Toegang tot abortus kan duur zijn voor mensen met een hogere BMI

Toen Elie Liakopoulos erachter kwam dat ze zwanger was, wist ze meteen dat ze een abortus wilde. Chirurgische abortus om specifiek te zijn – een eerdere pijnlijke ervaring met een miskraam maakte haar voorzichtig met het thuis slikken van abortuspillen, aangezien miskramen en abortussen met medicijnen worden behandeld met mifepriston. Ze woont in Portland, Oregon, waar de toegang tot abortus wettelijk wordt beschermd door de staat. Hij ging ervan uit dat het moeilijkste deel van het proces het plannen van de afspraak was. Ze belde Lilith Clinic – een onafhankelijke abortusaanbieder in de stad – voltooide het intakeproces en sprak een datum af.

Toen veranderde een telefoontje de loop van zijn plannen.

“Ze belden mij terug en vertelden me dat ze geen abortussen zouden kunnen uitvoeren. Ik wist toen niet dat je om welke reden dan ook een aantal abortussen zou kunnen worden ontzegd,” zei Liakopoulos. “Ze zeggen alleen dat ze een limiet hebben voor de BMI.”

Body mass index (BMI) is een screeningsinstrument om het lichaamsvet van een patiënt te schatten. Patiënten met bepaalde BMI’s die een chirurgische abortus willen ondergaan, kunnen te maken krijgen met grote beperkingen en vertragingen (maar medische abortussen worden niet beïnvloed door de BMI). Deze obstakels kunnen problemen veroorzaken bij het zoeken naar een alternatieve behandeling, waardoor patiënten langdurige frustratie, lichamelijk ongemak en emotioneel leed ervaren.

De Lilith Clinic zei dat hoewel ze niet direct commentaar konden geven op de ervaringen van Liakopoulos, onder verwijzing naar de privacywetten op het gebied van de gezondheidszorg, het hun beleid is om “elke patiënt te beoordelen vanuit een anesthesieperspectief, maar ook vanuit een gynaecologisch perspectief, met betrekking tot hun geschiktheid voor een veilige poliklinische procedure”, en hen door te verwijzen naar een ziekenhuis als zij menen dat dit nodig is.

Voor Liakopoulos betekende de afwijzing dat ze de zwangerschap langer moest volhouden, waardoor ze in week 12 van het eerste trimester terechtkwam.

“Mijn eerste trimester werd verpest door ernstige ochtendmisselijkheid die de hele dag aanhield”, zei Liakopoulos. “Het is gewoon verschrikkelijk om nog eens anderhalve week te moeten leven zonder iets te kunnen eten of ruiken.”

Hij kreeg uiteindelijk een behandeling bij Planned Parenthood Columbia Willamette, een locatie ten noordoosten van Portland. Maar daar beïnvloedt zijn grootte ook zijn ervaring.

“Ze hebben me niet verdoofd zoals ze hadden beloofd, en ze hebben ook niet met mijn pijn omgegaan zoals bij mijn laatste abortusprocedure,” zei Liakopoulos. “Ze zeiden dat dit kwam omdat mijn nek groter was dan 49 centimeter en omdat mijn BMI hoog was.”

Planned Parenthood Columbia Willamette geeft geen commentaar op de ervaringen van individuele patiënten, maar een woordvoerder zei dat het “anesthesie- en sedatiebeleid gebaseerd is op op bewijs gebaseerde medische standaarden en ontworpen is om de veiligheid van de patiënt te garanderen. Artsen beoordelen de gezondheidsbehoeften van elke patiënt, inclusief factoren zoals BMI.”

Eerdere chirurgische abortussen in dezelfde fase van de zwangerschap waren pijnlijk maar van korte duur. Deze keer, zei hij, huilde hij. Door het verschil in verdoving kon hij het grootste deel van de procedure voelen.

“Mijn abortus was veel erger, materieel gezien, veel erger, vanwege mijn BMI,” zei ze. “Het is een verschil van drie jaar om een ​​beetje dikker te zijn.”

Grootte als proxy

Er zijn geen uitgebreide statistieken over hoe vaak patiënten een chirurgische abortus wordt geweigerd vanwege BMI of lichaamsgrootte. Obesitas wordt in medisch onderzoek doorgaans gedefinieerd als een BMI van 30 of hoger, maar onderzoek toont consequent aan dat abortus veilig is in alle gewichtscategorieën. Bij medische abortus heeft de BMI geen invloed op de dosering of het succesvolle resultaat.

“Er is niets fysiologisch dat u ervan weerhoudt deze veilige procedures of behandelingen te ondergaan”, zegt dr. Noora Siddiqui, huisarts in Philadelphia en fellow bij Physicians for Reproductive Health.

Hij voegde eraan toe: “Vanuit klinisch oogpunt is er geen verschil in uitkomst tussen iemand met een BMI boven de 30 en iemand met een BMI onder de 30.”

Recent onderzoek ondersteunt dit. A studie anno 2025 gepubliceerd in het tijdschrift Obstetrics and Gynecology ontdekte dat obesitas niet geassocieerd was met een verhoogd risico op complicaties bij een chirurgische abortus, zelfs als rekening wordt gehouden met de leeftijd, de zwangerschapsduur en de geschiedenis van een eerdere keizersnede.

Eerder Studie uit 2019 in Perspectives on Sexual and Reproductive Health bleek dat de complicatiepercentages niet verschilden op basis van BMI, maar dat patiënten met een hogere BMI vaker uit de kliniek werden verwezen, wat vaak resulteerde in vertragingen en hogere kosten.

Maar BMI-beperkingen fungeren als een proxy voor andere zorgen. Klinieken kunnen zwaarlijvige patiënten die abortus zoeken afwijzen vanwege een gebrek aan training of apparatuur, zeggen experts.

“De geschiedenis achter BMI is gebaseerd op blanke mannen, Scandinaviërs en Europeanen”, zei hij. “Het is niet gemaakt om medisch management te begeleiden.”

Siddiqui gaf het voorbeeld van anesthesie. Sommige anesthesieaanbieders vertrouwen op verzekeringspolissen of oudere risicomodellen die BMI als een diskwalificatie beschouwen, ook al blijkt uit bewijsmateriaal dat matige sedatie veilig is.

“Als de persoon die de sedatie toedient niet is opgeleid of getraind in de zorg voor mensen met een hoger lichaamsgewicht, zal dit vooringenomenheid introduceren,” zei Siddiqui.

Een andere veel voorkomende reden is apparatuur.

“Het kan het bed zijn waarin iemand slaapt, of de stoel waarin iemand hoort te zitten”, zegt Megan Daniel, senior programmadirecteur bij het Chicago Abortion Fund, het grootste abortusfonds van het land. “Of de fysieke structuur van de kliniek nu is gemaakt om hun fysieke lichamen te huisvesten of niet.”

Siddiqui zei dat de BMI-verlaging niet zonder gevolgen was.

“Als we deze cijfers gebruiken om te voorkomen dat mensen essentiële, veilige en tijdgevoelige gezondheidszorgdiensten krijgen, veroorzaken we vertragingen”, zei hij. “We veroorzaken hogere kosten zoals reizen, kinderopvang, verlies van werk of inkomen.

Lexis Dotson-Dufault onderging een aantal jaren geleden een abortus in Massachusetts, terwijl hij nog op de universiteit zat. De toegang is gemakkelijk, hoewel emotioneel moeilijk. Medicaid dekt de kosten. Het bezoek aan de kliniek zelf was volgens hem het gemakkelijkste deel.

Jaren later, terwijl ze in Californië woonde en werkte op het gebied van reproductieve rechtvaardigheid, ontdekte Lexis dat ze opnieuw zwanger was.

“Ik wist meteen dat ik een chirurgische abortus wilde”, zei ze. “Ik wil gewoon dat het snel gebeurt, in en uit, klaar.”

Ze maakte een afspraak bij FPA Women’s Health in Long Beach, waar ze eerder routinematige zorg onderging. Hij nam vrij van zijn werk en liet zijn beste vriend vanuit het hele land overvliegen, omdat hij iemand nodig had die hem na verdoving naar huis kon brengen.

Tijdens de afspraak kwam er na de echo een verpleegkundige terug naar de kamer.

“Hij had zoiets van: dat kunnen we vandaag niet doen”, zei Dotson-Dufault. “We hebben bezoekende artsen, en zij voelen zich niet op hun gemak bij chirurgische abortussen vanwege je BMI.”

Toen Dotson-Dufault vroeg of een reguliere arts de procedure later kon uitvoeren, vertrok de verpleegster en kwam terug.

‘Hij gaf me zojuist een aantal verschillende papieren waarop verschillende ziekenhuizen stonden vermeld,’ zei Dotson-Dufault. “Ik viel meteen flauw. Ik dacht: wat geef je me?”

Hij zei dat hem later werd verteld dat de weigering niet te wijten was aan de bezoekende arts, maar eerder deel uitmaakte van hun beleid.

Toen FPA Women’s Health om commentaar werd gevraagd, verwees ze naar richtlijnen op hun website waarin staat dat personen met een BMI hoger dan 60 als een hoog risico worden beschouwd en voor hun veiligheid naar een ziekenhuis zullen worden verwezen. Dotson-Dufault zei dat haar BMI destijds 53 was.

“Ik had geen abortusdiensten verwacht, omdat abortus een zeer laag risico en veilig is,” zei Dotson-Dufault. “Het enige waar je naar kijkt is mijn gewicht en je zegt: ‘Dat is niet goed.'”

Barrières voor de zorg

Abortusdiensten zijn een gebied dat op omvang gebaseerde barrières met zich meebrengt, maar het is niet het enige.

“Hoe dikker ik word, hoe slechter mijn zorg is”, zei Liakopoulos. “Mijn zwaarlijvigheid heeft niets te maken met mijn gezondheid.”

Christina Hughes, een doula die hun bedrijf Big Fat Zwanger in Seattle leidt, zegt dat deze ervaring weerspiegelt wat veel dikke patiënten ervaren tijdens de zwangerschap en reproductieve zorg.

“We beginnen te worden benadeeld door stoelen die tegen ons aan drukken, jurken die niet groot genoeg zijn, tafels die niet bij ons lichaam passen,” zei ze. “We voelden ons fysiek ongemakkelijk en mentaal als ontoereikend beschouwd.”

Ze voegden eraan toe dat angst en schaamte de manier bepalen waarop patiënten zorg ervaren.

“Als we bang zijn dat ons lichaam deze dingen niet kan doen, geen baby kan krijgen, geen ouder kan zijn, geven we fysiologisch een signaal aan ons lichaam dat we deze dingen niet kunnen doen”, zeiden ze.

Deze angst kan het voor patiënten moeilijk maken om vragen te stellen of te pleiten als ze geen zorg krijgen.

Abortusfondsen helpen patiënten in contact te komen met zorgverleners en de zorg te coördineren. Sommigen proberen als buffer voor patiënten te fungeren door vooraf de beperkingen in de kliniek te identificeren. Daniel zei dat het Chicago Abortion Fund klinieken onderzoekt naar BMI-beperkingen, apparatuurbeperkingen en sedatiebeleid, zodat bellers worden doorverwezen naar zorgverleners die aan hun behoeften kunnen voldoen. Hij zei dat van de tientallen ondervraagde klinieken slechts enkelen expliciet zeiden dat ze grenzen hadden aan wie ze konden helpen.

“Alles wat we doen wordt geleid door onze bellers”, zegt Daniel. “We willen ervoor zorgen dat de plaats waar ze hun abortusdiensten krijgen, echt geschikt voor hen is.”

Siddiqui zei dat bredere veranderingen onderwijs en verantwoordelijkheid van dienstverleners vereisen.

“Er moet meer onderwijs hierover komen voor zorgverleners, en er moet meer onderzoek worden gedaan voor alle lichaamsgroottes,” zei hij. “Veilige, toegankelijke en effectieve reproductieve zorg.”

Liakopoulos zegt dat wat hij wil eenvoudiger is.

“Ik wil gewoon dat dikke mensen erbij worden betrokken. Dikke mensen vormen meer dan een derde van de bevolking van dit land. Als we allemaal slechter worden behandeld alleen maar omdat we groter zijn, is dat duidelijk een systemisch probleem”, zei hij. “Als je voor de toegang tot abortus een aantal dikke mensen van de medische tafel moet halen, denk ik dat mensen dat over het geheel genomen de moeite waard vinden. En weet je, het is niet prettig om in de statistische marge te staan.”