Hieronder deelt J. Eric Oliver vijf belangrijke inzichten uit zijn nieuwe boek: Hoe u uzelf kunt kennen: de kunst en wetenschap van het ontdekken wie u werkelijk bent.
Eric heeft twintig jaar lang lesgegeven aan de Universiteit van Chicago als hoogleraar politieke wetenschappen. Hij heeft zes boeken en talloze wetenschappelijke artikelen gepubliceerd over onderwerpen variërend van de ‘obesitas-epidemie’ tot de bronnen van samenzweerderig denken in de Amerikaanse politiek. Hij is tevens de gastheer Zinvol podcast.
Wat is het grote idee?
We lijden omdat we vloeiende processen verwarren met vaste identiteiten. Ontwikkeling begint wanneer we leren de krachten die ons zelf vormen te harmoniseren en in evenwicht te brengen.
1. Je bent geen zelfstandig naamwoord. Je bent een werkwoord.
Het grootste deel van mijn leven heb ik mezelf als een vaste entiteit beschouwd: Ik ben het. Dit zijn mijn kenmerken. Dit ben ik. Ik neem aan dat ik eigenlijk dezelfde persoon ben die op mijn achtste dol was op zoete ontbijtgranen, op mijn twaalfde gebakken kip en op mijn eenentwintigste tequila, en die vandaag de dag nog steeds van dat voedsel houdt, zelfs als mijn maag het niet ondersteunt. Maar dit is slechts een illusie. NeurowetenschappenDe natuurkunde en het boeddhisme zijn het er allemaal over eens: niets is blijvend voor ons, zelfs niet in de buurt ervan.
In plaats daarvan zijn we een proces. We zijn een werveling van moleculen, emoties, voorbijgaande gedachten en de constante echo van elke persoon van wie we ooit hebben gehouden, een hekel hebben gehad of indruk wilden maken. Zelf is een proces. Meer specifiek is jouw zelf de manier waarop de energie die jou als levend wezen bezielt, onderhandelt met de werkelijkheid.
Helaas accepteerde ik, zoals bij de meeste onderhandelingen in mijn leven, het contract zonder de details te lezen. Daarom zat een groot deel van mij vast in een pijnlijke en onproductieve gevoelstoestand. Maar het goede nieuws is dat als je jezelf eenmaal als een werkwoord ziet en niet als een zelfstandig naamwoord, alles verandert. Je realiseert je dat je niet gevangen zit, zelfs als je geest volhoudt dat dit wel het geval is. In plaats daarvan blijf je groeien en kun je op een positievere manier aangestuurd worden. Wij zijn niet iets dat gebroken is, maar een proces dat uit harmonie is.
2. Ons doel in het leven is evenwicht.
Als mensen naar mijn ‘doelen’ vragen, mompel ik meestal iets over beter worden ouderschrijf een goed boek, of probeer de wereld een betere plek te maken. Maar de realiteit is dat geen van deze activiteiten echt mijn leven bepaalt. Het was een vermomming voor wat mijn ware doel in het leven was: dit zelf optimaliseren.
Dit idee is niet oppervlakkig of narcistisch zoals het eerst klinkt. Het begint met een belangrijk feit: in onze kern zijn we levende energiesystemen. Alles wat we als onszelf kennen – identiteit, gedachten, emoties, enzovoort – is hoe het levende energiesysteem in ons in stand blijft. Het is het zelf dat het vuur van het leven brandend houdt, bij voorkeur zonder daarbij het huis af te branden.
Dit betekent dat we twee fundamentele zelfbelangen in evenwicht moeten brengen:
- Volgorde: alle structuren die ons leven organiseren, van cellen tot gewoonten tot kalenders.
- Aanzetten: de energie die ons bezielt – wat ons ertoe aanzet om te zingen en dansen of het tweede stuk taart te eten.
Dit is waar balans belangrijk wordt. Een zelf met te veel orde wordt beperkt en ondergewaardeerd, maar een zelf met te veel vitaliteit is ijdel en onsamenhangend.
Het geheim van goed leven is het vinden van de juiste balans tussen Orde en Vitaliteit in alle lagen van je wezen. Je stemmingen, gedachten en ‘goede’ of ‘slechte’ dagen komen allemaal voort uit deze evenwichtsoefening. Om uw leven te optimaliseren, moet u de dingen zien en oplossen die ervoor zorgen dat u niet op één lijn zit.
3. Je gedachten definiëren jou niet.
Ik geloofde altijd dat mijn gedachten alles waren. Elke contemplatie is angstig. Elk oordeel is klein. Elke rampzalige voorspelling over de toekomst – het zijn allemaal ongelooflijke waarheden.
Maar dit is slechts een fantasie. Gedachten lijken meer op mentaal weer dat komt en gaat. Jouw gedachten zijn niet jij. Het zijn mentale emissies: snelle gissingen die je hersenen maken om ervoor te zorgen dat je beter eet of om te voorkomen dat je in het verkeer loopt.
“Als je een stap terug doet en je gedachten observeert zonder ze altijd te geloven, krijg je een beetje vrijheid.”
Toen ik dit eenmaal besefte, werd het leven veel gemakkelijker. Ik leerde mezelf de vraag te stellen: “Is deze gedachte nuttig?” En vaak is het antwoord nee. Natuurlijk word ik nog steeds om 3 uur ’s nachts wakker, maar ik ben er niet langer van overtuigd dat de wereld vergaat omdat ik niet op een e-mail heb gereageerd.
Als je een stap terug doet en aandacht schenkt aan je gedachten zonder ze altijd te geloven, krijg je een beetje vrijheid. Een beetje ruimte. Even: ‘O, kijk. Daar heb ik de angst om weer te praten. Dat is grappig.’ Dit is verrassend levensveranderend.
4. We zijn sociale wezens – tot in onze cellen.
In elk van je cellen leven veel kleine wezens die mitochondriën worden genoemd. Technisch gezien zijn ze niet dezelfde soort als jij. Ze kwamen een miljard jaar geleden onze cellen binnen en zijn nooit meer weggegaan. Ze onthullen ook een diepgaande waarheid: we zijn geen enkel mens, maar een verzameling levende wezens.
Onze essentie is een sociaal fenomeen. Wij leven vanwege samenwerking. Wij gedijen omdat verbinding. Ons zelf is niet op zichzelf gebouwd. Ze gedijen op talen, culturen, relaties, en vooral in rommelige relaties die gepaard gaan met stressvolle vakanties, onvervulde verwachtingen of af en toe een handgeschreven verontschuldiging.
Ik dacht altijd dat ik mijn problemen zelf kon oplossen, alleen door contemplatie en discipline. Nu weet ik beter. De manier waarop ik als persoon groei, is door mijn relaties met andere mensen. Dat is waar ik mijn knelpunten vind, dat wil zeggen de plaatsen waar mijn zelfprocessen niet op één lijn liggen.
“Als sociale wezens is liefde geen keuze.”
Als je wilt groeien, moet je dat in de gemeenschap doen, wat dat ook voor je betekent. Als sociale wezens is liefde geen optie. Vriendschap is geen optie. Intimiteit is geen optie. Zelfs conflicten kunnen, als ze goed worden aangepakt, een instrument voor groei zijn.
Het is vernederend, maar vreemd genoeg ook geruststellend. Wij hoeven het niet allemaal alleen uit te zoeken. Eigenlijk zouden we het niet eens moeten proberen. Evenwicht is iets waar we allemaal naar op zoek zijn.
5. Goed leven betekent dat je je onevenwichtigheden herkent en deze loslaat.
De meesten van ons geloven heimelijk in momenten van transcendentie:
- Als ik de perfecte baan krijg…
- Als de keukenrenovatie voltooid is…
- Als mijn partner de vaatwasser goed zou inruimen…
… dan zal ik kalm, wijs en tevreden zijn. Maar zo werkt transcendentie niet. Goed leven is zowel eenvoudiger als moeilijker dan we gewoonlijk denken.
Eerst moet je kijken naar je onevenwichtigheden: plekken waar je je verdoofd, bang, eenzaam of uitgeput voelt. Het herkennen ervan kan moeilijk zijn, omdat je geest blijft volhouden dat deze reacties belangrijk zijn voor je overleving. Maar vaak niet. Het zijn eenvoudigweg gewoonten die we volhouden, ook al dienen ze ons niet. Zodra we onze gedachten en gevoelens zo kunnen zien, domineren ze ons niet langer.
Maar er is het moeilijkste: ze loslaten. Niet uit dwang, maar uit nieuwsgierigheid, moed en zorgzaamheid.
Drie dingen die helpen:
- Zorg voor je basis.
Slaaprelaties, eten en zinvol werk zijn allemaal belangrijk. Je kunt geen bloeiend zelf bouwen op een afbrokkelende basis. Om een optimale balans te vinden, moet je eerst de juiste basis vinden. Dit betekent dat je voldoet aan de basisbehoeften van je lichaam.
- Richt uw aandacht.
Waar je aandacht ook naartoe gaat, je ervaring zal volgen. We moeten manieren vinden om onze gedachten beter onder controle te houden. Meditatie, dagboekschrijven en yoga zijn handige hulpmiddelen om dit te doen. Ze onthullen allemaal onze mentale mechanismen en helpen de aandacht te cultiveren.
- Betrek uw emoties met zachtheid.
Onze emoties zijn geen beslissing. Dat is een signaal. Als we ze behandelen als leraren en niet als hulpverleners, zullen ze hun macht verliezen om ons te domineren. Wanneer je vrede kunt hebben met je gevoelens en een kalme houding aan de dag kunt leggen, zal er radicale verandering plaatsvinden. Wat naar voren komt is niet een vlekkeloos, transcendent zelf, maar eerder een zachtere, wijzere relatie met je ware zelf.
Geniet van onze complete bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – op Volgende Big Idea-app.
dit artikel verscheen aanvankelijk in de Volgende grote ideeënclub tijdschrift en herdrukt met toestemming.
