Alessandro Michele nam de fashion pack mee op een reis terug naar het Victoriaanse tijdperk met zijn SS26 couturecollectie en vroeg de aanwezigen om door de kieren in het Kaiserpanorama-assortiment te gluren om de collectie te zien. Kaiserpanorama was, als voorloper van film, destijds een veel voorkomende vorm van entertainment ValentinoTijdens de show was een reeks luxueuze Victoriaans geïnspireerde japonnen te zien met verenveren, enorme kragen en ingewikkeld borduurwerk met pailletten, passend bij de nieuwe aristocratie. Helemaal ingesteld op een deep house, elektronische soundtrack met soulvolle operazang, is het een heerlijk voyeuristische show die het verleden naar de toekomst brengt.
Onder de titel Specula Mundi – vertaling: Mirror of the World – vond de presentatie slechts een paar dagen later plaats Overlijden van de heer Valentino Garavianieen feit dat onvermijdelijk de ervaring omlijst. Nu de collectie compleet was, opende de show niet als een gedenkteken, maar als een daad van behoud, een weerspiegeling van de levenslange toewijding van de oprichter van het huis aan vakmanschap, precisie en uniciteit van het lichaam. Aantekeningen van de voorstelling werden met inkt gemaakt op vintage kranten die speciaal voor dit optreden werden gedrukt, wat het gevoel versterkte dat de geschiedenis wordt behandeld en niet wordt gebalsemd.
Kaiserpanorama is een eeuwenoude entertainmentstijl waarbij doorgaans bewegende stereoscopische beelden worden waargenomen terwijl ze naar binnen worden gedraaid. Kaiserpanorama biedt een bijna onvoorstelbaar beeld van verre werelden en culturen. Hier duikt het in fantasie, met de levendige beelden erin van modellen die de ongelooflijke outfits dragen waar je als kind van droomde. Er waren handschoenen met klauwen, gedrapeerde armen van hertoginnen en ingewikkeld geborduurde nachthemden. Een jurk van vloeibaar goud met een glinsterende sluierhalslijn, gevolgd door een gelaagde witgouden jurk; een robijnrode fluwelen jurk met rozen voelde vampierig aan, terwijl een dieprode jurk met een onthullende opening de sfeer bepaalde.
Het contrast van zwart, wit, rood en goud was levendig en dompelde Valentino onder in wateren rijk aan flappers, showgirls en stomme film-glamour. Bloemen en pailletten zijn gedrapeerd in transparante, transparante stof; fijne zijde en satijn gecombineerd met gestructureerd maatwerk. De uitgebreide hoofdtooien voelen ruimtetijdperk aan, deels Cleopatra, deels showgirl, soms boze koningin, bijna verwant aan Maleficent. De theatraliteit van dit alles is werkelijk buitengewoon, waardoor dit een collectie is die nog lang in herinnering zal blijven.
Deze verouderde vorm van entertainment wordt hier nieuw leven ingeblazen “niet als een nostalgisch fragment, maar als een kritisch instrument dat in staat is de staat van het hedendaagse kijken te ondervragen.” In een moment van verlies van zijn huis, Michele’s kleine vierkante kijkgaatje, voelen de fantasie en terughoudendheid aangrijpend aan: een herinnering dat Valentino’s nalatenschap niet iets is dat moet worden gevuld, maar iets dat zorgvuldig moet worden bewaakt.
Fotografie met dank aan Valentino.
