Toen ik mijn kinderen in Chicago opvoedde, merkte ik een zich herhalend patroon op. Een buurman verwelkomt een tweede kindof zijn oudste vriend zal klaar zijn om naar de middelbare school te gaan. Plotseling was de stad niet langer “genoeg” voor hen.
Schijnbaar van de ene op de andere dag verlangden ze naar grotere achtertuinen, stillere straten en ‘betere scholen’. Huizen worden vermeld, minibusjes worden gekocht en vervolgens worden ze tot de rand geladen. De gezinnen verdwenen doodlopende straat aan de rand van de stad.
In plaats daarvan heb ik een andere keuze gemaakt. Ik bleef binnen Chicagohet opvoeden van mijn zoon en dochter in het hart van de stad.
Het is niet altijd gemakkelijk, maar het heeft mij tot een sterkere ouder gemaakt, en ik hoop dat het mijn kinderen sterkere mensen maakt.
Ik maak me zorgen, maar het opvoeden van straatbewuste kinderen is belangrijker
Ziek altijd bezorgd over de veiligheid van mijn kinderen, maar in de stad, als een helikopter moeder bijna onmogelijk. Dat blijkt een goede zaak te zijn.
De gedachte dat mijn kinderen alleen in bussen en treinen zouden rijden, maakte me in eerste instantie nerveus. Laat me niet eens beginnen over de grijze haren die ik krijg als ze door de chaotische straten van de stad dwalen met scooters en fietsen in hun auto’s. tienerjaren.
Het opvoeden van zelfverzekerde en onafhankelijke kinderen is zo belangrijk voor mij dat ik geen andere keus heb dan hun onafhankelijkheid te bevorderen in plaats van te beperken.
Het eindresultaat is dat mijn kinderen straatvaardig zijn geworden, al vroeg leren kaarten van het openbaar vervoer te lezen, dienstregelingen te organiseren en alert te blijven in de openbare ruimte – vaardigheden waar ze de rest van hun leven profijt van zullen hebben.
De stad gaf mijn kinderen meer dan de buitenwijken ooit zouden kunnen
Wanneer u woont in een grote stadLeren gebeurt overal.
Mijn kinderen hebben lessen gevolgd aan het Kunstinstituut, waar ze tussen de meesterwerken schetsten; ze hadden het Museum van Wetenschap en Industrie op besneeuwde en koude dagen verkend, zodat ze het bijna uit hun hoofd kenden. Als we niet op vakantie konden gaan, ’trekden’ we naar het Garfield Park Conservatory en brachten de middag door met het leren over varens en cactussen.
Dit is geen ongebruikelijk uitje, maar net zo toegankelijk als een uitstapje naar het park.
Ja, onze achtertuinen zijn kleiner dan achtertuinen in de buitenwijken, maar wie heeft er een groot gazon nodig omringd door een hoog hek als we zoveel geweldige stadsparken hebben om van te genieten? Lake Michigan voelt als ons eigen zwembad.
Mijn kinderen zijn opgegroeid met voetballen op onze speelplaats openbare schoolbasketballen schieten in de hoepel die ik in ons steegje (de onofficiële kinderspeelzone van Chicago) heb geïnstalleerd, schaatsen langs de cirkel van Maggie Daley Park, of duiken in de rollende golven aan de kustlijn van Foster Avenue Beach, ons favoriete strand langs de kilometerslange kustlijn van Chicago.
Mijn kinderen hebben een geweldige jeugd gehad, zelfs zonder gazons of doodlopende wegen.
Ik waardeer de diversiteit in het stadsleven
Mijn beide kinderen hebben een dubbele nationaliteit, en het grootste deel van onze uitgebreide familie woont in het buitenland. Als u ons bezoekt Chicago-huisMogelijk hoort u nog een of twee talen. De rijkdom aan cultuur, zowel thuis als buiten de stad, heeft mijn kinderen een groter gevoel van empathie en openheid gegeven.
In onze stadsbuurt bestaat diversiteit uit onze buren die in de zomer poblano-pepers uit hun tuin delen en ervoor zorgen dat mijn kinderen buitenshuis Spaans spreken. Hogere middelbare school klas. Diversity was de klasgenoot die ons huis bezocht tijdens de ramadan en zachtjes aan mijn kinderen uitlegde waarom ze geen tussendoortjes aten.
Natuurlijk is er diversiteit in de buitenwijken, maar het stadsleven, waar zoveel culturen samenkomen, is ongeëvenaard.
Ik heb het ouderschap voor mezelf opnieuw gedefinieerd
Ik hou ervan om mijn eigen leven te leiden in de stad, waar ik naar een gezellig koffietentje kan lopen, naar hartenlust een concert kan bijwonen, of een ritje kan maken om te winkelen in een buurt waar ik nieuw ben.
Het leven in de buitenwijken heeft mij altijd verstikkend gevoeld. Integendeel, deze stad slaagt er altijd in om mij betrokken, geïnspireerd en verbonden te houden, zelfs als ik de meer alledaagse aspecten van het moederleven in evenwicht breng, zoals dutjes, woedeaanvallen bij peuters en tienerangst.
Voor deze moeder is Chicago altijd een plek geweest om te groeien, te leren en lief te hebben.
Ik betaal mijn contributie als hoofdstadomgaan met de dagelijkse onzekerheden en, ja, soms, grote zorgen die gepaard gaan met het opvoeden van kinderen in een stedelijke omgeving.
Ik heb het lef, de vreugde en de chaos van het ouderschap in Chicago meegemaakt, en ik zou die strepen voor niets willen inruilen.
