Verrassende dingen over een bezoek aan het vriendelijkste eiland van Hawaï, Molokai

Toen ik naar binnen vloog, deden de ruige bergen van Molokai me denken aan Pu’u Kukui op Maui, met zijn diepe bergkammen bedekt met talloze tinten groen.

Ook de stukken ijzerrijke grond voelden vertrouwd aan. Als kind noemde ik het altijd het ‘rode land van Maui’, maar reizen door Hawaï leerde me dat dit niet uniek is voor mijn thuiseiland.

Op Molokai Airport en Pala’au State Park brachten torenhoge ijzerhoutbomen me onmiddellijk terug naar Kapalua.

Deze gelijkenis is geen muntcode: over Million, Maui, high, Clubing Trues For Ana Launity Water.

Molokai accommodatie, Vriendelijk eilandbleek al snel accuraat. Iedereen die ik ontmoette was warm en vriendelijk – zelfs voordat ze wisten dat ik van een naburig eiland kwam.

Een man die bij het Molokai Museum en Cultureel Centrum werkt, nodigde me uit voor de maandelijkse eerste vrijdagmarkt van de stad. Toen ik aankwam, begroette hij me bij mijn naam, die hij zich herinnerde uit het gastenboek van het museum.

Bij Molokai Hot Bread bood de vrouw achter de balie aan om mijn brood in haar persoonlijke koelkast te bewaren, zodat het vers bleef totdat ik naar huis vloog.

Toen ik terugging om het te halen, begroette hij me ook bij mijn naam.

Ik verwacht dat het ontbreken van verkeerslichten voor chaos zal zorgen, vooral in het centrum van Kaunakakai. Daarentegen voelt het rijden hier rustig en intuïtief.

Er zijn nog steeds snelheidslimieten, stopborden en verkeersetiquette. Het gebruik van uw indicatoren voelt belangrijker dan normaal.

Eén uitzondering bevindt zich aan de oostkant van Molokai, waar de meeste wegen langs het water leeg zijn en sommige delen zelfs geen vangrails hebben.

Hoewel de lokale bevolking af en toe mijn huurauto passeerde, kwam ik nooit files tegen.

Het voelde als toeval om iemand tegen te komen die ik kende tijdens de vlucht, maar het zien van een ander bekend gezicht op weg naar huis herinnerde me eraan hoe met elkaar verbonden we zijn. Eilandgemeenschap Hawaï is en hoe gemakkelijk ze elkaar kruisen.

Terwijl ik onderweg nieuwe mensen ontmoette, bleef ik ze elders op het eiland tegenkomen.

Mijn favoriete moment kwam na een begeleide wandeling door de Halawa-vallei, en de enige andere deelnemer bleek een medegast van Hotel Molokai te zijn.

Toen we uit elkaar gingen, zei hij: ‘Heb een goed leven’, maar ik herinnerde hem eraan dat er geen Hawaïaans woord bestaat voor afscheid nemen – er is alleen ‘hui hou’, wat betekent ‘totdat we elkaar weer ontmoeten’.

En inderdaad, we ontmoetten elkaar weer bij zonsondergang in het hotel, en we lachten allebei toen ik zei: ‘Ik wist dat ik je weer zou zien!’

Mijn begeleide wandeling door de Halawa-vallei bevat verhalen die geworteld zijn in de mondelinge traditie en bieden inzicht in de geschiedenis en geschiedenis van Molokai Hawaiiaanse cultuur uitgebreid.

Een van de verrassende dingen is dat veel inwoners van Molokai ‘okina of kahakō niet gebruiken in het alledaagse taalgebruik. Volgens mijn gids ondersteunt dit de uitspraak van het eiland als ‘Molo-kai’ en niet als ‘Molo-kuh-e’ – een debat dat ik vaak hoorde toen ik opgroeide.

Hij vertelde ook dat volgens de leer van zijn familie iedereen die in de staat is geboren Hawaïaans is, terwijl Native Hawaiian specifiek verwijst naar degenen met Hawaiiaanse afkomst. Dat onderscheid valt mij op, vooral omdat ik vaak mensen corrigeer die aannemen dat ik Hawaïaans ben, alleen maar omdat ik hier geboren en getogen ben.

Belangrijk is dat hij benadrukte dat overtuigingen per gezin en regio verschillen, en dat de beste praktijk is om altijd te vragen en te luisteren.

Na de wandeling liep ik naar Halawa Beach en werd getroffen door de dramatische schoonheid van de vallei waar deze uitmondt in de oceaan.

Toen ik op het zand aankwam, zag ik veel afval en plastic langs de kustlijn vastzitten. In plaats van te zwemmen of te zonnebaden, bracht ik ongeveer 30 minuten door met het oprapen van de kleurrijke scherven, en uiteindelijk vulde ik mijn handen met regenboogkleurig puin.

In feite is het een ontnuchterende herinnering De meest afgelegen plek van Hawaï onaangetast door mondiale milieuproblemen.

De geschiedenis van Kalaupapa zit sinds mijn kindertijd nog steeds in mijn geheugen verankerd. Dit schiereiland werd ooit gebruikt als gedwongen quarantaine voor mensen met de ziekte van Hansen voordat er een geneesmiddel werd ontdekt.

Het was zwaar en vernederend om het persoonlijk te zien, vooral wetende dat de toegang zelfs vandaag de dag nog steeds beperkt is.

Wat mij het meest verbaasde was de spirituele energie van de plek. Ik verkende aanvankelijk een ander deel van het park, maar sterke wind leek me naar het uitkijkpunt te leiden, en ik arriveerde net op tijd om een ​​heldere regenboog te zien die zich uitstrekte over de kliffen.

Ik had niet verwacht dat ik wilde kalkoenen langs de snelweg zou zien rondzwerven, of zoveel botten verspreid over het hele eiland.

Mijn gids in de Halawa-vallei legde uit dat jachtvogels zoals kalkoenen, fazanten en kwartels werden geïntroduceerd voor de jacht. Ik heb ook geleerd dat hoewel Maui een grote ashertenpopulatie heeft, deze soort voor het eerst werd geïntroduceerd in Molokai.

Tijdens verschillende wandelingen zag ik alles, van kleine gewrichten tot volledige schedels, en zelfs op natuurlijke wijze afgeworpen hertengeweien.

Ik verwachtte dat Molokai langzaam zou bewegen, maar ik had niet verwacht hoe leeg het voelde.

Van stranden en snelwegen tot hele steden, ik heb vaak de plek voor mezelf. Een bezoek begin december kan belangrijk zijn, maar rust lijkt het visitekaartje van het eiland te zijn.

Die stilte maakt deel uit van Molokai’s aantrekkingskracht – en bewijs van het bestaan ​​ervan Het minst bezochte eiland van Hawaï door toeristen.

Niet alleen kreeg ik mijn thuiseiland te zien vanuit een hoek die ik nog nooit eerder had meegemaakt, maar door terug te keren uit Molokai besefte ik ook hoeveel er op Maui te doen is.

De vleugjes eilandkoorts die ik voel vervagen langzaam en maken plaats voor dankbaarheid voor het tempo en de verscheidenheid van thuis.