Toen ik een moeder van één kindHet is mij gelukt om moeder te worden. Ik ben kalm en geduldig; mijn kind is goed gekleed; de auto is origineel; taken zijn voltooid; en er werd heel weinig geschreeuwd. Maar als moeder van twee kinderen kan ik niet aan dezelfde normen voldoen. Alles is rommeliger, luider, gehaaster, minder georganiseerd, en nou ja, dat is genoeg.
De overgang van één kind naar twee was zonder twijfel een van de, zo niet de moeilijkste, aanpassingen gedurende mijn hele leven. Eén plus één is in dit scenario niet gelijk aan twee. Als moeder van een 1,5-jarige, een 3,5-jarige, een 16-jarige stiefzoon en twee behoeftige katten, voelt het soms alsof ik voor een tiental wezens zorg.
Ik denk dat ik er klaar voor ben
Toen ik dat was zwanger van haar tweede kindIk ben niet naïef. Ik denk niet dat deze twee dingen gemakkelijk zullen zijn. Sinds ik mijn tweede thuis uit het ziekenhuis bracht, en hij mijn eerste huil beantwoordde met een kreet die ook mijn eerste huil deed huilen, is het een flipperkastspel geweest van huilen, vasthouden, grijpen en vechten.
Ieder kind lijkt verschillende dringende behoeften te hebben die individuele aandacht en het geduld vereisen van de persoon die ze heeft volledige nachtrust. Ze willen allebei “mama!” de hele tijd, vooral als andere mensen dat willen.
De auteur zei dat zijn twee kinderen hem altijd nodig hadden. Met toestemming van de auteur
De meeste dagen heb ik het geluk dat ik een slokje water en een vinger kan drinken mijn haar kammen in een paardenstaart voordat de waanzin toeslaat. Als ik eenmaal betrapt ben, krijg ik een kick als ze vechten om de beste plek in mijn schoot of armen. Zelfs met één aan elk been en mijn benen zo wijd mogelijk gespreid, waren ze nog steeds om me aan het vechten en probeerden ze elkaar hoogstwaarschijnlijk te slaan. Met een gewicht van respectievelijk 40 en 30 pond is het vermoeiend om ze langer dan een paar momenten bij elkaar te houden.
Waarom is het opvoeden van twee kinderen zo moeilijk?
Vele malen sinds ik een ouders van tweeIk vraag me af waarom ik hier niet beter in ben. Ik ben altijd uitstekend geweest in wat ik doe, maar dit heeft me echt gebroken. Vaak kan ik mezelf redden van het konijnenhol van gevoelens van mislukking door mezelf eraan te herinneren dat dit moeilijk voelt omdat het moeilijk is.
Als u een kind toevoegt terwijl u er al een heeft, verandert elke dynamiek in uw leven, inclusief uw relatie met uw eerste kind, en voegt u een geheel nieuwe dynamiek toe: de relaties van uw kinderen met elkaar.
Er wordt bezuinigd, het geduld en de slaap zijn beperkt en de rust die u gewend bent als uw partner kinderen heeft, is niet langer beschikbaar. Oh, ben ik vergeten mijn partner te vermelden? Er is bijna geen tijd voor hem. Deze relaties, die het belangrijkst zijn om alles draaiende te houden, worden tot het uiterste op de proef gesteld.
Ik vind vreugde in chaos
Terwijl ik dit schrijf, zitten beide kinderen in de kinderopvang. Het is de enige dag in de week dat ik zonder hen ben (als ze niet al de laatste kinderziekte hebben opgelopen), en ik ben omringd door chaos.
Er staat een tent voor me en een dweil op onze woonkamertafel, nu een bakje voor appelklokhuizen, half opgegeten bananen, kartonnen boeken, drinkbekers, tissues (sommige gebruikt) en een wisselende selectie keukengerei.
Te midden van alle chaos zie ik het spoor van kruimels dat mijn kinderen letterlijk en figuurlijk hebben achtergelaten: crackers en speeldeeg fijngemalen op het tapijt, een rode speelgoedbrandweerauto op een fauteuil op de bank, een houten lepel die in een laars is gestopt toen iemand die ochtend de voordeur uitliep.
Ook al is mijn leven nu rommelig, luid en druk, ik kan niet wachten om ze op te halen van de kinderopvang, ook al weet ik dat het chaos zal zijn vanaf het moment dat ze mij zien.
