Joseph Elias Issa, 56, ontvluchtte Kfar Houneh, waar hij na de Israëlische invasie met zijn gezin in Zuid-Libanon woonde. Als boer nam hij twee muilezels mee en woont nu in een herdershut in Jezzine, ongeveer acht kilometer van zijn huis.
Claire Harbage/NPR
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Claire Harbage/NPR
JEZZINE, Libanon – Joseph Elias Issa was bang dat hij nooit meer naar zijn land zou terugkeren.
Hij komt uit een familie van herders en boeren in de stad Kfar Houneh, in het zuiden van Libanon. Tijdens zijn 56 jaar van leven bleef hij – in de olijf- en sinaasappelboomgaarden van zijn voorouders – tijdens bijna elke oorlog die Israël met zijn buurlanden voerde. Maar deze keer voelde het anders, zei hij.
De Israëlische invasie van Libanon – gericht op het verdrijven van door Iran gesteunde Hezbollah-militanten uit diezelfde rotsachtige heuvels – heeft een van de grootste en snelste ontheemdingen in de geschiedenis van Libanon teweeggebracht, waarbij meer dan een miljoen mensen, oftewel ongeveer een vijfde van de bevolking, zijn getroffen. Israël heeft besteld inwoners om naar het noorden van de Zahrani-rivier te trekken, waar Israëlische luchtaanvallen bruggen, huizen, snelwegen en benzinestations hebben vernietigd. De evacuatiezone beslaat 15% tot 20% van Libanon.
Uitzicht op Zuid-Libanon vanaf een heuvel in Jezzine buiten de evacuatiezone. Golven vluchtelingen kwamen en woonden in of trokken door de stad terwijl ze hun huizen ontvluchtten.
Claire Harbage/NPR
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Claire Harbage/NPR
In het hele land zijn scholen omgebouwd tot opvangcentra. Ook kampeerden mensen in tenten bij een voetbalstadion in de hoofdstad Beiroet. Issa zoekt haar toevlucht in een herdershut in het bos, vlakbij een waterval. Het ligt aan de rand van Jezzine, ongeveer 8 kilometer ten noorden van Kfar Houneh. Beiden bevinden zich buiten de evacuatiezone, maar hun buitenwijken zijn nog steeds blootgesteld aan Israëlische luchtaanvallen.
‘Luchtaanvallen, gevechtsvliegtuigen, je hoorde ze, je zag ze overal om je heen’, herinnert Issa zich van zijn aangrijpende reis naar het noorden, in een vrachtwagen met zijn ezel aan boord.
Wat doet Israël in Zuid-Libanon
Eerstehulpverleners arriveren op 26 maart op de plaats van een Israëlische luchtaanval op het dorp Kfar Roummane in Zuid-Libanon.
Abbas Fakih/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Abbas Fakih/AFP via Getty Images
De Israëlische minister van Defensie, Israel Katz inspraak Het Israëlische leger “versnelde de sloop van Libanese huizen” in overeenstemming met de tactieken die in Gaza werden gebruikt, waar woonwijken werden verwoest, om te voorkomen dat militanten zouden terugkeren. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu inspraak het leger creëerde een “veiligheidszone” ontworpen om antitankraketvuur vanaf de noordgrens van Israël af te weren.
Katz zei dat zodra de vijandelijkheden ophouden, Israël “de veiligheidscontrole zal handhaven” in een kleiner grensgebied, tot aan de Litani-rivier, die ongeveer de helft van de grotere evacuatiezone beslaat, of ongeveer 8% tot 15% van Libanon. Hij zei dat de meer dan 600.000 inwoners die naar het noorden vluchten “volledig uitgesloten zouden worden ten zuiden van Litani, totdat de veiligheid en zekerheid van de noordelijke Israëli’s gegarandeerd is.”
Israëlische functionarissen hebben niet gezegd hoe lang dit zal duren. Hezbollah behoudt de steun van velen in Zuid-Libanon en vuurt nog steeds raketten af op Noord-Israël.
“Je bent ontheemd, je verlaat je huis en misschien kom je nooit meer terug”, zei Issa. “We zijn omsingeld.”
Mensenrechtenorganisaties zeggen dat gedwongen ontheemding een oorlogsmisdaad kan zijn
Mustafa Alloush loopt tussen tenten in een stadion waar duizenden vluchtelingen in Beiroet slapen nadat ze tijdens de invasie hun huizen waren ontvlucht.
Claire Harbage/NPR
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Claire Harbage/NPR
Israël voldoet aan het internationaal recht als het burgers waarschuwt voordat het zijn steden bombardeert. Maar als de waarschuwing zo breed is en het grootste deel van het land bestrijkt, ‘dreigt het paniek te veroorzaken’, zegt Ramzi Kaiss, een in Beiroet gevestigde onderzoeker bij Human Rights Watch. En als het open is en voor onbepaalde tijd duurt, kan dit gebeuren hetzelfde als oorlogsmisdadenzei hij.
“Je kunt de terugkeer van mensen naar hun huizen niet koppelen aan de vage veiligheidsgaranties waartoe jij besluit,” zei Kaiss. “Mensen moeten naar hun huizen kunnen terugkeren zodra de vijandelijkheden zijn beëindigd.”
Als mensen denken dat ze hun huis nooit meer binnen mogen, kan dat van invloed zijn op hun beslissingen over het wel of niet vertrekken – zelfs als er reëel gevaar bestaat, zei hij.
In de belangrijkste winkelstraat van Jezzine, een bergstadje ten noorden van de evacuatiezone, Haddad-bestek is actief sinds 1770. De manager, Grace Rizk, 65, is er trots op dat ze ‘zeven dagen per week, tijdens elke oorlog’ open blijft.
Grace Rizk, 65, werkt in een winkel die lokaal gemaakt serviesgoed verkoopt in het centrum van Jezzine. Nadat hij hier vijftien jaar had gewoond, zei hij dat de oorlog hem nooit zou dwingen te vertrekken.
Claire Harbage/NPR
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Claire Harbage/NPR
Op dit moment, als er een luchtaanval komt, zal ik niet toegeven. God zal ons beschermen’, zei Risk. ‘Uiteindelijk hebben we stand gehouden. Wij gaan niet weg.”
Libanon heeft dit eerder meegemaakt
Burgemeester van Jezzine, David El Helou, herinnerde zich hoe Israël van 1982 tot 2000 Zuid-Libanon bezette. Israëlische soldaten zetten controleposten op in de buurt van zijn huis.
In die tijd vocht Israël tegen Palestijnse militanten. Nu Hezbollah.
David El Helou, burgemeester van Jezzine, staat in zijn kantoor met uitzicht op de stad.
Claire Harbage/NPR
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Claire Harbage/NPR
El Helou zei dat deze oorlog ‘serieuzer’ aanvoelde dan eerdere oorlogen. Israël zegt dat het militanten voor eens en voor altijd uit de zuidelijke Litani-regio wil verdrijven. Dit is een taak die door het Libanese leger zelf moet worden uitgevoerd, op basis van bepalingen a Wapenstilstand van november 2024 na de vorige oorlog met Israël. Dit is echter niet gedaan.
“We bevinden ons in een onzekere situatie”, zei El Helou. “Je weet nooit zeker wanneer het zal eindigen, in welke richting het zal gaan, wat er zal gebeuren. De angst is er altijd.”
