Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Ruth Davis, een Creative Director in LA. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
In 2019 verhuisde ik met mijn 12-jarige dochter en verloofde naar Los Angeles, dat wil zeggen twee uur later uit het ‘familiedorp’ waar ik ben opgegroeid.
Mijn hele familie – broers en zussen, neven en nichten, tantes, ooms en grootouders – wonen allemaal binnen 15 minuten van elkaar. Ik weet dat dit een moeilijke stap zal zijn voor ons kerngezin, maar ik heb er vertrouwen in LA is de plek waar je moet zijn voor ons om te zijn.
Ik begreep niet helemaal welke impact het op mij had.
Mijn vader is alles voor mij
Ik had meteen het gevoel dat mijn vader verloren was.
Voordat we verhuisden, was papa alles voor mij. Hij en mijn moeder waren uit elkaar gegaan toen ik jong was, en dat gold ook voor mijn moeder De vader heeft de volledige voogdij. Altijd alleen wij tweeën.
Toen ik mijn dochter kreeg, woonde mijn vader bij ons en was er om te helpen met alle praktische aspecten een kind opvoeden. Maar hij was er ook als emotionele steun voor mij. Hij maakt mij compleet.
Nadat we verhuisd waren, zagen we hem nog maar één keer per maand, toen hij de trein nam om ons te bezoeken. Ik mis hem en voel me overweldigd zonder hem.
In augustus 2025 rouwde ik om het verlies van twee familieleden overweldigd door verdrietmaar ook met het leven in het algemeen. Ik herinner me dat ik op mijn bed zat, het verloor en huilde.
Ik belde hem huilend
Mijn dochter klopte op de deur en vroeg wanneer we het huis verlieten – we zouden die dag vertrekken. Ik schreeuwde tegen hem. Ik kon het bed niet verlaten. Ik wilde op dat moment voor hem verschijnen, maar dat kon niet.
Op dat moment voelde ik me een mislukkeling vergeleken met mijn vader. Hij heeft zoveel verdriet en moeilijke tijden meegemaakt, maar ik heb het nooit geweten, omdat hij het allemaal heeft kunnen doorstaan.
Het enige waar ik aan kon denken was mijn vader bellen, huilend toen hij opnam. Hij luisterde naar mij en vertelde mij dat hij mij spoedig terug zou bellen.
‘Alles komt goed’, zei hij voordat hij ophing. Mijn vader was nooit iemand voor ‘alle woorden’.
Niet lang daarna belde hij terug en vertelde me dat hij naar het treinstation was geweest om een treinkaartje te kopen voor de volgende dag.
Het vernemen van zijn komst voelde als een tweesnijdend zwaard. Ik voel me heel gelukkig dat ik een vader heb die bereid is om me op elk moment te komen opzoeken, maar ik voel me ook twijfelachtig omdat mijn bejaarde vader het wel kan waarmaken, maar ik niet.
Toen ik de volgende ochtend hoorde dat mijn vader in de trein naar mijn huis zat, wist ik zeker dat alles goed zou komen. Mijn vader komt. Bij hem voelt het leven normaal en compleet.
Ik zou mijn dochter niet aanraden om te verhuizen
Ik heb geen spijt van de ongelooflijke verandering die het mij heeft gebracht en van de positie in het leven die het mij en mijn naaste familie heeft gegeven. Maar als ik had geweten dat het niet elke dag zien van mijn vader mij zo zou breken, weet ik niet of ik het op dezelfde manier zou hebben gedaan.
Ik had het moderne idee aanvaard dat bij het nemen van beslissingen altijd rekening moest worden gehouden met de naaste familie, maar de afstand tot hem deed me beseffen hoeveel ik mijn vader emotioneel waardeerde op manieren die ik niet voor mogelijk had gehouden.
Wetende wat ik nu weet, zou ik mijn dochter nooit adviseren om uit haar dorp te verhuizen, ook al zou dit betekenen dat ze dichter bij haar partnerdorp zou verhuizen, zoals ik deed. Ik dacht dat ik hem als moeder een slechte dienst had bewezen door hem weg te houden van mijn familie, zijn hechte gemeenschap.
