‘Dus, wanneer ga je weg? nog een kind krijgen?” Ik was net postpartum toen ik deze vraag voor het eerst hoorde, en ik kon het antwoord niet eens achterhalen.
Ruim een jaar later krijgen mijn man en ik die vraag nog steeds regelmatig van familieleden, vrienden en zelfs vreemden.
Kinderen opvoeden is moeilijk; dat weet iedereen. Waarom is er dan zoveel druk van anderen om meer te verdienen?
Waarom is één niet genoeg?
Eerder schreef ik over hoe je erbij kunt komen beslissing om moeder te worden het is totaal moeilijk voor mij. Nu mijn zoon hier is, kan ik me geen leven zonder hem voorstellen.
Het opvoeden van kinderen in de huidige economie, waar beide ouders vaak moeten werken, de voedsel- en huisvestingskosten onbetaalbaar zijn en de gezondheidszorg onbetaalbaar, betekent dat onze bevolking kleiner wordt. Voeg daar meer persoonlijke variabelen aan toe, zoals een klein dorp, en ik besef dat ik voortdurend meer doe met minder.
Dat druk van anderen Het krijgen van meer kinderen voelt ontwrichtend en uitputtend. Een grap als “Ze hebben een broer nodig” zal snel achterhaald raken en gemakkelijk in diskrediet worden gebracht. Mijn kind heeft twee liefhebbende ouders, grootouders en veel vrienden. Bovendien ken ik veel volwassenen die geen relatie hebben met hun broers en zussen. Het is ook niet mijn verantwoordelijkheid om mijn kind te voorzien van bestaande speelkameraadjes.
Ik begrijp dat het voor buitenstaanders gemakkelijk is om te zeggen dat we meer kinderen krijgen als zij niet degenen zijn die ze opvoeden, maar deze uitspraken maken me alleen maar ongerust en doen me twijfelen.
Ik wil dat mijn kind alles krijgt
Ik vind het heerlijk om 100% van mijn aandacht aan mijn kind te geven. Als ik erover nadenk nog een kind toevoegenongetwijfeld is mijn hart in staat er ruimte voor te maken, maar wil ik dat ook?
Sommige gezinnen voelen zich misschien pas ‘compleet’ als ze een bepaald aantal kinderen hebben, maar ik heb niet het gevoel dat ons gezin iemand mist. Mijn kind vult mijn hart volledig, en ik wil volledig aanwezig voor hem zijn, niet bezig met het opvoeden van een baby.
De auteur zei dat hij al zijn aandacht aan zijn zoon wilde schenken. Met dank aan May Baker
Ik wil ook alles hebben
Deze reden is misschien een beetje egoïstisch, maar ik geloof niet dat moeder worden betekent dat ik mijn andere identiteiten en ambities moet opgeven. Ik wil van mijn leven genieten en geen tien jaar lang slapeloze nachten, zindelijkheidstraining en driftbuien doorstaan.
Ik weet dat het hebben van kinderen betekent dat je vrije tijd, spontane date-avonden en weekenduitstapjes moet opofferen. Maar een andere manier zou betekenen dat je opnieuw moet beginnen en de klok opnieuw moet instellen. Ik kijk uit naar de komende jaren als mijn kinderen wat ouder zijn en uitstapjes, uitstapjes en restaurantbezoeken weer gemakkelijker en leuker worden.
Ik moet rekening houden met onze tijd en energie
Ik en mijn man oudere ouders; hij is 40 jaar oud en ik ben 36 jaar oud. Dit levert een aantal voordelen op, zoals financiële stabiliteit, maar betekent ook dat onze energie beperkt is. Aan het eind van de dag waren we uitgeput van het achtervolgen van onze peuter. Het toevoegen van een koppig, kieskeurig mensje klinkt als een slechte grap.
Als oudere moeder zijn mijn kansen op het krijgen van meer kinderen kleiner. Ik heb geen zin om een 40-jarige moeder te zijn met een pasgeboren baby, dus dat betekent dat we de komende jaren een tweede kind zullen moeten krijgen. Noem me gek, maar een zwangerschap doormaken en weer een pasgeboren leven doormaken, nu met een peuter, klinkt niet erg aantrekkelijk.
Ondertussen zijn mijn man en ik nog niet 100%.”één en klaar“Naarmate de tijd verstrijkt, wordt de kans groter dat de realiteit werkelijkheid wordt. Het is een beslissing die we zelf nemen, zonder de mening van iemand anders. Ik denk dat het tijd is om het concept te normaliseren dat één persoon genoeg is en te beseffen dat het hebben van enig kind kan net zo bevredigend, opzettelijk en betekenisvol zijn als het hebben van een groter gezin.
