Een team van Geologen hebben voor het eerst bewijs gevonden dat er zich twee eeuwenoude ultrahete structuren ter grootte van een continent hebben gevormd die verborgen zijn onder de aarde planetair magnetisch veld gedurende de afgelopen 265 miljoen jaar.
Deze twee massa’s, bekend als grote lage schuifsnelheidsprovincies (LLSVP’s), maken deel uit van de meest massieve en enigmatische catalogus van objecten op aarde. Volgens de huidige schattingen zijn ze allemaal qua omvang vergelijkbaar met het Afrikaanse continent, hoewel ze nog steeds begraven liggen op een diepte van 2.900 kilometer.
Laaggelegen gebieden met verticale snelheid (LLVV) vormen onregelmatige gebieden van de aardmantel, en geen brokken steen of metaal zoals gedacht. Daarin is het mantelmateriaal heter, dichter en chemisch verschillend van het omringende materiaal. Ze staan er ook om bekend dat ze omgeven zijn door een ‘ring’ van koeler materiaal, waardoor seismische golven zich sneller verplaatsen.
Geologen vermoedden al sinds eind jaren zeventig dat deze anomalie bestond en konden deze twintig jaar later bevestigen. Na tien jaar onderzoek wijzen ze nu rechtstreeks naar structuren die het magnetische veld van de aarde kunnen wijzigen.
LLSVP verandert kerngedrag
Dat blijkt uit een studie die deze week werd gepubliceerd in Natuurlijke Geowetenschappen en onder leiding van onderzoekers van de Universiteit van Liverpool verandert het temperatuurverschil tussen de LLSVP en het omringende mantelmateriaal de manier waarop gesmolten ijzer in de kern stroomt. Deze beweging van ijzer is verantwoordelijk voor het genereren van het magnetische veld van de aarde.
Over het geheel genomen versnellen of vertragen de koude en ultrahete mantelzones de stroom gesmolten ijzer, afhankelijk van de regio, waardoor asymmetrie ontstaat. Deze onbalans draagt bij aan de onregelmatige vorm van het magnetische veld die we vandaag de dag waarnemen.
Het team analyseerde het beschikbare mantelbewijs en voerde simulaties uit op een supercomputer. Ze vergeleken hoe het magnetische veld eruit zou zien als de mantel uniform zou zijn, en hoe het zich zou gedragen als het een heterogeen gebied met structuur omvat. Vervolgens vergeleken ze de twee scenario’s met echte magnetische veldgegevens. Alleen modellen met LLSVP reproduceren dezelfde onregelmatigheden, hellingen en patronen als momenteel waargenomen.
Geodynamo-simulaties laten ook zien dat sommige delen van het magnetische veld al honderden miljoenen jaren relatief stabiel zijn, terwijl andere delen drastisch zijn veranderd.
“Deze bevinding heeft ook belangrijke implicaties voor vragen rond de oude continentale configuratie – zoals de vorming en het uiteenvallen van Pangea – en kan helpen bij het oplossen van al lang bestaande onzekerheden in het oude klimaat, de paleobiologie en de vorming van natuurlijke hulpbronnen”, zegt Andy Biggin, eerste auteur van de studie en hoogleraar geomagnetisme aan de Universiteit van Liverpool, in een persbericht. uitgave.
“Dit gebied gaat ervan uit dat het magnetische veld van de aarde, gemiddeld over lange tijdsperioden, zich gedraagt als een perfecte staafmagneet evenwijdig aan de rotatie-as van de planeet. Onze bevinding is dat dit misschien niet helemaal waar is,” voegde hij eraan toe.
Dit verhaal verscheen voor het eerst in KABEL in het Spaans en is vertaald uit het Spaans.
