‘Trifole’-recensie: de eeuwenoude kunst van de Italiaanse truffeljacht gedramatiseerd

Kijken naar “Trifole” betekent verliefd worden op de Langhe, een prachtig deel van de regio Piemonte in Noord-Italië. Beroemd om zijn landbouw, kaas en wijnDit glooiende landschap voelt zich losgekoppeld van de moderniteit: een perfect bewaard gebleven agrarisch verleden in een onzeker heden. Een van de bepalende kenmerken van de Langhe is de rijke traditie van het zoeken naar truffels, die de kern vormt van het tedere drama van regisseur Gabriele Fabbro over een ouder wordende truffeljager, zijn rusteloze kleinzoon en een manier van leven die voor hun ogen verdwijnt. Helaas resoneert deze oprechte film het krachtigst door zijn majestueuze landschappen, en niet zozeer door het verhaal dat zich ontvouwt.

Gebouwd met de elementaire puurheid van een sprookje, laat ‘Trifole’ kijkers kennismaken met Dalia (Ydalie Turk), die eind twintig is en op bezoek is bij haar grootvader Igor (Umberto Orsini). Deze reis is een onwillige reis voor Dalia. Aangespoord door haar bezorgde moeder, Marta (Margherita Buy), neemt ze een pauze van haar vastgelopen leven in Londen om zich te verdiepen in Marta’s zorgen dat haar gebrekkige geheugen haar ertoe zou kunnen dwingen haar geliefde afbrokkelende huisje te verlaten en naar een verpleeghuis te gaan. Wanneer Igor Dalia in eerste instantie aanziet voor zijn dochter – Dalia’s moeder – bevestigt zijn verwarring Marta’s zorgen.

Igor is blij dat hij de rest van zijn dagen in een afgelegen paradijs mag doorbrengen met zijn trouwe hond Birba, die hem bekwaam helpt bij het jagen op truffels. Hij is ongelukkig dat Dalia de wortels van zijn familie in de grote stad heeft afgewezen. Het is waar dat Dalia problemen heeft met haar Italiaans, en als hij aanbiedt haar te helpen bij het vinden van truffels, houdt ze vol dat haar kleindochter niet over de instincten of eeltige handen beschikt die nodig zijn voor het werk. Maar Igor is niet alleen bedreven in het opsnuiven van truffels; hij leidt hieruit al snel af dat ze emotioneel verdwaald is. (Een schrijfcarrière is niet uitgekomen zoals ze had gehoopt.) De twee staan ​​op een kruispunt en weten niet zeker wat de toekomst brengt.

Turk en Fabbro, die samen het scenario schreven, deden uitgebreid onderzoek naar de regio, waarbij ze de verhalen van lokale bewoners in het verhaal verwerkten. Hoe fantastisch “Trifole” uiteindelijk ook is, de filmmakers benadrukken dat de plotpunten voortkomen uit het verhaal dat ze hebben samengesteld. (Er is trouwens eigenlijk Igor, Birba is een echte truffeljachthond en er is een documentaire uit 2020, “Truffeljager,” Dit komt overeen met veel van wat we zien. Het is niet verwonderlijk dat dit melancholische beeld zowel de Langhe viert als rouwt, een regio die wordt bedreigd door de opwarming van de aarde en de industrialisatie die eens zo welvarende truffelverzamelingspraktijken bedreigt. Igors vervagende herinnering blijkt een treffende, zij het voor de hand liggende, metafoor te zijn voor een baan die langzaam de verbinding met het verleden verliest nu truffels zijn opgedoken als een populaire gastronomische trend.

In eerste instantie is “Trifole” nauwelijks perfect in zijn verhaalvertelling, waardoor een bekend generatieconflict ontstaat tussen Dalia en Igor, die onder hetzelfde dak wonen maar het niet met elkaar eens kunnen zijn. Als hij haar prachtige boerderij probeert te prijzen, antwoordt ze kortaf: ‘Het is niet zoals het land dat ik kende toen ik jong was.’ De spanningen lopen nog verder op nadat Dalia erachter komt dat ze erg laat is met het betalen van haar hypotheek, vanwege honderdduizenden schulden die ze niet verschuldigd is. Igors enige hoop is het vinden van de ongrijpbare (en waardevolle) witte truffel die hem van inbeslagname zou kunnen redden. Maar hij was nu te zwak om het diepe bos te trotseren. Dalia moet, geleid door Birba, de missie uitvoeren.

Het thema van deze film is eenvoudig getekend en gemakkelijk te volgen. Dalia woont misschien in het kosmopolitische Londen, maar is natuurlijk ellendig, en de wijze oude Igor stelt snel de oorzaak van haar malaise vast. ‘Je houdt nergens van,’ adviseerde hij wijselijk. “Dit zal je veel pijn doen.” Daarom zal Dalia’s reis om de mystieke witte truffel te vinden ook een kans zijn om een ​​doel te vinden en haar grootvader op een diepere manier te waarderen. Turk begrijpt haar karakter als een verzameling onzekerheden en aarzelende uitdrukkingen, waardoor Dalia de perfecte kandidaat is voor een metaforische wedergeboorte door een onverwacht bosavontuur waarin magische gebeurtenissen zullen plaatsvinden.

In zijn tweede film plaatst Fabbro, die eerder de romantische thriller ‘The Grand Bolero’ uit 2021 regisseerde, de elegantie van Igors eenvoudige leven tegenover de drukte en commercie van de hedendaagse truffelveilingen. Maar Fabbro’s weemoedige eerbied voor tradities uit het verleden kent aanzienlijke beperkingen, vooral duidelijk in het reducerende ontwerp van de diametraal tegenover elkaar staande hoofdpersonen. Nu, begin jaren negentig, heeft Orsini (vooral bekend van Luchino ViscontiHet drama ‘The Damned’ uit 1969 projecteert een fragiele maar toch harde zwaartekracht die behoorlijk aangrijpend is, maar Igor wordt gereduceerd tot een nobel symbool – een vereenvoudiging die ook Dalia verzwakt, die weinig meer is dan een vervanger voor een jongere generatie die niets weet van de geschiedenis van haar land.

Pas wanneer Fabbro zijn camera richt op de hemel van de Langhe, het land dat zich in de verte uitstrekt, brengt ‘Trifole’ het gewicht en de majesteit over van een cultuur die met uitsterven bedreigd is. Je kunt bijna het heilige land van Igors jeugd aanraken, een wereld die alleen hij zich herinnert.