De vrouwensport blijft groeien. Recordbrekende WNBA-bezoekers, een stortvloed aan nieuwe merkinvesteringen, en nu ongeëvenaard: een damesbasketbalcompetitie gebouwd door de spelers, voor de spelers. Commissaris Micky Lawler onthult wat er werkelijk nodig is om een sportstartup met hoge inzet publiekelijk te lanceren. De vraag is niet langer of de vrouwensport kan concurreren. Het hangt ervan af hoe snel ze kunnen groeien.
Dit is een kort interviewtranscript van Snelle reactiegepresenteerd door de voormalige hoofdredacteur Snel bedrijf Bob Safian. Van het team erachter Schaalexpertpodcast, Snelle reactiemet openhartige gesprekken met de beste bedrijfsleiders van vandaag die met realtime uitdagingen worden geconfronteerd. Abonneren Snelle reactiewaar je je podcasts ook vandaan haalt, zodat je nooit meer een aflevering mist.
Vorig jaar rond deze tijd ontdekte ik Unrivaled voor het eerst. Ik ben een basketbalfan, maar andere 3-tegen-3-competities passen niet echt bij mij. Maar ongeëvenaard, het trok meteen mijn aandacht. Het format, de spelers, het model van spelen op één locatie in Miami, waarbij wordt overgenomen wat de WNBA deed tijdens de pandemie-zeepbel, is leuk.
Je voelt wat ik voelde toen ik het voor het eerst hoorde. Ik vond het vanaf het begin geweldig. Ik kan het zien, ik kan het voelen. En wat is er niet zo leuk aan de naam, Unrivaled?
En de timing voor de competitie toen deze werd uitgebracht, was geweldig. Op dat moment was de Caitlin Clark-manie in volle gang, ook al wist ik dat Caitlin nog niet had deelgenomen aan Unrivaled. Maar de vrouwencompetities als geheel floreren, de WNBA, de NWSL. Hoe belangrijk is die tijd voor jou?
Kijk, ik heb mijn hele leven in de professionele sport gewerkt, en vooral in de tenniswereld, vooral in het damestennis, dus ik kan het momentum zien. En soms heeft de wereld een manier om op mysterieuze wijze te werken, omdat de timing ook goed was voor mij, die onlangs met pensioen ging bij de WTA.
Vond je basketbal vroeger leuk? Ik bedoel, je leven is duidelijk tennis, dus daar is je tijd en energie op gericht.
Als je in de sport werkt, ben je een microkosmos, dus ik ben zeer bekend met de mogelijkheden voor damesbasketbal, en ik heb er altijd van genoten. Als mijn kinderen sporten, is basketbal mijn favoriete seizoen omdat het zo leuk is om naar te kijken. En ik speelde heel slecht op de middelbare school, dus basketbal was mij niet vreemd, maar het is alsof je in San Francisco woonde en nu naar New York verhuist. Het is hetzelfde land, maar twee heel verschillende steden. Is dat logisch?
Ja. Een deel van de aantrekkingskracht van Unrivaled op zijn spelers is financieel. De WNBA-salarissen blijven bescheiden. Spelers moeten over het algemeen op zoek naar andere betalende optredens buiten het seizoen. Daarom ging Brittney Griner naar Rusland. Je biedt een alternatief voor naar het buitenland gaan. Uw salaris is niet enorm, maar er zijn nog andere voordelen, waaronder eigen vermogen. Dat is een deel van het verkoopargument voor de spelers: de financiële kansen, en ik denk dat de sfeer in Florida, waar Unrivaled zich afspeelt, is.
Als je als professionele atleet zes maanden per jaar aan wedstrijden deelneemt, heb je andere bronnen van concurrentie nodig. Omzet ja, maar ook concurrentie. Je moet scherp blijven, je moet in vorm blijven, je moet blijven werken aan je vaardigheden, aan je spel. Dus zowel Breanna als Napheesa zijn moeders, en voor hen werd het steeds moeilijker om drie maanden naar het buitenland te gaan, en ook voor de bekendheid van hun eigen merk op de markt. We zien dit dus als een manier om het algemene ecosysteem voor damesbasketbal echt op te bouwen en een competitie te ondersteunen die duidelijk heel spannend is, namelijk de WNBA.
VRIJWARING: Ja. Jij maakt deel uit van de WNBA, toch?
ADVOCAAT: Ja. Ja.
Maar zoals je zei, je reist in deze concentrische cirkels met spelers, mediapartners en sponsors. Hoe pak je de relatie aan?
Ja, we hebben hier 54 WNBA-spelers, dus onze aanpak is om de focus op de spelers te verdiepen en ze onder de publieke aandacht te brengen. Daarom hopen wij dat dit allemaal zeer positief en goed is voor de omgeving waarin de WNBA opereert. De relatie is dus complementair.
Je gaat het tweede seizoen van Unrivaled in. De play-offs beginnen op 28 februari, het einde van de maand. De activiteiten van de liga blijven groeien. Meer sponsors, meer faciliteiten, meer teams. Je voegt halverwege het seizoen een 1-tegen-1-toernooi toe, brengt de competitie naar Philadelphia en de halve finales komen eraan in het Barclays Center in Brooklyn. Hoe verhoudt dit soort zakelijke routekaart zich tot uw inspanningen om WTA te ontwikkelen? Hoeveel zie en concentreer je, wat is het laagst hangende fruit, wat is het gemakkelijkst te bereiken vergeleken met het langetermijnplan?
In de WTA heb je een structuur waarbij de eigenaren, toernooien en spelers op hetzelfde bord zitten. Er is 50/50 eigendom. De spelers zijn niet gecontracteerd door de WTA, dus ze zijn zelfstandigen en hebben hun eigen commerciële rechten. De tour moet dus proberen alles te verbeteren met beperkte middelen, een punt bereiken dat de druk op de spelers perfectioneert, niet te veel druk op hen uitoefent, maar je moet ook verantwoording afleggen aan de nummer één speler tot 250. En de nummer één speler gaat meer games spelen. Maar wat er ook gebeurt, er zijn veel dingen die gedaan moeten worden.
Hier heb je een schone lei en geef je spelers vanaf het begin echte equity. Spelers begrijpen dus heel snel dat hoe meer Unrivaled groeit, hoe beter het vanuit elke hoek voor hen is. Hoe meer ze kunnen deelnemen aan het vertellen van het merkverhaal, hoe relevanter hun verhaal zal zijn. Het is dus echt anders, want je hoeft niet te discussiëren over de waarde van sociale media zoals we een paar jaar geleden bij de WTA deden. We moeten de eisen van de media veranderen: van interviews na de wedstrijd naar tijd besteden aan de sociale kant. Bij tennis duurt dat lang. Hier is het vooraan en in het midden.
Ze willen het doen.
Ze begrijpen de holistische kant van dit bedrijf, dat het niet alleen gaat om het zijn van een fenomenale basketbalspeler. Je moet goed zijn in socialiseren. Je moet de pers dienen, al je fans dienen, een gemeenschapsomgeving creëren. Als ik twijfelde of dit zou werken, werden deze snel weggenomen door de intensiteit van de fans en de intimiteit. Sephora Arena is een plek waar je je heel gelukkig en vermaakt voelt, en waar je een geweldige show ziet.
De spelers zijn zich ervan bewust dat dit een start-up is, maar ze zijn zich er ook van bewust dat alles in hun voordeel werkt. We zijn er heel erg op gericht om ervoor te zorgen dat ze alles hebben wat ze nodig hebben. Met twee oprichters in Breanna en Napheesa wisten we dat ze een glamoureuze ruimte nodig hadden. Natuurlijk hebben ze een gewichtsruimte nodig. Ze hebben training nodig, en een echt goede trainingsruimte en trainingsteam. Beste kinderopvang. Sauna. Infrarood voor ontsteking en herstel. Ik kan het geen recht doen.
Ik hou van de 1-op-1-toernooien die plaatsvinden.
Ja.
Als je naar de spelers gaat en zegt: “Hé, wat dacht je van een één-op-één-toernooi?” Zeggen ze: “Oh, dat is geweldig. We spelen de hele tijd 1-tegen-1 tegen elkaar”, of zeggen ze: “Oh, ik weet het niet. Dit is meer werk voor mij”?
Beiden. Je hebt spelers die er een beetje voor terugdeinzen, maar als ze eenmaal spelen, gaan ze all-in. En opnieuw vond het publiek het geweldig. De jongens spraken erover, hoe graag ze het ook zouden vinden, dus we deden het. En deze dames laten geen middel onbeproefd. Ze vechten.
Ja, dat is een deel van wat ik er zo leuk aan vind. Ze zagen er uitgeput uit. Je kunt fysiek zien dat ze dit niet doen. Soms kun je in een all-star-game zien dat de spelers er in zitten.
Echt binnen. Persoonlijk dacht ik het eerste jaar: “Man, dit begint op een tennistoernooi te lijken. Is dit de juiste plek?” Maar het is een groot succes. Spelers zijn er dol op.
