Ik ben opgegroeid aan de oevers van Lake Erie, in een stad ten zuiden van Buffalo, New York. IJs is iets dat we in de winter uit auto’s snijden, niet iets dat we in drankjes stoppen. Voor mij, leven op een tropisch eiland is een droom.
Op de middelbare school was ik een nerd, altijd enthousiast om verhalen in Time en The New York Times te lezen over exotische en verre oorden. Ik wist al vroeg dat ik een baan wilde waarbij ik de mondiale gebeurtenissen uit de eerste hand kon meemaken.
A semester in het buitenland in Frankrijk versterkte mijn ambities. Ik woon bij een gezin dat ook een Amerikaanse expat inhuurt. Hij praat terloops over skivakanties in Zwitserland, vakanties naar Griekenland en Türkiye, en zijn favoriete cafés in Parijs.
Toen ik 21 was, wist ik dat dit het leven was dat ik wilde. Waarom werken in het ‘saaie’ New York of Chicago als ik naar Parijs, Hong Kong of Londen kan?
Na een aantal jaren als redacteur in New York City te hebben gewerkt, kreeg mijn vrouw het banen aanbieden in Singapore. Het was een gouden kans die we allebei wilden. Wat we dachten dat alleen over een paar jaar zou gebeuren, veranderde in tientallen jaren. We scheidden in 2011, maar bleven allebei in Singapore en bouwden aan onze carrière en leven.
LeBoutillier, 25 jaar geleden in Vietnam, poseert met een groep lokale bewoners nabij het Ho Chi Minh Mausoleum in Hanoi. Geleverd door Kris LeBoutillier
Singapore was de schok die mijn carrière nodig had
Ik wilde altijd al fotojournalist worden, dus in 2000 besloot ik er fulltime mee aan de slag te gaan. Door mijn locatie val ik op. Azië maakte een reishausse door en tijdschriftredacteuren hadden fotografen ter plaatse nodig. Om een cliché te parafraseren: ik was op het juiste moment op de juiste plaats.
Ik heb voor National Geographic Traveler gefotografeerd in Australië, Vietnam, Cambodja, Thailand en India — Singapore is de perfecte uitvalsbasis. Ik kan me klaarmaken om te gaan waar dan ook in Zuidoost-Azië met slechts een paar uur van tevoren.
Mijn fotografiecarrière maakte uiteindelijk plaats voor iets meer permanents en zakelijks, hoewel nog steeds geworteld in Singapore. Ik werd contentdirecteur en produceerde en regisseerde video’s in de hele regio.
Het is een natuurlijke evolutie voor de schrijver-fotograaf in een wereld die snel verschuift naar digitale inhoud.
LeBoutillier reisde voor opdrachten naar Australië, Vietnam, Cambodja, Thailand en India (foto). Geleverd door Kris LeBoutillier
28 jaar in het buitenland wonen heeft mij veranderd
Maar het brengt een prijs met zich mee. Mijn moeder wordt ouderwerd ziek, werd overgebracht naar een beheerde zorginstelling en stierf toen plotseling.
Ik doe mijn best om er twee keer per jaar te komen, vooral in de zomer en rond Kerstmis. Maar er is altijd een beetje schuldgevoel en spijt dat ik er niet meer ben.
Op een van mijn laatste reizen voordat hij stierf, herinner ik me dat hij zei: ‘Ben je lang genoeg in Singapore geweest?’ Hij had altijd mijn keuzes gesteund, maar toen hij de tachtig naderde en zijn gezondheid achteruitging, wilde hij dat ik dichter bij huis zou zijn.
Hij kreeg de zorg die hij nodig had in een verpleeghuis, maar niets kon mijn bezoeken en mijn aanwezigheid vervangen – compleet met verhalen over mijn leven in het buitenland.
Ben ik egoïstisch? Misschien, maar ik zou het leven dat ik heb ook nooit ruilen.
LeBoutillier en zijn vrouw Jamie hebben hun gezin grootgebracht in Singapore. Geleverd door Kris LeBoutillier
Zal ik terugkeren naar Amerika?
Misschien, al weet ik het niet zeker, omdat alles anders is. Drie jaar geleden ben ik hertrouwd. Ik heb een dochter van 9 uit een eerder huwelijk en een zoontje met mijn vrouw Jamie. Beide kinderen hebben een Amerikaans paspoort en komen in aanmerking om deze te verkrijgen Amerikaanse identiteit en een plek om te wortelen. Ze waren naar de VS geweest om mijn neven en oude vrienden te ontmoeten, maar hadden nooit de kans gehad om daar te wonen of het leven als Amerikaan ten volle te ervaren.
Onlangs vertelde ik mijn dochter dat ze Manhattan bezocht toen ze nog een peuter was. Zijn antwoord: “Waar is het?” Het was een grimmig besef.
Ze zouden het land moeten kennen dat heeft gevormd wie ik ben.
Zou ik het expatleven aan iemand aanbevelen? Erg. Ik kreeg het leven waar ik van droomde. En ondanks de uitdagingen en de afstand gaf het me alles waar ik op hoopte toen ik als kind opgroeide in de buurt van Buffalo en over de wereld las.
Heeft u een verhaal te vertellen over wonen in het buitenland? Neem contact op met de redactie via akarplus@businessinsider.com.
