongens verdienen aandacht’, zei George over Douglass en Littell, van wie hij de laatste kende sinds hij een kind was en optrad in toneelstukken in het Theatricum Botanicum in Topanga Canyon. “Ik wil ze bloemen geven.”
Maar ook al is het album geworteld in het creatieve ontwaken van George’s jeugd, het is ook de manier waarop de 51-jarige de middelbare leeftijd betreedt.
Geïnspireerd door zangers als Helen Merrill en Chet Baker – ‘Elis & Tom’, een duoalbum uit 1974 van Elis Regina en Antônio Carlos Jobim uit Brazilië, was een andere toetssteen – veranderde George ‘Songs’ van de blippy electronica van Bird and the Bee en de folky pop van zijn solowerk in een jazzier geluid dat zijn koele, ademende zang te midden van piano, strijkers en hoorns plaatste.
“Dit is een plaat voor volwassenen”, zegt George, die drie tienerkinderen deelt met haar man, filmregisseur Jake Kasdan. “Ik wil geen muziek maken die me het gevoel geeft dat ik jonger probeer te worden; ik wil iets maken waardoor ik me mijn leeftijd voel.”
Inara George thuis deze maand.
(Christina House / Los Angeles Times)
De zanger was onlangs thuis in de buurt van Griffith Park; Met haar kinderen op school en Kasdan weg om een film te filmen, is het stil in huis, hoewel er overal tekenen van muziek zijn: een drumstel, een vleugel, een gitaar die ooit eigendom was van George’s overleden vader, Lowell George, die L.A.’s geliefde rockband Little Feat oprichtte en stierf aan een hartaanval toen Inara nog maar vier was.
“Als vrouw is het een vreemde tijd in het leven – er zit iets tussenin,” zei ze. “Zelfs de vraag wat je draagt. Als je jong bent, denk je: ik ga een jurk dragen – is het sexy, is het schattig? Nu wil ik opeens alleen maar een pak dragen.” Hij lachte.
Douglass, die piano speelt op het nieuwe album, hoorde de ‘hardheid’ in George’s zang des te opmerkelijker omdat de arrangementen ‘een nieuw soort school voor hem’ vertegenwoordigden, zei hij. “Ik vroeg me af hoe hij het zou doen, en hij deed het met veel vertrouwen en wijsheid.”
Vrijdagavond zal Douglass George – samen met meer dan een dozijn andere artiesten – vergezellen tijdens een platenreleaseconcert in het Largo di Coronet, en de opbrengst gaat naar de non-profitorganisatie LA Voice, die kiezers wil organiseren over kwesties die verband houden met immigratie en betaalbare huisvesting.
George omschrijft ‘Songs of Douglass & Littell’ graag als een passieproject. “Ik denk dat je op een bepaald punt komt waarop het verkopen van een miljoen platen niet je doel is”, zegt hij. “Het is duidelijk dat ik een plaat als deze niet zou hebben gemaakt als ik die bedoelingen had gehad.” (Contrapunt: succes dat de arena vult Laufey.)
“Ik denk alleen maar aan de ervaring,” voegde hij eraan toe, “en het was een geweldige ervaring.”
De ervaring begon een paar jaar geleden op een avond toen George een reünie organiseerde van castleden die in de jaren 90 met Douglass en Littell hadden gewerkt aan shows als ‘The Wandering Whore’ en ‘The Wandering Whore’.Er zijn geen wonderen: een troost”, waarvan de laatste een liederencyclus is die geworteld is in het verlies van de AIDS-epidemie.
Philip Littell, van links, Eliot Douglass en Inara George.
(Thomas Heegard)
Na jarenlang toneelstukken uit zijn jeugd te hebben gespeeld in het Theatricum – Littell herinnert zich de ontmoeting met ‘dit vogelmeisje met de grote ogen’ – ging George naar het Emerson College in Boston om acteren te studeren, maar stopte ermee en keerde terug naar L.A., waar hij uiteindelijk naam maakte als muzikant. (Naast Bird and the Bee, haar duet met Grammy-winnende producer Greg Kurstin, speelde ze ook met de Living Sisters en zong ze met Foo Vechter.)
Maar zijn postuniversitaire werk in de wereld van het experimentele theater is hem altijd bijgebleven, zei hij. Door opnieuw contact te maken met Littell, wiens andere werken het libretto voor André Previns operabewerking van ‘A Streetcar Named Desire’ omvatten, en Douglass, die jarenlang piano speelde bij Cirque du Soleil, ging George nadenken over hoe hij kon helpen hun muziek te behouden en naar een modern publiek te brengen.
In 2024 verzamelde hij het trio voor een intieme show in Pasadena’s platenwinkel Healing Force of the Universe; Zijn oude vriend Mike Andrews, die zijn soloalbums produceerde, was erbij en vertelde hem dat ze zijn materiaal moesten opnemen. Gezien het grote aantal ballads dat hij had gecomponeerd, vroeg George Douglass en Littell om verschillende nieuwe uptempo-nummers te schrijven; onder degenen die ze maakten was de levendige “La Lune S’en Va.”
Spreekt George Frans?
‘Helemaal niet,’ zei hij met een glimlach. “Maar Philip wel. Het was echt leuk. Ik dacht: ‘Ja, ik neem het wel aan.’ Ik denk dat de uitspraak goed is.”
Hij en een kleine groep muzikanten maakten het album gedurende drie dagen live in de studio – deels als een poging om energie op te doen, deels als erkenning van de economische realiteit.
“Is muziek nu gewoon een hobby voor mij? Ja, dat is het”, zegt George, die “Songs” uitbracht op zijn eigen label, Release Me Records. ‘Ik bedoel, ik heb er geld aan uitgegeven.’ Hij maakt zich zorgen over het verlies van de muzikale middenklasse, ook al merkt hij vrolijk op dat ‘Again & Again’ van The Bird and the Bee ‘recentelijk een TikTok-moment had’, zoals hij het zelf zegt. (Met 86 miljoen streams is dit het populairste nummer van het duo op Spotify, gevolgd door een vlotte cover van ‘How Deep Is Your Love’ van de Bee Gees.)
Maar dat lijkt allemaal minder belangrijk voor George dan het aangrijpen van de gelegenheid om de ‘ongelooflijk getalenteerde en zeer gevoelige mensen’ te eren die volgens hem de kunstenaar hebben gevormd die hij werd.
“Hun liedjes betekenen veel voor mij”, zei hij over Douglass en Littell. “Meer dan ooit is dit de muziek waar ik naar wil luisteren.”
