Heb je een favoriet deel van het dagboek?
Ik heb geen favoriet deel van dit boek, omdat dit dagboek niet iets is dat ik in stukjes en beetjes heb meegemaakt. Het is een doorlopende reeks van Davide’s vroege stemmen, zijn gedachten, zijn observaties, zijn vriendschappen, zijn begin. Het citeren van het woord ‘favoriet’ voelt als het scheiden van iets dat nooit bedoeld was om gescheiden te worden. De kracht van dit tijdschrift ligt in zijn totaliteit. Het gaat er niet om dat één pagina meer opvalt dan de andere; het gaat erom hoe een jonge kunstenaar vorm krijgt terwijl je er doorheen gaat. Iedere inzending, ook de rustige, draagt daaraan bij.
Welke gevoelens denk je dat mensen zullen hebben na het lezen van deze publicatie?
Wat ik hoop dat mensen voelen is een gevoel van verbondenheid, alsof ze zijn toegelaten tot de oerwereld van een jong persoon die zichzelf net begint te begrijpen. Dit tijdschrift gaat niet over de mode-industrie of de mythologie die Davide destijds omringde. Het gaat over een tiener die het leven met oprechtheid, nieuwsgierigheid en instinct observeert. Ik wil dat mensen die eerlijkheid voelen. De warmte van zijn vriendschap. De humor. Kwetsbaarheid. Het begin van de geest van een kunstenaar begint zich te vormen voordat iemand, inclusief hijzelf, zich er volledig van bewust is. Ik hoop dat lezers beter gaan begrijpen dat creativiteit vaak rustig begint, door aandacht te schenken, met diepe bezorgdheid voor de omgeving om je heen, door de mensen te documenteren die voor jou belangrijk zijn. Dus het gevoel dat ik hoop dat bij hen blijft is verbondenheid, jeugd en het begin van het geluid dat hij heeft leren kennen.
Wat is er aan deze publicatie dat ons meer inzicht geeft in het leven van Davide dan we ooit eerder hebben gehad?
Deze dagboeken bieden inzichten die we nog nooit eerder hebben gehad, omdat ze Davide van binnenuit, de jongeman, laten zien. Zijn eerdere publicaties presenteren allemaal zijn visuele wereld: de mensen die hij fotografeerde, de energie van de jaren negentig, de stijl en intimiteit van zijn beelden. Maar het tijdschrift onthult het ‘waarom’ erachter. De foto’s tonen zijn persoonlijke gedachten, zijn humor, zijn onzekerheden, zijn frustraties en de manier waarop hij de wereld verwerkte lang voordat hij er foto’s van maakte. Je begint niet alleen te begrijpen wat hij ziet, maar Hoe hij zag de interne machinerie achter het beeld. We hebben zijn ogen gezien door zijn fotografie. Journalen laten ons zijn visie zien. We hebben de buitenwereld gezien die hij documenteert; Het dagboek opende de deur naar zijn innerlijke wereld. Dat maakt deze publicatie anders. Dit voegt een ontbrekende dimensie toe: zijn geest werkt in realtime vóór het uiteindelijke beeld, vóór de montage, vóór de legende. Dit is ons beste begrip van Davide als een persoon die in de echte wereld leeft, niet alleen een kunstenaar of een figuur uit de jaren 90, maar ook een jong persoon die vanuit het diepst van zijn hart denkt, vraagt en creëert.
Davide Sorrenti’s dagboek: deel 1 1994-1995 beschikbaar voor aankoop Hier.
Fotografie met dank aan Idee.
