Andrew Pritchard zei zijn eerste blootstelling smokkelen was toen hij 7 jaar oud was en terugkeerde naar Engeland van een familiereisje naar Jamaica.
Hij herinnerde zich dat de koffers van hem en zijn zus erg zwaar waren. Toen ze thuiskwamen, openden zijn ouders het en onthulden ‘veel flessen witte rum’, zei hij.
“In die tijd was overproof witte rum iets wat je in dit land niet kon krijgen”, vertelde Pritchard aan Business Insider in een interview voor zijn videoserie “Hoe misdaad werkt.”
Prita’s reis naar grootschalige criminele drugshandel vond pas plaats toen hij begin twintig was. Hij zoekt het kwaad niet.
Hij raakte geïnteresseerd in muziek en begon geluidssystemen te produceren, waardoor hij eind jaren tachtig uiteindelijk kennis maakte met de Britse pakhuiscultuur. Hij begon te organiseren rave dansfeesten toen verschenen er drugs in zijn leven die hem tientallen jaren lang het criminele pad op stuurden.
De jonge Andrew Pritchard. Met dank aan Andrew Pritchard
In de daaropvolgende twintig jaar waren er verschillende keerpunten waar hij had kunnen vertrekken, maar elke keer dat hij wegging, merkte hij dat hij er uiteindelijk weer in werd getrokken.
‘De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen’, zei hij.
Van xtc, marihuana, cocaïne en uiteindelijk politiehechtenis
De raves die Pritchard organiseert, trekken elk weekend duizenden mensen, zei hij. Ze lieten hem ook kennismaken met medicijnleveranciers en distributienetwerken.
Naarmate de rave-scene groeide, groeide ook de vraag. Hij begon te verkopen extaseeerst op feestjes, daarna op grote schaal. Begin jaren negentig schakelde Prita over van het distribueren van drugs naar het importeren ervan.
Het pakhuis waar Pritchard zijn “Genesis” rave zal houden. Met dank aan Andrew Pritchard
Een van de meest effectieve methoden is het sturen van fruit. Gebruikmakend van bestaande importroutes naar markten zoals Spitalfields in Londen, verborg hij drugs in kratten met producten, zoals appels en zoete aardappelen, die snel door de douane konden.
Na de politie viel binnen Pritchard, een van zijn drugshuizen in 1992, vluchtte naar Jamaica. Het was het eerste van een aantal keerpunten waarop hij een ander, misdaadvrij leven kon beginnen. In plaats daarvan werd wat aanvankelijk een periode van onderduiken was, al snel een nieuwe kans om hem binnen te halen.
Voor Prita welteverstaan geld en levensstijl dat de drugssmokkel die hij kocht onmogelijk te negeren was. “Het is een verslaving, het is niet dat ik drugs wil gebruiken. Het is een verslaving die ik met die levensstijl wil beoefenen”, zei hij.
Een van Pritchard’s wietboerderijen in Jamaica. Met dank aan Andrew Pritchard
In Jamaica bouwde hij verbindingen op met lokale netwerken en leerde hij over grootschalige marihuanasmokkel. Tegen het einde van de jaren negentig en het begin van de jaren nul was Prichard hogerop gekomen in de toeleveringsketen en begon hij zich met cocaïne bezig te houden, waar hij een aantal creatieve tactieken begon toe te passen.
Smokkelaars hollen ananassen, bananen en… kokosnoot en vulde ze met cocaïne die vervolgens vanuit Zuid-Amerika, via het Caribisch gebied, naar Europa werd verscheept. Prita probeerde ook andere smokkelmethoden, zoals met vliegtuigen, en probeerde ooit drugs in lijken te verstoppen.
Hij werd in 2004 gearresteerd in verband met een halve ton cocaïne, verpakt in kokosnoten, ter waarde van ruim £100 miljoen ($134 miljoen). Gecorrigeerd voor inflatie zou dat vandaag ongeveer $230 miljoen zijn.
Na een langdurig proces werd hij enkele jaren later vrijgesproken en vrijgelaten. Ze herinnerde zich dat ze dacht: “Mei 2007, ik ben weg, ik ga er meteen in, ben net bevallen van een zoon. Dit is een nieuw begin.”
Zijn pogingen om recht te lopen duurden niet lang
Prita is verslaafd aan de levensstijl die voortkomt uit drugssmokkel. Met dank aan Andrew Pritchard
Pritchard ging weer legaal aan het werk, maar hij had moeite zich aan te passen aan de financiële verschillen.
“De muziekindustrie profiteert niet van de financiële voordelen die zij wel krijgt van de drugshandel”, zei hij.
Wat hem uiteindelijk terugtrok was de hulp van zijn oude collega’s, zei hij.
“Mijn eigen vrijgevigheid kwam terug om me te bijten”, zei hij. “Ik heb hem wat geld geleend om hem uit deze situatie te helpen.”
De collega is nog steeds actief in de drugshandel en staat onder politietoezicht. Pritchard zei dat hij aanvankelijk probeerde afstand te houden, maar steeds meer betrokken raakte, uiteindelijk hielp bij het organiseren van de bezorging van de medicijnen en aanwezig was toen ze werden opgehaald.
De medewerker, zei hij, was een ‘politiemagneet’ geworden en Pritchard werd samen met hem in 2013 gearresteerd, waarmee een einde kwam aan zijn laatste wanhopige poging om aan de misdaad te ontsnappen. In 2014 werd hij veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf.
Wanneer de cyclus van het kwaad wordt doorbroken
Met dank aan Andrew Pritchard
Terwijl hij in de Belmarsh-gevangenis zat, herkende Pritchard jonge mensen, uit families en gemeenschappen die hij kende, die lange straffen riskeerden.
Het veranderde de manier waarop hij naar zijn eigen rol keek, zei hij. In plaats van zich op de situatie te concentreren, begon hij na te denken over de bredere impact van wat hij had gedaan.
“Mijn handen zaten onder het bloed”, zei hij.
Na zijn vervroegde vrijlating in 2019 richtte hij op Stichting APdie steun biedt aan jongeren, waarin wordt uitgelegd hoe snel de betrokkenheid bij criminaliteit kan escaleren en hoe moeilijk het is om het land te verlaten als ze er eenmaal zijn.
“Mij wordt altijd gevraagd: zou ik iets veranderen? En het antwoord is: ik kan niets veranderen”, zei hij. “Als ik mezelf als 18-jarige zou zien, zou ik dan zeggen: doe het niet? Iedereen verwacht van mij dat ik zeg: doe het niet.” Maar als ik het niet zou doen, zou ik mijn leven nu niet kunnen veranderen.”
Prita vertelt over haar leven tot nu toe in haar autobiografie “Empire of Dirt: van winst naar rijkdom.“
