In tegenstelling tot wat platenbaasjes je misschien vertellen, was het nooit de bedoeling dat Brat Summer eeuwig zou duren. Charli XCX zei hetzelfde in een April 2025 TikTok video, waarin de artiest aan fans toegaf dat hij moeite had om zijn doorbraakalbum uit te brengen.
“Ik begon na te denken over cultuur, en de ups en downs ervan… en hoe je, als je een bepaald niveau van succes bereikt, te verzadigd kunt raken en mensen willen dat je verdwijnt”, zei hij. “Maar ik ben ook geïnteresseerd in de spanning van te lang blijven. Dat vind ik best interessant.”
In voor- en tegenspoed, zijn nieuwe A24-mockumentary Dat moment bezig met die spanning. In een tijdperk waarin concertfilms en muziekdocumentaires vaak worden geïdentificeerd met ongekunsteld merkmanagement, besluiten Charli en regisseur Aidan Zamiri (“Gok”) biedt deze poging om het genre opnieuw uit te vinden een fascinerende metatekstuele kijk op de reis van de ster naar Hollywood. Maar als je de referentiële context wegneemt, schuilt er niet veel achter de uiterlijke stijl van de film.
Fans hopen alleen Charli weer tot leven te brengen Brat Bij tours moet je ervoor zorgen dat je TikTok-concertfragmenten krijgt voordat je naar het theater gaat. Buiten de vurige openingsmontage zijn er bijna geen beelden van de show te vinden. In plaats van, Dat moment waarbij ze de mythische Brat Summer volledig omzeilde en het opnam tegen een fictieve versie van de popster die zich voorbereidde op haar eerste stadiontour. De ‘Charli’ die we ontmoeten leidt een leven dat ver verwijderd is van louterend hedonisme Brat slotnummer “365.” Wisselend tussen merkdeals en fotoshoots, haar pakje It Girl-muizen “360” muziekvideo. was ingeruild voor een groep grijnzende leidinggevenden, wanhopig om het succes van het album zo lang mogelijk te verlengen. Tot hun ontsteltenis zou dit betekenen dat ze zich haasten om in de gunst te komen bij zijn zeer vreemde online fanbase.
Hoewel beroemd werd verklaard dat hij dat wel was “Eigenlijk niet bi,” Charli’s karakteristieke mix van popdanspastiche en rauwe kwetsbaarheid maakte haar duizenden jaren voordat CNN er veel tijd aan besteedde, tot een homo-icoon. waardevolle zendtijd proberen hun gedachten eromheen te wikkelen Brat. Dat moment verspilt geen tijd met het vernietigen van de slechte poging van het bedrijf om geld te verdienen aan een vreemde favoriet bij fans die de tijdgeest heeft overgenomen. In een van de betere delen van de film werkt Charli’s team gretig samen met een bank om een slijmgroene ‘ondeugende kaart’ te creëren waarvan marketingexperts zeggen dat deze alleen in handen van gekken zal vallen (in een latere cameo, Ik hou van LA schepper Rachel Sennott verzekerde Charli dat ze haar mocht hebben, omdat ze “zoals Kinsey Two” was.
Dat Brat De angst van de ster dat haar inmiddels belangrijke album door de kieren van de laat-kapitalistische wereld zal glippen, wordt alleen maar groter wanneer haar platenlabel de gewilde concertregisseur Johannes (Alexander Skarsgård, verrukkelijk slecht) inhuurt om de tour te filmen. Johannes doet zich misschien voor als een uiterst pretentieuze schrijver gewapend met lege therapie, maar hij wordt onthuld als een hacker die Charli’s visie wil zuiveren in een gezinsvriendelijk pakket dat meer dan een vluchtige gelijkenis vertoont met Eras Tour (tot de knipoog de stoel viel).
In tegenstelling tot Johannes, Dat moment wil geen stijl. Cameraman Sean Prince Williams filmt Charli in korrelig 16 mm, terwijl hij angstig om haar heen kronkelt en cinema-verité close-ups onderzoekt. De resulterende film deelt meer DNA met zulke mensen Zwarte Zwaan of John Cassavetes’ Openingsavond vergeleken met bijvoorbeeld Dit is een wervelkolomtap (Bewaar een paar penselen met te grote en noodlottige concertrekwisieten). Na-BratCharli heeft zich feitelijk verdiept in de filmwereld, beginnend met acteren op verschillende terreinen Zonnedans Indië naar regel de soundtrack voor Emerald Fennell Wuthering Hoogten om Franse New Wave-klassiekers te verdedigen op zijn Brievenbusd. Zoveel Dat moment presenteert zichzelf als een contrapunt voor de glanzendere tegenhangers van de concertfilm, en het is zeer interessant als proof of concept voor de volgende act in zijn carrière.
Pas wanneer de film bijna twee uur lang zijn satire probeert vol te houden, komt de wankelheid van de basis aan de oppervlakte. Dat moment is het beste in het eerste bedrijf, een reeks vignetachtige scènes waarin Charli’s geïrriteerde kalmte wordt afgewisseld met de hilarische gimmicks van een grove promotie-inspanning. Dit gevoel van naderend onheil voor de ster voelt als onderdeel van het vreemde, kortstondige optimisme van de Brat Summer, toen Amerikanen kortstondig droomden dat ‘kokosnootboom’-bewerkingen en liberale platitudes voldoende zouden zijn om ons te redden van de aantasting van het fascisme.
