WITTE ZALM, wassing.— Het leven van Seth McBride werd voor altijd veranderd op een besneeuwde berghelling in British Columbia.
McBride was – en is – een sensatiezoeker. Ingegroeid Juneau, Alabama, met de wildernis als zijn terrein houdt hij van rotsklimmen, mountainbiken en vooral van skiën en vliegen, terwijl hij vanaf prachtige kliffen, kliffen en kroonlijsten zweeft.
Een paar maanden voor zijn laatste jaar op de middelbare school was McBride in een terreinpark in Blackcomb-fluitje toevlucht. Hij is 17 jaar oud. Hij voerde een manoeuvre uit die hij al vele malen eerder had uitgevoerd, namelijk een salto over een steile sprong. Alleen deze keer versnelde hij te veel, draaide te veel en viel op zijn nek. Hij wist meteen dat er iets mis was.
‘Zodra ik landde,’ herinnerde McBride zich ruim 25 jaar later, ‘verloor ik alle gevoel in mijn benen en onderrug.’
De prognose is somber; dokters vertelden McBride dat hij misschien nooit meer zou kunnen lopen, en dat deed hij ook.
Maar dat vertraagde hem niet.
Voordat ze kinderen kregen, fietsten McBride en zijn vrouw 10.000 kilometer – McBride gebruikte een speciale handfiets – van Portland, Oregon, naar het zuidelijkste puntje van Argentinië. Hij reisde de wereld rond als rolstoelrugbyspeler en won gouden, zilveren en bronzen medailles op de Paralympische Spelen Peking, Rio de Janeiro En Londen.
McBride – avontuurlijk, moedig – leek onverstoorbaar. Tot het over vliegreizen gaat.
Niet het gedoe en de ergernis die de meeste mensen ervaren. Voor elke reis moet McBride, 43, een speciale, uitdrogende behandeling ondergaan, zodat hij tijdens de vlucht niet naar het toilet hoeft. Elke rit brengt de mogelijkheid met zich mee dat hij ongemakkelijk wordt rondgeduwd of, erger nog, valt als hij in zijn stoel wordt geplaatst. Hij kon er nooit zeker van zijn dat zijn rolstoel, zijn levenslijn, niet beschadigd zou raken of verloren zou gaan zodra het vliegtuig landde.
“Er zijn weinig plaatsen of plekken in mijn leven waar ik me minder onafhankelijk voel” dan op de luchthaven, zegt McBride, die nog steeds competitief rugby speelt op clubniveau. “Er is geen systeem zo ontworpen dat rolstoelgebruikers zelf dingen kunnen regelen.”
Rolstoelen op de internationale luchthaven van Portland. Dergelijke multifunctionele apparatuur kan niet voldoen aan de verschillende behoeften van reizigers met een handicap.
(Will Matsuda / voorlopig)
Een tijdje, zoals De regering-Biden is aan het afbouwenHet lijkt erop dat daar een beetje verandering in gaat komen. De federale overheid heeft een reeks verordeningen uitgevaardigd die luchtvaartmaatschappijen onder meer verplichten de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor beschadigde en vertraagde rolstoelen en de training te verbeteren voor personeel dat zich bezighoudt met passagiers die met mobiliteitsproblemen kampen.
Maar het is de regering-Trump die de deregulering heeft doorgevoerd een van de hoogste imperatievenvertraagde de eis, terwijl brancheverenigingen en verschillende grote luchtvaartmaatschappijen een rechtszaak aanspanden om te voorkomen dat de verandering van kracht zou worden.
Voor McBride en mensen zoals hij is het een teleurstellende tegenslag na jarenlang druk te hebben uitgeoefend op Washington om het luchtvervoer een beetje haalbaarder en menselijker te maken.
“Het is rot”, zei McBride over de vernederende status van rolstoelpassagiers. “Ik ken een aantal mensen die niet meer willen vliegen.”
::
Tijdens de regering-Biden heeft nieuwe luchtvaartregels uitgevaardigd in het Federal Register worden de redenen uiteengezet.
Passagiers die gedwongen worden hun rolstoel op te geven “moeten vertrouwen op het personeel van de luchtvaartmaatschappij en aannemers om op de juiste manier met de rolstoel of scooter om te gaan en deze tijdig terug te geven in de staat waarin deze werd ontvangen. Voorstanders hebben benadrukt … dat wanneer de rolstoel of scooter van een individu wordt beschadigd door een luchtvaartmaatschappij, de mobiliteit, de gezondheid en de vrijheid van het individu zullen worden aangetast totdat het apparaat kan worden geretourneerd, gerepareerd of vervangen.”
Bovendien: “Rolstoelsteunen zijn vaak afgestemd op de behoeften en vorm van de individuele gebruiker. Tijd doorbrengen in een slecht passende stoel kan leiden tot ernstig letsel, zoals decubitus, en zelfs de dood als gevolg van daaropvolgende infectie.”
Het Ministerie van Transport schat dat in 2024 1 op de 100 rolstoelen of scooters op een vermiste binnenlandse vlucht geplaatstbeschadigd of vertraagd. Dit lijkt misschien niet zo’n groot bedrag, tenzij u iemand bent wiens welzijn, en zelfs overleving, afhangt van de beschikbaarheid van zijn of haar rolstoel of scooter bij aankomst.
Mia Ives-Rublee leidt het Disability Justice Initiative bij het Center for American Progress, een linkse denktank. Hij zei dat luchtvaartmaatschappijen, die zich richten op luxe reizigers en alle anderen als sardientjes behandelen, winsten en belangen al lang boven de behoeften van passagiers met een handicap stellen.
“We hebben gezien dat deze spanning blijft stijgen naarmate mensen met een handicap actiever worden en de wereld toegankelijker wordt. Ze willen reizen of hebben banen waarvoor reizen noodzakelijk is”, aldus Ives-Rublee. Ook al is discriminatie duidelijk illegaal, “doen luchtvaartmaatschappijen niet genoeg om onze apparaten te beschermen”, waardoor het “uiterst moeilijk is voor mensen met een handicap om te reizen.”
Bijna een half dozijn rolstoelen bij Ives-Rublee zijn de afgelopen twintig jaar door luchtvaartmaatschappijen beschadigd, wat kostbaar en ook levensbedreigend kan zijn. Handmatig bediende rolstoelen kunnen 2.000 dollar kosten, zei Ives-Rublee. Mechanische rolstoelen kosten hetzelfde als gebruikte auto’s.
McBride reist voornamelijk vanaf de luchthaven van Portland. “Er is maar zoveel ruimte in mijn leven” ze voelt zich minder onafhankelijk.
(Will Matsuda / voorlopig)
(McBride zegt dat hij krassen en schrammen opliep aan zijn ‘alledaagse stoel’. Erger nog was de schade aan de rolstoel die hij gebruikt bij rugbywedstrijden, wat ‘natuurlijk een groot probleem’ is als hij naar wedstrijden reist.)
In hun rechtszaak tegen de regelwijziging zeggen luchtvaartmaatschappijen en hun handelsgroepen dat de regering-Biden haar gezag overschrijdt en dat de nieuwe eisen te belastend zijn. Strikte aansprakelijkheid voor rolstoelschade zou luchtvaartmaatschappijen ook kunnen blootstellen aan ‘onredelijke financiële risico’s’, beweert de rechtszaak.
De rolstoelregel zou in werking treden voordat Biden zijn ambt verliet. De regering-Trump heeft de regel uitgesteld tot maart 2025 en vervolgens de implementatie doorgeschoven naar augustus 2025. Nu zegt het ministerie van Transport dat het de nieuwe regel in augustus volgend jaar zal uitvaardigen, met een commentaarperiode van zestig dagen daarna – wat betekent dat er tot ten minste 2027 geen veranderingen zullen plaatsvinden.
Ives-Rublee heeft niet veel hoop op genezing.
“Toegekend administratieve aard Op dit moment betwijfel ik of ze veel moeite doen om de regels uit het Biden-tijdperk te beschermen, zei hij
::
Het laatste wat McBride wil is dat iemand medelijden met hem krijgt. Hij is geen slachtoffer.
“Het was iets dat mij overkwam”, zei hij over het ongeval waardoor hij verlamd raakte. “Maar er gebeuren voortdurend dingen met mensen. Het gaat erom hoe je verder gaat en wat je met je leven kunt doen nadat het is gebeurd.”
McBride zat aan de keukentafel in zijn op maat gebouwde huis drie kilometer boven de Columbia River in de landelijke staat Washington. Het huis – één verdieping, licht en luchtig, met betonnen vloeren om de rolstoelpassage te vergemakkelijken – ligt aan het einde van een steile onverharde weg. De bossen in de achtertuin geven haar kinderen van 4 en 8 jaar dezelfde vrijheid om de natuur te verkennen als zij toen ze opgroeide in Alaska. In de slaapkamer van zijn zoon staat ook een klimmuur.
McBride werkt op afstand en schrijft voor New Mobility, een tijdschrift voor rolstoelgebruikers, en leidt de communicatie en marketing voor de United Spinal Assn., een non-profitorganisatie.
Zijn politiek neigt naar de linkerkant van het spectrum. (Op een koude, druilerige ochtend droeg McBride een zwarte Oregon Ducks-hoodie, ter ere van zijn alma mater, de Universiteit van Oregon, en zijn huis in het liberale Eugene.) Maar hoewel hij geen fan is van Trump, beschouwt McBride het leven gemakkelijker maken voor rolstoelgebruikers niet als een partijdige kwestie. Hij zei dat het tenslotte de Republikeinse president George HW Bush was die dit deed ondertekende wetgeving die een Amerikaans oriëntatiepunt werd
Wet personen met een handicap.
‘We hebben als gemeenschap veel vooruitgang geboekt door samen te werken met Republikeinen en met Democraten,’ zei hij, terwijl de zon even opkwam en op de Douglas-sparren buiten zijn deur scheen. “De fundamentele kwestie van het vermogen van mensen om toegang te krijgen tot dezelfde diensten en dezelfde ervaringen als ieder ander mag geen politieke kwestie zijn.… Dit is een veiligheidsprobleem.”
Hij is niet tegen deregulering.
“Ik denk dat het een groot probleem in het systeem is als het voor bedrijven of mensen te ingewikkeld wordt om iets te doen”, aldus McBride. “Maar veel regelgeving is er niet voor niets. Ze ontstaan wanneer particuliere bedrijven hun werk niet goed genoeg hebben gedaan om de veiligheid en rechten van iedereen in de samenleving te beschermen.”
Als hij de kans zou krijgen om met Trump of zijn hoofd van de transportafdeling, Sean Duffy, te spreken, zou McBride dit zeggen: kom op, laten we in het vliegtuig stappen.
“Ga op reis met mijn rugbyteam en kijk hoe het is als er meerdere rolstoelgebruikers in hetzelfde vliegtuig zitten”, zegt hij, “en hoe moeilijk het kan zijn en waarom we behoefte hebben aan regels, zodat we een beetje een gevoel van veiligheid en waardigheid kunnen hebben als we vliegen.”
Accommodatiekosten kunnen de winsten van luchtvaartmaatschappijen verminderen. Maar bepaalde dingen kunnen niet in dollars en centen worden geprijsd.
