Met wie je ook praat in de wereld van voedsel- of landbouwinnovatie, als je hen vraagt of ze Rob Trice kennen, is het antwoord waarschijnlijk ja.
Dit is deels te danken aan Rob’s aanwezigheid op vrijwel elk voedsel- of landbouwinnovatie-evenement over de hele wereld in de afgelopen tien jaar. Ik weet dat hij op veel van de evenementen moet zijn geweest die ik bijwoonde. Maar het probleem is dat veel mensen veel evenementen bijwonen, en dat je ze misschien nooit echt leert kennen. Bij Rob is dat niet zo. Als je in dezelfde kamer was als hij, heb je waarschijnlijk gelachen om een van zijn grappen, waardevolle inzichten gekregen of een betekenisvolle connectie gemaakt.
Vorige maand overleed Rob na een kort ziekbed tijdens een werkreis door Europa.
Ik ontmoette Rob voor het eerst in 2015 toen ik zijn Mixing Bowl-evenementen in de Bay Area ging bijwonen. Ik herinner me dat ik van collega’s en partners hoorde dat het evenement geen geld opleverde, maar Rob vond het geweldig om het te organiseren, omdat hij het leuk vond om slimme mensen te ontmoeten en met ze te praten.
Ik was destijds nieuw in de wereld van de voedseltechnologie en was net begonnen met de Smart Kitchen Summit, maar Rob aarzelde niet om mij voor te stellen aan mensen die goede connecties en vrienden zouden worden, waaronder Brita Rosenheim, Merril Gilbert en vele anderen.
Naarmate het afgelopen decennium vorderde, ontmoette ik Rob op evenementen over de hele wereld, of het nu in Japan was voor de Smart Kitchen Summit, in de Bay Area voor een foodtech-top, of in Chicago of New York voor het Google Food Lab.
Hoeveel gebeurtenissen ik de afgelopen tien jaar ook heb meegemaakt, ik kan er alleen maar naar streven om net als Rob aanwezig te zijn op dit moment. Het maakt niet uit wie er op het podium staat of vooraan in de zaal spreekt, de kans is groot dat als Rob daar is, hij doordachte vragen zal stellen die de discussie op een nieuwe en interessante manier kaderen.
Ik herinner me dat ik in 2024 een avond met Rob doorbracht in Tokio. Hij was daar om te spreken op de Smart Kitchen Summit Japan, en die eerste avond was ik uit eten met mijn vrouw Tiffany, toen we hem toevallig op straat tegenkwamen. Rob kwam bij ons en vertelde de hele avond over zijn jaren in Tokio, zijn ervaringen op het gebied van telecommunicatie, durfkapitaal en beleidsanalyse, en over het helpen bouwen van een regeneratieve boerderij met zijn vrouw Wendy.
Terugkijkend op die avond – en op alle tijd die ik de afgelopen tien jaar met Rob heb doorgebracht – is het duidelijk dat Rob een van de weinige mensen was die iets leek te hebben gevonden. Hij slaagt erin betekenisvol werk te doen dat het pad voor anderen helpt te effenen, terwijl hij ook diep leeft in de wereld die hij heeft helpen opbouwen, waarbij hij zijn huidige passie deelt met iedereen om hem heen, terwijl hij ervan geniet.
Ik ben niet de enige die zich zo voelt. Sara Roversi, hoofd van het Future Food Institute, schreef over hoeveel Rob haar leven de afgelopen tien jaar heeft beïnvloed:
“Je was een van de eerste mensen die ik ontmoette toen ik in Californië aankwam. Geïntroduceerd door Tim, verbindings- en botsingsexpert. Maar je was een van de weinige goede vrienden die me in eerste instantie aan de grond hielden. Een kalme kracht. Een stabiel kompas. Tien jaar geleden kwam ik met mijn studenten op zoek naar voedseltechnologie. Je bracht ons naar de grond. Niet de glijbaan. Niet het pitchdeck. De grond.
Je liet ons langs de boerderijen lopen, de grond ruiken, in cirkels op hooibergen zitten, naar de boeren luisteren en betere vragen stellen. Je beoefent regeneratieve landbouw terwijl niemand het prijst. Je jaagt nooit op trends in de ziekelijke ‘pop’-wereld van blind beleggen. Jij bouwt wat ertoe doet.”
Anderen deelden ook herinneringen aan Rob, waaronder zijn collega’s op LinkedIn:
Rob kennen is weten dat er geen microfoon is die hij niet leuk vindt. Hij kon altijd een diep perspectief uiten en vragen stellen die anderen aanmoedigden om dieper na te denken. Hij heeft serieuze bedoelingen, maar neemt zichzelf niet al te serieus. Hij kan maf zijn (en houdt van zijn eigen creatieve acroniemen), en lacht altijd met een ondeugende glimlach! Rob was hartelijk, liefdevol en gezellig; iemand wiens aanwezigheid mensen samenbracht.
Robs nalatenschap zal voortleven in alle startups die hij steunde, de gemeenschapsnetwerken die hij koesterde en de ideeën die hij ontwikkelde. Maar het allerbelangrijkste is dat het voortleeft in ons allemaal die de gave hadden om het te kennen, zelfs voor een heel korte tijd.
Ik was vorige maand in Europa toen ik het nieuws hoorde van het overlijden van Rob. Ik was geschokt, net als degenen met mij, maar het duurde niet lang voordat we verhalen begonnen te delen over hoe Rob onze levens had beïnvloed. En voor sommigen is iedereen die Rob kende op de een of andere manier getroffen.
Wij lachten. Wij delen verhalen. En ter nagedachtenis aan hem hebben we een drankje geheven.
Ik heb het gevoel dat Rob het zo gewild zou hebben.
Beeldcredits: Sara Roversi
