Op veedrijfster AW26, de instructies zijn “Houd stevig vast, laat lichtjes los.” In de praktijk betekende dit dat een bruid een dramatische, zijdelings ovale jurk zou dragen – meer een grillig beeldhouwwerk dan een zoetsappige fantasie – bovenop gogo-laarzen en bekroond met een ingetogen kleine bunker. Huwelijk, maar maak het een beetje losgeslagen.
Wat volgde was een parade van opgepompte geometrie. Vierkante topjes steken uit het lichaam met kleine splitjes in de mouwen, driehoekige beha’s zweven als waarschuwingsborden, rechthoekige jurken marcheren voorbij met de subtiliteit van een verhuisdoos. Zijde en leer behouden hun vorm, Meltons peacoat wordt boxy en bot, gevederde schouders overdrijven alles. Zelfs de kolossale cape voelt cartoonachtig geproportioneerd aan. De kleuren zijn strikt zwart en wit, en dan opeens niet meer – elektrisch roze, zuurgeel en flitsen van markeerstiftgroen – inclusief merkins of kleurstoffen, moeilijk te herkennen maar onmogelijk te negeren.
Huid is overal. Slipje, slipje met lage taille, ritsen open op heupen en buste. Sexy, ja, maar met een flits – glamourrock in plaats van bombshell.
Zijn masker, voorzien van pailletten en vastgebonden met een babyroze lint, doet onmiddellijk denken aan Jason Voorhees, vooral als het op een krijtwit geverfd gezicht is gemonteerd. De ene look combineerde een tutu met riem met gogolaarzen, de andere een vierkante, harige top met nauwelijks ondergoed, waarbij elk model een klein antiek portemonneetje vasthield alsof ze van onschatbare waarde waren.
Vaquera gedijt op de goede plek tussen poetsen en rommel. AW26 voelde overdreven, humoristisch en opzettelijk ondeugend aan – een garderobe die zichzelf niet al te serieus nam, maar wel serieus was.
Fotografie met dank aan Vaquera.
