Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Jason Myers, directeur van een marketingbedrijf en professionele bassist van de band Icarus Witch. Hij is gevestigd in Pittsburgh. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik begon op de middelbare school bas te spelen in een heavy metal band. Ik wilde een professionele muzikant worden, maar zodra ik in 1993 afstudeerde, begon ik aan de kant te werken en publiceerde ik voor concertpromotoren en platenlabels voor het geval mijn rock-‘n-roll-dromen niet uitkwamen.
Dat bijbaan is echt een fulltime baan, wat het managen van een serieuze band tot een uitdaging maakt. Ik moest ’s avonds studiotijd boeken en werken tot de zon opkwam, en ik kon alleen shows in de weekenden boeken, tenzij ik vrij nam van mijn werk.
In 2003 tekende de band die ik tot op de dag van vandaag volg, Icarus Witch, bij een label. We brachten onze eerste plaat uit in 2005 en kregen hoorspel. Naarmate onze populariteit toeneemt, zou ik graag langere reizen willen accepteren. Maar het geld dat je verdient met toeren is in feite een lening tegen je royalty’s, dus ik moest blijven werken om in mijn levensonderhoud te voorzien.
Op een dag van 24 uur staat de band misschien maar een uur op het podium. De rest werd besteed aan reizen, wachten en slapen. Er is veel verspilde tijd waarvan ik weet dat ik deze kan opvullen, en we gaan een tijdperk van betere WiFi-mogelijkheden binnen.
Naarmate de tijd verstreek, begon ik te beseffen dat de muziekindustrie aan het krimpen was. Mensen downloadden liedjes in plaats van cd’s te kopen, en de mogelijkheden om geld te verdienen werden kleiner. Ook al was mijn band succesvol, het voelde meer als een persoonlijke overwinning, en ik besefte dat het tijd was om een volwassen beslissing te nemen over hoe ik mezelf in de toekomst zou beschermen.
Jason Myers spreekt op een persevenement in 2024 namens zijn heavy metalband Icarus Witch. Otis Casey
In 2010 werd ik gevraagd om deel uit te maken van een jonge marketing- en PR-startup genaamd The Content Factory werken op afstand voorwerp. Ik had eerder met eigenaar en oprichter Kari DePhillips aan een andere startup gewerkt. Hoewel ik alleen maar publiciteit en marketing voor de band deed, zei Kari dat het er niet toe deed.
Kort daarna ging mijn band op tournee met de ervaren groep Y&T, en ze waren vriendelijk genoeg om mij vanuit hun bus te laten werken terwijl we hen volgden in een klein busje. Als we in hotels logeerden, zat ik na de show op onze kamer, terwijl mijn bandleden de plaatselijke bars bezochten en fans ontmoetten.
Tegenwoordig is mijn band selectiever in de shows die we spelen, omdat toeren niet meer zo financieel lonend is als vroeger. Daarom zie je het exorbitante ticketprijzen wanneer een band besluit te vertrekken.
Ik ben nog steeds bij The Content Factory. Ik heb me opgewerkt van accountvertegenwoordiger tot senior vice-president PR en socialemediamarketing. Ik speel nog steeds graag muziek, maar het welzijn van het bedrijf staat tegenwoordig altijd in mijn gedachten.
Als je in een band in opkomst zit, kun je je gemakkelijk onoverwinnelijk voelen, alsof dit voor altijd zal duren. Maar je moet voor jezelf zorgen. Niemand zal je redden.
Ik had altijd de gedachte dat als ik mezelf zou toestaan na te denken over Plan B, ik mijn kansen om het groot te maken zou verpesten. Als ik erover nadenk, besef ik dat dat stom was. Je kunt je toekomst plannen en tegelijkertijd een wild leven leiden. De twee sluiten elkaar niet uit.
