Tijdens de Amerikaanse grenspolitie agenten komen een Target-winkel binnen in Richfield, Minnesota, begin januari, waarbij twee werknemers werden gearresteerd, wat een nieuw hoofdstuk in hun relatie markeerde Amerikaans bedrijf en de federale overheid.
In de Twin Cities hebben federale immigratiehandhavingsoperaties van bedrijven een plek van confrontatie gemaakt – met agenten op parkeerterreinen van winkels dagloners verzamelengewapend overval op restauranten werkvergunninginspecties uitgevoerd met tactische apparatuur.
Verschillende detailhandelaren meldde een omzetdaling van 50% tot 80% terwijl klanten uit angst thuisblijven. Langs Lake Street en op East St. Paul, een gebied binnen de Twin Cities, een naar schatting 80% van de omzet hebben sinds het begin van de operaties hun deuren gesloten.
Dan was er de moord op Amerikaanse burgers Renee Good en Alex Prettidit laatste vond plaats een dag na wijdverbreide protesten en op een dag bedrijfsstoringen met zich meebrengen ruim 700 bedrijven.
De reactie van het Amerikaanse bedrijfsleven op de moorden is leerzaam – zowel wat betreft wat er wordt gezegd als wat niet. In de nasleep van de moord op Pretti hebben meer dan zestig CEO’s van Minnesota’s grootste bedrijven – Target, 3M, UnitedHealth Group, US Bancorp, General Mills, Best Buy en anderen – onderteken de openbare brief door de Kamer van Koophandel van Minnesota. De brief roept op tot ‘vrede’, ‘gerichte samenwerking’ tussen lokale, provinciale en federale functionarissen, en ‘snelle en duurzame oplossingen’ zodat gezinnen, werknemers en bedrijven weer normaal kunnen worden.
Wat ze niet deden, was Pretti bij naam noemen, de federale immigratiehandhaving noemen of een bepaald beleid of een bepaalde functionaris bekritiseren. Deze term weerspiegelt minder moreel leiderschap en lijkt meer op ondernemingsrisicobeheer.
Als een onderzoekers die de politieke betrokkenheid van bedrijven bestuderenIk denk dat de brief van de CEO van Minnesota een venster is op bredere verandering. Door de jaren heen bedrijven kunnen een progressieve houding aannemen met beperkt risico – Activisten zullen hen straffen als ze over een kwestie zwijgen, maar conservatieven nemen zelden wraak als ze zich uitspreken. Die asymmetrie is ingestort. Minneapolis laat zien hoe bedrijfsactivisme eruit ziet als de risico’s worden teruggebracht tot tweeledig: gereserveerd taalgebruik, anonimiteit en een roep om kalmte.
Patronen veranderen
In 2022, nadat het Hooggerechtshof Roe v.Wade vernietigde, Amerikaanse bedrijven zijn erg kalm vergeleken met zijn vocale standpunten over LGBTQ+-rechten of de oorlog in Oekraïne.
De verklaring: Bedrijven hebben de neiging om controversiële en polariserende kwesties in te dekken. In de mijn onderzoek met collega’s Als het gaat om bedrijven die een standpunt innemen over LHBTQ+-rechten in de Verenigde Staten, ontdekte ik dat bedrijven een bekrompen standpunt innamen toen het probleem onopgelost was – waarbij ze zich concentreerden op problemen op de werkplek en interne achterban zoals werknemers, in plaats van op een bredere belangenbehartiging. Pas nadat problemen juridisch of sociaal zijn opgelost, wenden sommige bedrijven zich tot explicieter activisme, waarbij ze de taal van sociale bewegingen overnemen: onrechtvaardigheid, morele verplichtingen en oproepen tot actie.
Vanuit die logica is de voorzichtigheid van de CEO’s van Minnesota zinvol. Het federale immigratiehandhavingsbeleid van de regering-Trump is dat wel diep omstreden. Er bestaat geen duidelijke juridische of sociale oplossing.
Maar er is nog iets anders veranderd sinds 2022 – iets dat verder gaat dan specifieke kwesties.
Jarenlang opereerde het bedrijfsactivisme onder asymmetrische omstandigheden, waardoor ze zonder veel negatieve gevolgen publieke standpunten over controversiële onderwerpen konden innemen.
Dit betekent dat activisten en werknemers bedrijven onder druk zetten om zich uit te spreken over progressieve doelen en te zwijgen brengt reële kosten met zich mee. Ondertussen houden conservatieven zich grotendeels aan de ideeën van vrijemarkteconoom Milton Friedman beschouwt dat als de enige sociale verantwoordelijkheid het bedrijfsleven is bedoeld om de winst te vergroten. Ze eisen over het algemeen geen standpunten van bedrijven over hun kwesties, en ze stellen geen voortdurende straffen vast voor progressieve bedrijfsuitingen.
Die asymmetrie is ingestort
Tijdens de Black Lives Matter-protesten van 2020 heeft het bedrijf haastte zich om te verklaren hun inzet voor raciale rechtvaardigheid, diversiteit en sociale verantwoordelijkheid. Veel van deze bedrijven hebben stilletjes diversiteits-, gelijkheids- en inclusiviteitsprogramma’s geëlimineerd, publieke toezeggingen genegeerd en gezwegen over kwesties die zij ooit omschreven als morele imperatieven. Het lijkt erop dat de waarden die zij belijden grotendeels afhankelijk zijn van een gunstig politiek klimaat. Wanneer de risico’s verschuiven, verdampen de waarden.
Er kan zich een keerpunt voordoen Disney’s verzet tegen de ‘Don’t Say Gay’-wet van Florida in 2022. Het bedrijf kreeg kritiek van werknemers en activisten omdat het niet genoeg deed – en kreeg vervolgens te maken met felle vergeldingsmaatregelen van de regering van Florida. waardoor Disney zijn zelfbesturende privileges werd ontnomen het duurt al 55 jaar.
In een ander opmerkelijk voorbeeld, Delta verloren belastingvoordelen in Georgië na het beëindigen van de kortingen voor leden van de National Rifle Association in de nasleep van de schietpartij in Parkland. En Bud Light miljarden aan marktwaarde verloren na een promotie op sociale media met Dylan Mulvaney, een transgender-influencer.
Conservatieven leerden de spelletjes spelen die door progressieve activisten waren bedacht. En in tegenstelling tot consumentenboycots hebben vergeldingsmaatregelen van de overheid een andere impact.
Minneapolis onthult een nieuwe calculus
Wat Minneapolis anders maakt, is dat de federale overheid geen beleidsactor is die over wetgeving in Washington debatteert. Het is een fysieke aanwezigheid in de dagelijkse activiteiten van een bedrijf. Wanneer federale agenten in uw winkel verschijnen, arresteer dan uw werknemers, overval op uw parkeerplaats en controleer uw winkel dienst Let op: de afweging over het al dan niet bekritiseren van een federaal beleid ziet er heel anders uit dan wanneer het worstcasescenario een boze tweet van een politicus is.
Onderzoeksresultaten dat politici minder bereid zijn om te communiceren met CEO’s die controversiële standpunten innemen – zelfs in besloten bijeenkomsten – ongeacht de lokale economische omstandigheden of de opvattingen van politici over het bedrijfsleven. Het verkoelende effect is echt. Als merkte een waarnemer opBedrijven uit Minnesota communiceren specifiek via brancheverenigingen ‘om directe blootstelling aan mogelijke vergelding te voorkomen’.
‘De-escalatie’ is dus het modewoord bij uitstek van het bedrijf geworden, omdat het, zoals een nieuwsbericht in The Wall Street Journal het verwoordde, ‘klinkt menselijk, maar blijft politiek vrijblijvend.” Dit wijst op het doel van het proces – het verminderen van conflicten, het herstellen van de orde – en niet op een omstreden diagnose van verantwoordelijkheid.
Hier zijn drie problemen waarmee bedrijven in Minneapolis worden geconfronteerd: druk van de federale overheid enerzijds, druk van activisten en werknemers anderzijdsen de economische verwoesting die voortvloeit uit de wetshandhaving zelf – op sommige gebieden vergelijkbaar aan de COVID-19-pandemie – waarbij ze middenin de pandemie verpletterd worden. Het is een situatie die stilte beloont en principes bestraft, en de meeste bedrijven maken voorspelbare keuzes.
Maar de situatie binnen het bedrijf is ook beladen met interne spanningen, of het bedrijf nu zijn hoofdkantoor in Minnesota heeft of niet. Bij technologiebedrijf Palantir, dat contracten heeft met de Amerikaanse Immigration and Customs Enforcement, medewerkers nemen Slack’s interne kanaal na de dood van Pretti verklaarde dat ze “geen trots” voelden bij het werken bij een bedrijf dat geassocieerd werd met wat zij omschrijven als “slechte mensen”. Soortgelijke gevoelens kunnen zich voordoen elders gezienwaarbij gewone werknemers veel meer woede uiten dan hun bazen.
Wat gebeurde er daarna
De brief van de CEO van Minnesota is een vorm van politiek engagement van het bedrijfsleven, aangezien het risico zich in alle richtingen verspreidt: geen kader voor onrechtvaardigheid, geen toekenning van schuld, geen namen genoemd – slechts een oproep tot stabiliteit en samenwerking.
Als buurtbewoner De schrijver uit Minneapolis schreef erover in een opiniestuk: “Sta, of zit… omdat de inwoners van Minnesota staan? We herkennen je niet.”
Eigenlijk is dit geen lafheid. Hij wat het onderzoek voorspelt wanneer er over een kwestie wordt gedebatteerd en de kosten van het uitspreken ervan in beide richtingen kunnen worden verlaagd.
Maar dit betekent dat Amerikanen niet mogen verwachten dat bedrijven de leiding nemen als de macht van de overheid op het spel staat. De voorwaarden die bedrijfsactivisme op het gebied van LHBTQ+-rechten mogelijk maken – een asymmetrie waarbij zich uitspreken relatief weinig risico’s met zich meebrengt – ontbreken in dit geval.
Totdat het politieke landschap verandert, zijn gereserveerde uitspraken en voorzichtige coalitiebrieven de norm. Het blijkt dat bedrijfsactivisme zich meer bezighoudt met positionering dan met principes.
Alexander Piazza is universitair docent strategisch management bij Rijst Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
