China is geen perfecte leider als het gaat om klimaatverplichtingen. De reden is dat hun motieven niet humanitair of verontschuldigend zijn: ze zijn economisch.
In een Yale-milieuanalyse 360Isabel Hilton schreef:
“Er zijn veel manieren om klimaatleiderschap te beoordelen: het omvat de kwaliteit en consistentie van beleid, de snelheid en effectiviteit van koolstofreducties, en de rol van een land in mondiale inspanningen, inclusief het ondersteunen van de minst ontwikkelde landen.
Toen China in 2005 qua volume de grootste CO2-uitstoter werd, daagde het Chinese leiderschap de wetenschap niet uit. Belangrijk is dat zij de klimaatverandering zien als een grote bedreiging, maar ook als een enorme kans voor de industrie. Als de wereld moet overstappen van fossiele brandstoffen naar groene energie, is China vastbesloten de leverancier te zijn van goederen en technologieën die dit mogelijk maken.”
China loopt nu voorop terwijl traditionele klimaatleiders – namelijk de geavanceerde industriële landen – achterop raken.
In plaats van een delegatie naar COP30 te sturen, stuurde het Witte Huis minister van Energie Chris Wright en minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum naar een andere conferentie.
De twee vlogen vorige week naar Athene, Griekenland, om fossiele brandstoffen te promoten. “Er is geen energietransitie – er is alleen sprake van energietoevoeging”, vertelde Burgum daar aan verslaggevers.
De Europese Unie vermindert ook haar leiderschapscapaciteiten op het gebied van klimaatinitiatieven, nu verschillende lidstaten te maken krijgen met moeilijke verkiezingen vanwege populistische partijen die opkomen voor fossiele brandstoffen. De EU stelt milieuactivisten verder teleur na het versoepelen van de anti-ontbossingwetten verplaatst om de startdatum te verschuiven. De EU is er ook niet in geslaagd haar klimaatdoelstellingen te verwezenlijken binnen de COP-deadline van 30 september.
Dit maakt deel uit van een trend die André Corrêa do Lago, voorzitter van de COP van dit jaar en een Braziliaanse diplomaat, schetst als ’s werelds rijkste landen die hun interesse in klimaatverandering verliezen.
Ondertussen vertelde de Chinese president Xi Jinping de afgevaardigden op de Algemene Vergadering van de VN in september dat “groene en koolstofarme transities de trend van onze tijd zijn.” De focus ligt op het geven van een overwinning aan China: een nieuwe studie constateert dat De Chinese CO2-uitstoot bleef gedurende achttien maanden stabiel of daaldegedeeltelijk dankzij de “snelle adoptie van elektrische voertuigen.”
De Chinese investeringen in hernieuwbare energie helpen ook andere landen hun eigen klimaatdoelstellingen te bereiken.
Zoals Somini Sengupta en Brad Plumer schreef voor hem New York Times:
“Nadat ze hun markten hebben gevuld met zonnepanelen, windturbines en batterijen, exporteren Chinese bedrijven nu hun producten naar energie-hongerige landen in de ontwikkelingslanden. Bovendien investeren ze miljarden dollars in fabrieken die zonnepanelen produceren in Vietnam en elektrische auto’s in Brazilië.”
‘China presenteert oplossingen die voor iedereen zijn, niet alleen voor China’ Corrêa do Lago vertelt Bewaker. “Zonnepanelen zijn goedkoper en zeer concurrerend (vergeleken met energie uit fossiele brandstoffen), waardoor ze nu overal verkrijgbaar zijn.”
Newsom was bot toen hij zei hoe de dominantie van China de VS ten goede zou komen:
“De Verenigde Staten zijn net zo dwaas als wij als het gaat om het bespreken van dit onderwerp”, zei hij Reuters in Belémeraan toevoegend dat de Republikeinen China de eigendom van de opkomende markten laten overnemen en dat het land “de volgende grote mondiale industrie zal domineren.”
