Tijdens het NCAA-toernooi van vorig jaar betreurden basketbalfans het gebrek aan teamgerichte Assepoester-verhaallijnen om het evenement te definiëren. De enige dubbelcijferige speler die doorgaat naar de Sweet 16 is Arkansas van de SEC, gecoacht door Hall of Famer John Calipari. Dit is niet het soort underdog dat we gewend zijn te zien.
In 2023 haalde Princeton de Sweet 16, Florida Atlantic bereikte de Final Four en Fairleigh Dickinson University versloeg nummer 1 zaad Purdue. En het is onwaarschijnlijk dat we een herhaling zullen zien in 2022, wanneer Saint Peter’s de Elite 8 maakt.
Het toernooi van 2025 is een van de “zwaarste” toernooien aller tijden, wat betekent dat de teams die de laatste ronde halen de teams zijn die je zou verwachten. Dit is feitelijk de tweede Final Four in de geschiedenis met vier nummer 1 zaden.
Er zijn verschillende factoren die dit veroorzaken wijziging. Eén daarvan is de evolutie van het transferportaal, dat het proces heeft versneld waarbij spelers tijdens hun universiteitscarrière van school naar school gaan.
Een andere reden is dat de regels voor naam, beeld en gelijkenis (NIL) die studenten-atleten in staat stellen financiële compensatie te ontvangen, de vorm van universiteitssporten fundamenteel veranderen. De afgelopen jaren is de markt voor spelers veranderd ontploffen.
Ten derde zijn basketbalteams op het hoogste niveau beter dan ooit, waardoor het voor middelgrote programma’s moeilijk is om zelfs in één spelomgeving te concurreren.
Maar kijk lijst met namen van het beste team van het land, en je zult daar veel Assepoester-DNA vinden.
Er zijn drie March Madness-sterren geboren
Als je je één speler van het NCAA-toernooi van vorig jaar herinnert, is dat waarschijnlijk het geval Walter Clayton jr.Volledig Amerikaanse point guard die Florida naar het nationale kampioenschap leidde met een heroïsch optreden in de tweede helft. Maar Clayton was niet altijd een All-American. Sterker nog, hij kreeg hogere beursaanbiedingen om na de middelbare school voetbal te spelen dan basketbal, maar hij gaf de voorkeur aan het veld boven het veld.
Dus liet hij kansen voorbijgaan om te voetballen in Georgia, Notre Dame, Tennessee en andere machtsprogramma’s om basketbal te spelen op het kleine Iona College, een school met minder dan 4.000 studenten op meer dan 1.600 kilometer van zijn geboorteplaats Lake Wales, Florida.
Iona was een regionale basketbalkrachtpatser uit het middensegment, en de coach was destijds Hall of Famer Rick Pitino. Clayton maakte naam door als tweedejaars MAAC Speler van het Jaar te winnen en de Gaels naar een NCAA Tournament-optreden in 2023 te leiden. Vervolgens betrad hij het transferportaal, ging naar Florida, en de rest is geschiedenis.
Als dat geen underdogverhaal is, weet ik het ook niet meer.
In de Nationale Halve Finale versloegen Clayton en de Gators de best geplaatste Auburn, een team onder leiding van Johni Broome, een andere inwoner van Florida die over het hoofd werd gezien toen hij van de middelbare school kwam. Broome kreeg geen grote aanbiedingen, dus engageerde hij zich voor Morehead State in de Ohio Valley en werd daar een superster.
Twee jaar later stapte Broome over naar Auburn, waar hij een grote som geld verdiende nadat hij zijn waarde had bewezen op het middelbare niveau. Hij won SEC Speler van het Jaar in zijn derde jaar bij Auburn. Hij is de tweede opeenvolgende eerbetoon die hun carrière buiten een machtsconferentie begint.
Dalton Knecht uit Tennessee werd in het seizoen 2023-2024 SEC Speler van het Jaar. Hij was een junior college-speler die afstudeerde van de middelbare school en zijn cijfers moest verbeteren en op een hoger niveau moest spelen. Nu spelen Clayton, Broome en Knecht allemaal in de NBA.
Frisse gezichten, onverwachte reizen
Dit is een universiteitsbasketbalspel”Eerstejaars jaargevuld met supersterren die beroemd zijn (althans in basketbalkringen) sinds ze in de achtste klas zaten, zoals AJ Dybantsa, Darryn Peterson en Cameron Boozer. Maar er zijn ook genoeg Assepoester-verhalen om te volgen.
De beste speler van het beste team van het land, Michigan Yaxel Lendeborghad niet de cijfers om Divisie I-basketbal te spelen vanaf de middelbare school. Hij kreeg te maken met aanzienlijke tegenslagen en reisde door het land om junior college ball te spelen in Arizona. In de loop van drie jaar ontwikkelde hij zich echter tot een dominante junior college-speler en tekende een contract om te spelen aan de University of Alabama-Birmingham, een mid-major-programma.
Na twee seizoenen bij Alabama, waar hij tweemaal in het eerste elftal van de conferentie stond, stapte hij over naar Michigan, na het behalen van een bachelordiploma. (Hij kan verder spelen, bedankt verlaten van Pavia). Vijf jaar geleden wist hij niet zeker of hij ooit een middelbareschooldiploma zou halen. Nu heeft hij de kans om het nationale kampioenschap te winnen op elite universitair niveau.
Melvin Council Jr. beklimt de ladder van junior college naar Wagner College (een school in een van de zwakste conferenties in Divisie I) naar St. John’s College. Bonaventure (een school in de Atlantic 10, een van de beste niet-machtsconferenties in Divisie I) om een van de beste spelers voor Kansas te zijn – een van de meest legendarische programma’s in universiteitsbasketbal – in de machtige Big 12 Conference.
Oscar Cluff van Purdue verhuisde in 2021 vanuit Australië naar de VS om junior college ball te spelen, waarna hij stopte bij de universiteiten van Washington State en South Dakota State voordat hij dit seizoen bij Purdue belandde. Bennett Stirtz uit Iowa begon zijn carrière in Divisie II. Texas Tech heeft drie starters die hun carrière zijn begonnen bij mid-major-programma’s buiten de power-five-conferenties. Ben Humrichous, nu in Illinois, speelde eerder voor een school die niet eens deel uitmaakte van de NCAA.
Een nieuw soort March Madness-succesverhaal
Dit is het Assepoester-verhaal dat naar voren komt in March Madness 2026: een snelle opkomst die zich richt op het individu, niet op het team. Wat interessant is, is hoe bepaalde scholen zich hebben aangepast en geëvolueerd. Middelgrote programma’s zoals die in Belmont Universiteit heeft gezien hoe spelers die hij uit de middelbare school had gerekruteerd, vertrokken naar scholen als Florida (Will Richard, nu in de NBA), Maryland (Ja’Kobi Gillespie, nu in Tennessee) en North Carolina (Cade Tyson, nu in Minnesota).
In plaats van dat de spelers vorig seizoen als upperclassmen een sterk team vormden voor de Belmont Bruins, namen ze deel aan het NCAA-toernooi met verschillende teams, waarbij Richard een nationaal kampioenschap won met de eerder genoemde Clayton, evenals verschillende andere mid-major transfers met de Gators.
Belmont moet elk jaar op zoek naar een golf nieuwe spelers om vertrekkende sterren te vervangen, of jonge spelers tot sterren te ontwikkelen, om vervolgens te zien hoe ook zij worden uitgekozen. Dit team verliest consequent zijn topspelers, maar wint nog steeds wedstrijden.
De Bruins kenden dit jaar een sterk seizoen met 26-6, maar werden uitgeschakeld in de kwartfinales Missouri Valley-toernooi en heeft de Big Dance niet gehaald.
Het is altijd een geweldig March Madness-verhaal wanneer een mid-major-sterspeler besluit op school te blijven en een grotere betaaldag misloopt. En het is ook bemoedigend om te zien hoe jonge spelers met succes van kleine scholen naar het nationale podium navigeren.
Maar nu universiteitssporten veranderen, moeten we ook een lens gebruiken om het verhaal erachter te zien. De consistentie van Belmont University, ondanks veel onrust, laat zien dat er altijd grote teams uit het middensegment zullen strijden om Assepoester te zijn. Ze zijn misschien moeilijker te vinden.
