Simpel gezegd: regisseur Emma Tammi Vijf nachten in Freddy’s huis is een slechte film, en door de ervaring ben ik instinctief behoedzaam voor vervolgfilms op slechte films die ook erg populair zijn. Over het algemeen beschouw ik vervolgfilms graag als opwindende mogelijkheden voor creativiteit, omdat alle basis is gelegd voor de mogelijkheid van het vertellen van verhalen in de blauwe lucht met een gevestigde wereld en personages… maar het hele punt van een slechte film gaat over verwachtingen: als het publiek de tekortkomingen van zijn voorganger graag tolereert, kunnen we niet verwachten dat deze problemen worden opgelost/aangepakt met het doel van de filmmaker om bioscoopbezoekers meer te geven van wat ze blijkbaar willen.
Vijf nachten bij Freddy’s 2
Releasedatum: 5 december 2025
Geregisseerd door: Emma Tammi
Geschreven door: Scott Cawthon
Met in de hoofdrol: Josh Hutcherson, Elizabeth Lail, Piper Rubio, Freddy Carter, Theodus Crane, Wayne Knight, Teo Briones, Mckenna Grace, Skeet Ulrich en Matthew Lillard
Beoordeling: PG-13 voor geweld, terreur en wat taalgebruik
Toon tijd: 104 minuten
Vijf nachten bij Freddy’s 2 heeft rode vlaggen gehesen sinds de eerste aankondiging ervan, en valt onder de lage lat die ervoor is gesteld. Over het algemeen is het ongelooflijk saai, waarbij de enige energie wordt geleverd door een parade van repetitieve, getelegrafeerde jump scares. Wat echter belangrijker is, is hoe incompetent hij is in het vertellen van het verhaal – zowel wat betreft verhaalstroom als karakterontwikkeling.
Het omzeilen van alle beperkingen die zijn geïntroduceerd in de derde akte van de vorige film, Vijf nachten bij Freddy’s 2 begint met de onthulling van de slachtoffers van seriemoordenaar William Afton (Matthew Lillard) is niet beperkt tot mensen die we eerder hebben ontmoet. In de openingsflashback die zich afspeelt in 1982, leren we over een ander meisje dat werd vermoord in de originele Freddy Fazbear’s Pizza genaamd Charlotte (Audrey Lynn Marie), die een speciale gehechtheid had aan het draadloos bestuurbare animatronische personage dat bekend staat als Marionette en een jeugdvriendin was van Ashtons dochter Vanessa (Elizabeth Lail). Dit is een eenvoudige weg naar de introductie van een nieuwe slechterik die het vervolg had kunnen nemen, en die hij graag overslaat.
De film speelt zich 20 jaar af en haalt vervolgens broers en zussen Mike (Josh Hutcherson) en Abby (Piper Rubio) in na hun bovennatuurlijke ervaring bij Freddy Fazbear’s Pizza. Afgezien van het schilderen van zijn woonkamer en het beslissen of hij wel of niet met Vanessa uitgaat, wordt Mike niets zien doen, en hoewel Abby op school populariteit en potentiële vrienden heeft gevonden, negeert ze ze ten gunste van het missen van haar animatronische vrienden die vermist worden en achtervolgd worden door moord. Het zijn personages die door hun individuele domheid en klachten nog heel moeilijk te leren kennen zijn, maar deze film dwingt je daartoe als drietal paranormale onderzoekers (Mckenna GraceTeo Briones, David Andrew Calvillo) wekt Charlotte’s geest in Marionette in de originele versie van Freddy Fazbear en zonder het te beseffen krijgt ze Abbey om haar te helpen haar woede los te laten.
Voor een film uit een grote studiofilm is het verrassend hoe slordig Five Nights At Freddy’s 2 is.
Ik gebruik het woord ‘slordig’ niet zo vaak als ik het heb over films van de grote studio’s, aangezien er meestal genoeg professionals in de zaal zijn om ervoor te zorgen dat de features op zijn minst bescheiden functioneel zijn, maar het is het brutaalste bijvoeglijk naamwoord dat in me opkomt bij het verzamelen van mijn gedachten over Vijf nachten bij Freddy’s 2. Slim filmmaken zou Mike enige richting hebben gegeven, ons hebben geholpen Abby’s verlangen om zich te herenigen met de animatronics emotioneel te begrijpen, en geen absurde beslissingen hebben genomen, zoals het laten uitspreken van personages in opeenvolgende scènes die exact dezelfde woordspelingen uitspreken… en dat zijn slechts een paar voorbeelden van dit filmische treinwrak.
Zonder in spoilers te treden, worden verhaallijnen geïntroduceerd en weggegooid; de scènes en instellingen zijn vreemd door elkaar gegooid (het duurde te lang voordat ik besefte dat er twee Freddy Fazbear’s Pizza-locaties in het spel waren); De introductie van nieuwe personages is op zijn best lukraak (ik had meer en veel beter verwacht van genreveteranen Mckenna Grace en Teo Briones), en de grote ‘onthulling’ in het derde bedrijf is misschien wel de meest ongepaste wending die ik ooit heb gezien in een film die ik heb geprobeerd uit te voeren in mijn professionele carrière als criticus. Het is een verbijsterende puinhoop.
De overdosis aan jump-scares is niet genoeg om de verveling uit de Five Nights At Freddy’s 2-ervaring weg te nemen.
Ik kan niet eens zeggen dat het een ‘leuke’ en verbijsterende puinhoop is, aangezien elke amusementswaarde wordt overschaduwd door verwarring, frustratie en vooral verveling. Met een verhaal dat zo warrig is en de personages zo eendimensionaal/weerzinwekkend, is er niets meer waar het publiek zijn aandacht aan kan besteden. Het enige dat overblijft is vasthouden aan de zwakke verhaallijn en zoeken naar de hoek waar de volgende memorisatie zal plaatsvinden. En het wordt snel moe.
Met een PG-13-rating en omdat ik de demografische kern van het bronmateriaal kende, was ik me daarvan bewust Vijf nachten bij Freddy’s 2 gericht op een jonger filmpubliek dan ik. En ik zou zelfs zeggen dat ik geen universele haat heb tegen jump scares: als ze op verantwoorde wijze worden gebruikt, kunnen ze zeer effectief zijn. Maar Emma Tammi en scenarioschrijver Scott Cawthon lijken te denken dat hun genre naast geweld buiten het scherm het enige genre-instrument is dat voor hen beschikbaar is, en de verrassing is leeg. Het animatronische ontwerp (hoewel het poppenspel indrukwekkend blijft) had zijn angstaanjagende waarde verloren na de eerste film, en hoewel er potentieel zat in de stiekeme, angstaanjagende presentatie van Marionette, sprong hij alleen maar naar de camera.
Ik geef volledig toe dat het proces van het schrijven van deze recensie vergelijkbaar leek met de ervaring van het uitschelden van een blok hout Vijf nachten bij Freddy’s 2 is wat in de volksmond bekend staat als ‘antikritiek’. Als u echter iemand bent met een kritische smaak die dit leest terwijl u nog niet zeker weet of u een kaartje moet kopen of niet, raad ik u aan geen kaartje te kopen. Het is niet zozeer een verkenning van de tijdsgeest of ervaring waard als een haathorloge, en na een geweldig jaar vol horror op het grote scherm moeten fans van het genre het zeker vermijden als laatste opmerking voor 2025.
