Als de verteller van het beroemdste gedicht van Robert Frost zojuist in de trein was gestapt, had hij zich geen zorgen hoeven maken dat hij tussen twee wegen in dat stomme bos moest kiezen. Als je over de rails rijdt, geef je je over aan een machine die niet van jou is. Maak uw hoofd leeg, geen gedachten, gewoon een diesellocomotief van 4.200 pk die u naar uw aangewezen bestemming brengt. Wil je niet stoppen in Williston, North Dakota? Jammer dat je daarheen bent gegaan. Neem indien nodig een pauze.
Voor mij is dit de spirituele aantrekkingskracht van het rijden op Amtrak in de jaren 2020: in plaats van mijn toevlucht te nemen tot clichés over ‘tijden als deze’ en ‘toenemende onzekerheid’, zal ik proberen zo bot te zijn als een Siemens Charger ALC-42 die door de Rocky Mountains raast: de wereld is in oorlog. Fascisten gebruiken hun preekstoelen om precies dat te doen minderheidsgroepen straffen ze worden tot zondebok gemaakt om macht te verwerven. De exorbitante kosten van levensonderhoud zijn een straf omdat we geen deel uitmaken van de klasse van technologiemagnaten die mijn economie willen opblazen AI-bubbel het zal op een dag onze pensioenrekeningen leegmaken – als je het zelfs maar doet eigen pensioen rekening. Dit is niet normaal, en als uw zenuwstelsel moeite heeft met functioneren, bent u niet de enige. Het is moeilijk om beslissingen te nemen over de toekomst, vooral morgen, in omstandigheden als deze. Verdomd, ik kan niet beslissen wat voor soort goedkoop broodje deli ik de meeste avonden thuis ga eten, maar als ik met de Amtrak rijd, zijn mijn keuzes beperkt: ham, kalkoen of kip. Een hotdog als ik me bijzonder nihilistisch voel, en dat ben ik vaak.
In De woorden van Rolling Ray: Ik hou van treinen. Het is mechanisch complex, maar emotioneel eenvoudig. In een rijdende personenauto zijn er niet veel keuzes te maken. Je kunt op je stoel zitten. Je kunt uit het raam kijken. Je kunt lezen. Je kunt een schrijven romantische komedie over niet-binaire mensen. Je kunt spelen Celeste op je Nintendo Switch en fantaseer over je console die in gruzelementen uiteenvalt terwijl je voor de 10.000ste keer sterft. Dit is geen persoonlijk essay in de conventionele zin – ik hou er niet van om de aandacht af te leiden van ons prachtige nationale spoorwegsysteem – maar ik heb een ingewikkeld leven. Ik ben een transgender voormalige Mormoonse overlevende van een openhartoperatie. Het is niet gemakkelijk. Maar op de rails komen is eenvoudig. Ik hoef nergens aan te denken; Ik moest er gewoon bij betrokken raken en ontroerd worden.
Amtrak heeft ook veel andere verkoopargumenten: de treinen niet vernietig de planeet bijna net zo snel als commerciële vliegtuigen. Het starten van uw reis is ook veel eenvoudiger: twee uur te vroeg op de luchthaven aankomen voelt bijna ondraaglijk nadat u de zoete luxe hebt ervaren om slechts 10 minuten voor vertrek aan boord van een langeafstandstrein te stappen. Roadtrippen zijn leuk, maar ik kan niet tegelijkertijd autorijden en voor de 10.001ste keer sterven Celeste zonder ook in het echte leven dood te gaan. En dat is slecht. Ik wil meer hotdogs eten.
