Alysa Liu, die op 16-jarige leeftijd stopte met schaatsen, had geen gouden medaille ‘nodig’, zei ze tegen verslaggevers in Milaan – ze had al vreugde gevonden.
De 20-jarige uit Californië, die voor de VS de eerste individuele Olympische gouden medaille in 24 jaar bij het kunstschaatsen voor vrouwen won, hoefde geen kampioen te worden. Hij zei dat hij erg blij was dat hij kon optreden.
“Ik heb dit niet nodig (medaille)” zei Liu direct na de overwinning, vol vreugde, terwijl hij zijn concurrenten aanmoedigde. “Maar wat ik nodig had was een podium en dat heb ik gekregen, dus het gaat goed. Wat er ook gebeurt.”
Liu veinst geen enthousiasme voor de camera. Je kunt het van haar lichaam voelen stralen als je naar haar skate kijkt – wat ze deze week feilloos deed tijdens een optreden in Donna Summer’s “MacArthur Park” in een lange routine die uiteindelijk haar eerste plaats opleverde.
“Daar heb ik het over!” hoorde hij zeggen terwijl hij van het ijs gleed, wetende dat hij zojuist iets magisch had gedaan. Toen ze op het podium stond, sprong ze adorabel van vreugde, gilde en omhelsde haar concurrenten. Het voelde alsof hij zijn felle licht met hen deelde, en met iedereen die toekeek, in het publiek en thuis.
Dat moment was echt bijzonder. Vooral omdat één ding duidelijk werd: Alysa Liu kwam naar de Olympische Spelen vanwege haar liefde voor de sport – niet voor een bronzen, zilveren of gouden medaille.
Natuurlijk houden de meeste atleten van hun sport. Maar ze willen ook winnen. Liu’s reis verschilt echter in meer dan één opzicht van die van de meeste jonge atleten.
Vier jaar geleden stopte de schaatser vanwege uitputting nadat hij als zesde eindigde op de Olympische Winterspelen in Peking. Vermoeidheid treedt gemakkelijk op als u een professionele atleet bent. Liu concentreerde zich echter op zichzelf (een tiener zijn) en het vinden van vreugde buiten de arena.
“Ik ging naar een concert, wat ik nog nooit eerder had gedaan”, zei hij NBC-sport. “Ik heb ook mijn rijbewijs gehaald. Ik heb een heel jaar gestudeerd. Ik ben voor het eerst op vakantie gegaan. Ik heb geskied. Ik heb gesnowboard. Ik heb veel verschillende dingen mogen doen die ik nooit zou hebben gedaan als ik in deze sport was gebleven.”
Deze stap terug is om vele redenen belangrijk, zoals het redden van de geestelijke gezondheid van Olympische atleten. Maar het is waarschijnlijk wat hem ervan heeft weerhouden om voor altijd te stoppen met schaatsen, omdat hij op andere manieren in zichzelf had kunnen investeren. . .en een tijdje een kind zijn.
Uiteindelijk keerde Liu terug naar de competitie omdat ze te veel van schaatsen hield om weg te blijven. Een van zijn coaches, Phillip DiGuglielmo, probeerde hem er zelfs uit te praten, maar zijn enthousiasme kon niet worden gestopt. “Alysa is anders”, zegt DiGuglielmo, die Liu coacht met Massimo Scali, volgens NBC. “We weten dat hij hier niet is om medailles te winnen. Hij is hier om te schaatsen en ervan te genieten.”
“Deze titels zijn geweldig, maar ik wil niet dat ze overschaduwen wie ik ben, wat ik doe en wie ik ben”, zegt Liu. gezegd. “Winnen is niet alles, en verliezen ook niet.”
Het enige wat je hoeft te doen is Liu zien optreden om te weten dat het belangrijkste voor een gepassioneerde atleet niet een medaille is. Het was zijn ware liefde voor de sport en zijn diepe vreugde dat hij deze kon blijven doen.
En het is iets dat hij ontdekte voordat hij zijn schaatsen op het ijs in Milaan zette.
