Tatjana Schlossbergzijn oudere broer Jbedankt Schlossbergtoonde zijn steun nadat zijn zus haar terminale diagnose van kanker had onthuld.
Op zaterdag 22 november onthulde Tatiana, 35, in een essay getiteld “A Battle with My Blood”, gepubliceerd door New Yorkerdat bij haar de diagnose acute myeloïde leukemie werd gesteld nadat ze in mei 2024 haar tweede baby had verwelkomd. In haar essay zei Tatiana dat ze als gevolg van haar diagnose een jaar te leven kreeg.
“Ik kon niet – kon niet – geloven dat ze het over mij hadden. Ik heb de dag ervoor anderhalve kilometer in het zwembad gezwommen, negen maanden zwanger. Ik was niet ziek. Ik voelde me niet ziek. Ik was eigenlijk een van de gezondste mensen die ik kende”, schreef ze. “Ik heb een zoon van wie ik meer houd dan wat dan ook, en een pasgeboren baby waar ik voor moet zorgen.”
Uren later werd Jack – die zich momenteel kandidaat stelt voor het Congres in de hoop het 12e congresdistrict van New York te vertegenwoordigen, een zetel die momenteel wordt bezet door Rep. Jerrold Nadler – deelde een screenshot van het essay samen met een link via haar Instagram Stories. In een ander bericht deelde hij een splitscreen-opname van de openingsparagraaf van het essay.
“Als je sterft, tenminste in mijn beperkte ervaring, begin je je alles te herinneren”, luidt de paragraaf. “Beelden verschenen in flitsen – mensen en plaatsen en vervormde gesprekken – en hielden nooit op. Ik zag mijn beste vriendin van de basisschool terwijl we moddertaarten maakten in haar achtertuin, met daarop kaarsen en een kleine Amerikaanse vlag, en in paniek toekeken hoe de vlag brandde. Ik zag mijn studievriendin dagen na een recordbrekende sneeuwstorm bootschoenen dragen, uitglijden en in een modderpoel vallen. Ik wilde het uitmaken met haar, dus ik lachte tot ik niet meer kon ademen.”
In een duidelijke reactie op het essay van zijn zus schreef Jack ook: ‘Het leven is kort – laat het los.’ De spreuk werd voor het eerst getoond via een close-upbeeld van de straat, en werd ook gedeeld op zijn Instagram Stories. In een ander bericht werd hetzelfde bericht gedeeld via een foto van de lucht.
John “Jack” Schlossberg en Tatiana Schlossberg
Getty-afbeeldingenTatiana – die haar 3-jarige zoon en 1-jarige dochter deelt met haar man, George Mora – Jack en hun oudere zus bedanken, Rose Schlossbergin essays.
“George deed alles voor mij wat hij kon”, schreef ze in haar emotionele essay. “Hij sprak met alle artsen en verzekeringsmensen met wie ik niet wilde praten; hij sliep op de ziekenhuisvloer; hij werd niet boos toen ik driftbuien kreeg door de steroïden en tegen hem schreeuwde dat ik geen Schweppes ginger ale lustte, alleen Canada Dry. Hij kwam thuis om onze kinderen naar bed te brengen en kwam terug om mij eten te brengen.”
Ze vervolgde: “Mijn ouders en mijn broers en zussen hebben mijn kinderen ook opgevoed en hebben de afgelopen anderhalf jaar bijna elke dag in verschillende ziekenhuiskamers gezeten. Ze hielden mijn hand stevig vast terwijl ik leed, en probeerden hun pijn en verdriet niet te tonen om mij ertegen te beschermen. Dit was een ongelooflijk geschenk, ook al voel ik hun pijn elke dag.”
Bij Saturday Night Live-aluin Victoria Jackson is niet-operabele kanker vastgesteld en ze heeft mogelijk nog maar drie jaar te leven. In 2016 werd voor het eerst borstkanker bij haar vastgesteld. De 65-jarige cabaretier deelde het droevige nieuws in een videoboodschap die op woensdag 14 augustus via haar Instagram-account werd geplaatst. Jackson vertelde (…)
Tatiana vertelde ook hoe haar diagnose haar automatisch deed denken aan haar jonge kinderen en hoe hun leven – en hun herinneringen – eruit zouden zien zonder haar.
“Mijn eerste gedachte was dat mijn kinderen, wier gezichten altijd aan de binnenkant van mijn oogleden zaten, mij niet zouden herinneren”, zei ze toen ze hoorde van haar terminale diagnose. “Mijn zoon heeft misschien wel wat herinneringen, maar hij zal ze waarschijnlijk gaan verwarren met foto’s die hij ziet of verhalen die hij hoort. Ik heb nooit echt om mijn dochter gegeven – ik kon haar luiers niet verschonen, wassen of voeden, en dat allemaal vanwege het risico op infectie na de transplantatie. Ik was bijna de helft van het eerste jaar van haar leven dood. Ik weet niet wie ik werkelijk was, volgens haar, en of ze zou voelen of zich zou herinneren dat ik haar moeder was toen ik stierf.”
