Dit vertelde essay is gebaseerd op een gesprek met Maddi Thimont, 37, die in Londen woont. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik heb altijd al een mooie carrière in de rechten. In 2007 rondde ik mijn rechtenstudie cum laude af en kreeg mijn grote doorbraak bij een privaat advocatenkantoor, waar ik ervaring opdeed in het ondernemingsrecht.
Het is erg druk, met lange werktijdenmaar het was een geweldige training, dus het paste op dat moment perfect bij mij.
Mijn volgende rol als bedrijfsadviseur bemachtigen bij een groot technologiebedrijf is een zeer hoge carrière. Het was intens, maar de ervaring heeft mij echt gevormd. Maar toen werd ik moeder van twee kinderen, en in het begin waren de voordelen van het werken voor zo’n groot merk onmiskenbaar. Toch begon ik me af te vragen of ik echt alles kon hebben.
Ik wil een 4-daagse week
Dit bedrijf heeft een geweldig plan waardoor het in fasen kan worden gedaan terugkeert van zwangerschapsverlofdus de tweede keer deed ik het acht weken lang twee en een halve dag per week. Het is van onschatbare waarde geweest dat ik geleidelijk kon terugkeren naar mijn carrière en toch tijd met mijn kinderen kon doorbrengen. Vervolgens werkte ik in de tweede helft van het jaar vier dagen per week.
Toen begonnen de dingen ingewikkeld te worden en begon ik te vragen: mag ik alles hebben? Ik hoop dat het mij lukt vierdaagse werkweek mijn nieuwe normaal, maar er was niet veel precedent hiervoor in mijn team, dus ik had het gevoel dat ik in mijn eentje door onbekend terrein zou navigeren.
Maddi Thimont zegt dat haar weekend om 15.10 uur begint. op vrijdag. Met dank aan Maddi Thimont
En op basis van mijn vertrouwde tempo verwachtte ik dat ik een fulltime taak in een kortere tijd zou moeten persen. De gedachte daaraan maakte me niet enthousiast, dus toen begon ik na te denken over andere mogelijkheden.
Ik heb een baan aangenomen waardoor ik een kortere werkdag kon hebben
Ik heb een oproep besteld met een levenscoach om te praten over wat ik wil doen. Ik vertelde hem dat het mijn ideale baan zou zijn om overdag intellectuele stimulatie te bieden, en er ’s avonds dan voor mijn kinderen, nu 3 en 5, te zijn.
Ik begon dit waar te maken door op zoek te gaan naar mijn droombaan als senior advocaat die ik onder schooltijd kon doen. Ik was verrast toen ik zag dat een hoofd juridische zaken 25 uur per week op LinkedIn adverteerde voor data-analysebedrijf Sagacity.
Vlak voor kerst 2023 had ik daar een gesprek met de general counsel. Ze vertelt hoe ze vijftien jaar lang haar juridische carrière opgaf terwijl ze haar kinderen opvoedde, en toen ze weer in de juridische wereld wilde stappen, gaf iemand haar de kans om parttime te werken. Hij wil het vooruitbetalen.
Ik heb het samen met mijn man uitgerekend, en aangezien onze oudste bijna naar school ging – wat betekende dat onze kosten voor kinderopvang lager zouden zijn – hadden we er alle vertrouwen in dat mijn nieuwe deeltijdsalaris zou werken. Ik begon mijn nieuwe baan in maart 2024 als hoofd juridische zaken bij Sagacity en werkte vijf dagen per week van 10.00 tot 15.00 uur. Een jaar later werd ik gepromoveerd tot algemeen adviseur.
Ik heb duidelijke prioriteiten en processen
Wat helpt is dat er binnen het bedrijf een heel duidelijk ‘ticketsysteem’ is ingevoerd voor iedereen die juridische ondersteuning nodig heeft. Ze dienen een ticket in, dat in ons juridische dashboard terechtkomt met een deadline en een prioriteitsniveau (hoog, gemiddeld of laag). Mijn team en ik geven vervolgens een geschatte reactiedatum door.
Ik heb ook meer sjablonen en veelgestelde vragen gemaakt, zodat mensen de mogelijkheid krijgen om niet voor alles op de wet te hoeven vertrouwen.
Ik zit nu in het senior leiderschapsteam en ontmoet regelmatig andere leden om te helpen prioriteiten te stellen voor mijn werk. Dus als de CEO iets nodig heeft, heeft dat meestal prioriteit.
Ik ga ook heel efficiënt met mijn tijd om. Als iemand om een gesprek van een half uur vraagt, probeer ik dat in te korten tot vijftien minuten. Ik accepteer ook geen vergaderingen zonder agenda. Ik heb ook de neiging om niet veel koffie- of lunchpauzes te nemen met collega’s. Ik weet dat dit misschien een beetje triest klinkt, maar elke minuut telt.
Ik kan een geweldige carrière hebben en bij mijn kinderen zijn
Ik besefte dat ik mij in een bevoorrechte positie bevond om dit te doen, aangezien mijn man ook advocaat was en fulltime als partner bij een kantoor werkte. Maar eerlijk gezegd voel ik me heel gelukkig, want onze levens zijn compleet veranderd.
Nu kan ik nog steeds senior advocaat zijn en kan ik de kinderen meenemen naar middagactiviteiten, zoals zwemmen en piano spelen, en ik kan zien hoe goed ze het doen, en ik vind het geweldig om daar deel van uit te maken. Vrijdag gaan we gewoon chillen. Ik zeg altijd dat ons weekend op vrijdag om 15.10 uur begint.
Met mijn kortere uren heb ik ook tijd om extra kansen te benutten. Zo ben ik onlangs geslaagd voor de gerenommeerde AVG-kwalificatie voor gegevensbescherming. Ook heb ik kunnen trainen voor de marathon van Londen en deze kunnen voltooien.
Zonder deze manier van werken zou ik waarschijnlijk blijven werken bij een bedrijf met lange werkdagen, betalende babysitters en naschoolse clubs. De alternatieven kunnen zijn dat je gedegradeerd wordt, een deeltijdbaan zoekt en iets anders gaat doen, of helemaal niet werkt, wat mij geen van beide bevalt.
Het kan soms intens zijn om je te engageren voor werk en kinderen, maar ik denk dat de positieve kanten zwaarder wegen dan de negatieve kanten. Ons gezinsleven is vrij rustig, dus alles voelt bevredigend.
