Het is moeilijk voor te stellen hoe de Duitse mode-industrie er zonder hem uit zou zien Christiane Arp. Na 18 jaar als hoofdredacteur te hebben gewerkt bij Modus German, die eind 2020 zijn functie neerlegde, zal de ambtstermijn van Arp als titelverdediger herinnerd worden vanwege zijn slimme en gedurfde benadering van het navigeren door de illustere modebijbel.
Arp is gedurende zijn hele carrière ook een groot voorstander geweest van lokaal talent – iets dat zijn aanpak heeft gevormd bij het opbouwen van de Duitse Moderaad, waarvan hij een van de oprichters en huidig voorzitter is.
Hij is niet alleen een van de meest invloedrijke figuren in de Duitse mode, maar staat ook bekend om zijn vriendelijkheid en oprechtheid. Ze belde me via een video vanuit haar huis in Hamburg, haar zachte gezicht omlijst door winterse platina lokken. “Ik ben opgegroeid in het noorden van Duitsland, buiten Hamburg, 80 kilometer naar het westen. Ik hou van het licht. Ik hou van de geur, ik hou van de wind, ik hou van de regen, ik hou van het water. Ik hou van alles in het noorden van Duitsland. Appelbomen!”
Arp verhuisde na zijn vertrek uit München Modus en verdeelt nu haar tijd tussen Hamburg en de westkust van Mallorca, waar ze samen met haar man een huis heeft. Hij brengt zijn dagen door in de zon met tuinieren als hij zijn volgende nummer niet aan het plannen is Modeweek Berlijn. Werk samen met het team (inclusief de CEO). Scott Lipinski), De gemeente heeft Berlijn geholpen een van de meest opwindende evenementen op de mondiale modekalender te worden: de stad zit vol met briljante ontwerpers die politiek geladen en innovatieve collecties produceren. De omvang van de Berlin Fashion Week, die in februari en juli wordt gehouden, is versneld door overheidsfinanciering Senaat van de Economische Afdeling van Berlijndie de promotie van milieuvriendelijke mode en gedurfde ontwerpen van nieuwe labels heeft ondersteund. Deze financiële injectie zorgde er ook voor dat meer internationale pers en kopers op de show konden worden ondergebracht, waardoor Berlin Fashion Week op het internationale podium werd geplaatst.
van links: jas van NAMILIA; JIL SANDER
“Berlin Fashion Week heeft een geschiedenis, maar was nooit echt populair”, zei hij. “Ik denk dat herkenning, geloofwaardigheid en authenticiteit niet iets is waar je aan denkt als je aan Berlin Fashion Week denkt. Het is dus geweldig om het op de radar te krijgen en zichtbaar te maken. Als we je naar Berlijn brengen, kunnen we je verzekeren dat je iets moois zult vinden dat echt de moeite waard is om te zien en over te schrijven, of om een deel van een collectie te vinden. Ik denk dat dat de grootste uitdaging is. Ik ben altijd erg voorzichtig, maar ik ben optimistisch dat we op de goede weg zijn.”
Jaren voordat Arp in 2015 de Fashion Council lanceerde, begon hij ermee Modus Salon (nu Der Berliner Salon genoemd), een programma om jong designtalent in Duitsland te promoten. Tweemaal per jaar, tijdens de Berlin Fashion Week, zal het team van de masthead een groep opkomende talenten cureren en voor elk een showcase opzetten om hun nieuwste collectie te onthullen. “Veertien jaar later geloof ik dat deze regeling echt het begin was van wat ik vandaag doe”, zei Arp.
Wat onderscheidt Berlijn van steden als Milaan, Parijs en Londen? “Mode is, zoals je weet, een internationale non-verbale taal. Het is voortdurende communicatie”, legt hij uit. “De manier waarop je je kleedt zegt iets, maar het zegt ook iets over de maatschappij waarin je leeft. Het zegt iets over je gemeenschap. En ik denk dat Berlijn een sterke gemeenschap heeft. Natuurlijk staat Berlijn bekend om de geweldige clubs die we in Berlijn hebben. Deze cultuur heeft ook impact op mode. Wat ik ook zie, vooral bij veel vrouwelijke ontwerpers, is dat ze in Berlijn creatieve vrijheid lijken te vinden.”
Hij inspecteerde het decadente ontwerp Lou Togokanly als iemand die opvalt en zich aangetrokken voelde tot haar ‘emotionele en gevoelige’ manieren om het lichaam te benadrukken met haar ontwerpen. Hij is ook een grote fan Centraal Sint Maarten aluin Gerrit Jacobwiens trainingspakken en leren jassen geïnspireerd waren op uitstapjes naar pop-up zomerbeurzen tijdens zijn jeugd in Hamburg. “Je kunt veel dingen vinden in Berlijn, misschien is dat wat het nu speciaal maakt”, merkt Arp op.
Geliefde merken zoals GmbH En Ottolinger zijn gegaan van het organiseren van catwalks in Parijs naar het lanceren van hun collecties op eigen bodem in Berlijn, met topartiesten zoals Shayne Oliver vertrok ook uit New York (om zijn werk te laten zien Anonieme club SS25-collectie). Ik wilde weten waarom Arp denkt dat de stad een magneet blijft voor creatieven.
“Het is niet alleen een mooie stad, het is ook een lelijke stad”, zei hij. “Ik woon niet in Berlijn. Ik heb nooit in Berlijn gewoond. Maar het is echt inspirerend als je daar komt. De verscheidenheid aan muziek die je kunt vinden. Je hebt een prachtige kunstwereld met zoveel verschillende collecties.” Hij merkte beide op Verspillend En Feuerle collectie als enkele van zijn persoonlijke favorieten. “Beide gebouwen zijn bunkers – alleen kunst kan van deze gebouwen iets moois maken. Dat is waar ik van hou als ik naar Berlijn ga. Moge deze stad een mooie en creatieve smeltkroes blijven.”
van links: Y-3; ISSEY MIYAKE
Terwijl Arp opgroeide op het platteland op een boerderij, had hij geen toegang tot mode. Hij was een van de vier kinderen en zijn moeder maakte vaak de kleding van het gezin. “Ik begon al op jonge leeftijd met breien”, vertelt ze. “Toen ik een tiener was, vond ik de manier waarop ik me kleedde leuk, ik werd iemand anders.” Ze herinnert zich dat ze religieus een paarse tuinbroek droeg en deze combineerde met een oversized wit heren-T-shirt. Later begon hij de dikke wollen pakken van zijn grootvader te dragen. “Het was iets waardoor ik me heel goed voelde. Het ging erom mezelf te bedekken om een weg te vinden in mijn lichaam als vrouw. Het voelde alsof ik bescherming had.”
Zijn liefde voor het maatwerk van zijn grootvader veranderde begin jaren tachtig in een nieuwe fascinatie voor Japanse ontwerpers, met de overstap naar gitzwart. Als een jongen En Yohji Yamamoto pak. “Het begint logisch te worden. Het gaat erom te beslissen wie je wilt zijn als je jezelf kleedt. Op de een of andere manier is dat mijn uniform geworden, ook al hou ik niet van dat woord. Wat ik vandaag ook draag, het is op de een of andere manier nog steeds een soort pak.”
Toen hij 16 jaar oud was, nog op school, begon Arp een zelfgemaakt maandblad te kopen, genaamd Nicolewaar hij truien en jassen leert maken. “Toen ik klaar was met school, dacht ik: oké, misschien is modeontwerp iets waar ik goed in ben”, zei Arp. “Ik belde het tijdschrift en vroeg om een stageplaats en ze zeiden ja, dus ging ik naar Hamburg. Ik dacht dat ik drie weken (in de stad) zou blijven en uiteindelijk bleef ik daar ruim twintig jaar.”
Behalve werken bij Nicoleze zou een graad in modeontwerp gaan halen aan de Hamburg Design University, maar haar echte passie lag in het maken van tijdschriften. “Ik voelde een voorliefde voor het printen van papier, maar ook voor het werken op de stylingafdeling en het kunnen vertellen van een verhaal door middel van kleding. Dat vond ik veel interessanter dan het ontwerpen van de kleding zelf.”
overhemd van ANNE BERNECKER, hoed van FIONA BENNETT
Werken op zo’n plek Brigitte En Achtersteven tijdschrift volgde, en in 2001 kwam er een telefoontje van een headhunter met de vraag of hij geïnterviewd wilde worden voor de rol van adjunct-hoofdredacteur bij Modus Duits. “In eerste instantie voelde het niet goed voor mij omdat er een zeer flamboyante vrouw de leiding had, Angelica Blechschmidtzei hij. “Ik ben heel anders.”
Arp was ook in New York toen de aanslagen van 11 september plaatsvonden, waardoor hij zijn carrière in de mode in twijfel trok: “Het voelde niet goed om ja te zeggen tegen zo’n verantwoordelijke positie.”
Later die maand ontmoette hij Blechschmidt tijdens een show in Parijs. ‘Hij pakte mijn hand en zei: ‘Ik weet dat je niet met mij wilt samenwerken.’ Ik zei: ‘Nee, zo eenvoudig is het niet!’”
De Vogue-redacteur overtuigde Arp ervan om de volgende dag af te spreken in de Ritz-bar. “Het was een gesprek van twee uur onder het genot van drie glazen champagne. Hij was echt een inspirerend persoon.”
Blechschmidt gaf Arp vier weken de tijd om na te denken over het aanvaarden van de rol. “Ik denk dat ik drie weken en zes dagen heb gewacht omdat ik Hamburg niet wilde verlaten. Op een maandagavond om 19.30 uur, wetende dat de kantooruren voorbij waren, maar ook omdat ik geruchten hoorde dat hij altijd te laat was, zei ik tegen mezelf: ‘Als iemand de telefoon opneemt, dan zal ik dat doen.’ Hij nam zelf de telefoon op.”
“Ik was gefrustreerd omdat mijn resultaten me niet bevielen. Ik had een geweldig team en we schoten geweldig. Maar het voelde niet alsof het de mijne was.” Hij overwoog te stoppen voordat zijn uitgever hem destijds vertelde dat hij ‘je spullen op orde moest krijgen’.
“Het was een drastische deuropener. Ik dacht: ‘Oké, wat ga je doen?’ Je houdt heel erg van mode en van bedrukt papier, waardoor je een idee hebt van wat mode is.” De daaropvolgende zes maanden kneep hij zijn ogen dicht en keek niet naar wat concurrerende tijdschriften deden. “Ik probeer me nergens door te laten beïnvloeden en dan worden we steeds beter.”
Onder zijn bewind, Modus Duitsland was een van de eerste uitgevers die meerdere omslagen per nummer introduceerde (momenteel overgenomen in de hele uitgeverijsector). Het bevat ook modellen en talent van alle leeftijden Sophia Loren op de cover van het oktobernummer van 2005, toen de actrice 71 jaar oud was. “Vervolgens deden we de ‘age’-editie, met generatiecovers (met modellen) van 20 tot 70 jaar. Dat maakt me nog steeds trots. We probeerden grenzen te openen en deuren te openen, sociale en politieke berichtgeving te creëren, eerst samen te werken met Duitse fotografen en jong talent te koesteren. Voor mij was dat een mijlpaal in het werken daaraan. Modus.”
jasje van LORO PIANA, broek van UNVAIN STUDIOS
Hij heeft misschien geen maandelijkse titel meer, maar er is genoeg om Arp bezig te houden Dubbele rijeen nieuwe seizoenspop-upwinkel die ze samen met stylisten oprichtte Joshopha Rodríguez En Wiebke Bredehorstdie een schat aan vintage en tweedehands ontwerpwerk verzamelt en werd gelanceerd tijdens een show in Berlijn in juli.
Haar werk bij de Fashion Council is echter nog lang niet voorbij. “Ik hoop dat al deze geweldige ontwerpers en creatieve denkers de erkenning krijgen die ze verdienen. Wat uiteindelijk ook neerkomt op het verkopen van de collectie. Dat betekent dat je de huur kunt betalen, je werknemers kunt betalen en een hoger niveau kunt bereiken. Ons systeem zegt op de een of andere manier altijd dat de enige manier om succes te beschrijven is door wereldwijd bekend te zijn en in de grote warenhuizen te liggen. Is dat de enige definitie van succes? Nee.
“Ik hoop dat we het podium kunnen bieden, zichtbaarheid kunnen bieden, en dat ontwerpers hun weg kunnen vinden en kunnen doen wat ze willen doen.”
Afkomstig uit 10+ nummer 8 – TOEKOMST, JUBILEUM, VIERING – nu verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar Hier.
Fotograaf JANA GERBERDING
Mode-editor LENA LAUER
Talent KRISTEN ARP
Tekst PAUL TONER
Haar MERK DENNIS bij Diller Global met behulp van ORIBE Hair Care
Make-up LONI BAUR met behulp van LONI BAUR EDITION
Digitale operators JONAS REICHERT
Assistent van de fotograaf DAVID FISCHER
Mode-assistentQ MANUELLA FERNANDES
Cosmetologie assistent CHRISTINA MOURATIDES
Postproductie HENRIETTE op TouchUp
Speciale dank aan Vogelproducties
Sieraden overal PETER PUTZ
