‘Strangers’ van Belle Burden is een must om te lezen en binnenkort samen met Gwyneth Paltrow te bekijken

Vaak (om een ​​zin van Joan Didion enigszins aan te passen) vertellen we onszelf verhalen over liefde, waarbij we onze eigen mooie verhalen bedenken, terwijl we de waarschuwingssignalen en verborgen struikelblokken verbergen die een relatie kunnen ontrafelen. Liefde is irrationeel en staat los van de rede, wat verantwoordelijk kan zijn voor het echtscheidingspercentage van bijna 40% in dit land; we herkennen vaak haarscheurtjes als het te laat is, als het geloof is verbrijzeld en bittere waarheden zijn onthuld.

Dat is het geval met Belle Burden. Ze was een bevoorrecht kind, de dochter van Carter Burden, een telg uit Vanderbilt en mediamanager, en Amanda Burden, de dochter van Babe Paley en een invloedrijke stadsplanner. Burden, een aspirant-schrijver als tiener, verlegde haar focus naar rechten op de universiteit en behaalde een graad in jeugd- en immigratierecht aan de New York University. Kortom, hij was het gouden kind van een vooraanstaande familie, voorbestemd voor succes.

Maar toen kwamen de liefde en het huwelijk weer naar boven en nam Burdens verhaal een duistere wending, die hij met een scherp forensisch oog vertelt in zijn meeslepende nieuwe memoires. “Buitenlanders.” Instant bestseller, “Buitenlanders” heeft een gevoelige snaar geraakt bij lezers, zowel getrouwd als gescheiden, die de tekenen van gevaar in Burdens liefdesverhaal herkenden. De memoires blijven snel verkopen in de maanden na de eerste release, haar gezicht siert de covers van nationale tijdschriften, Burden is verschenen in een reeks tv-talkshows, waaronder ‘Goedemorgen Amerika“en het boek heeft een nationaal gesprek op gang gebracht over huwelijk en ontrouw. Onlangs tekende Gwyneth Paltrow een contract met geproduceerd en speelde in de verfilming van “Strangers” voor Netflix, na een enorme biedoorlog.

“Het is verbazingwekkend”, zei Burden over het plotselinge succes van het boek. “Ik dacht dat het een rustig boek zou zijn, gedeeld met vrienden, en dat was voor mij genoeg.” Hij voegde eraan toe dat ze nu hun eigen leven hebben, vooral degenen die met binnenlandse geschillen worden geconfronteerd.

Burdens huwelijk eindigde als een smakeloos melodrama. Een telefoontje van een vreemdeling, waarin Burden werd geïnformeerd dat zijn vrouw een affaire had met haar man. Toen, in het geheim van Burdens echtgenoot, een verklaring dat het niets betekende, dat hij nog steeds van haar hield. En toen vroeg Burdens man de volgende dag als een bliksemschicht om een ​​scheiding, voordat hij voorgoed het huis verliet om bij zijn vriendin te gaan kijken, die een flesje pillen had ingeslikt. Dit gebeurde allemaal tijdens de COVID-lockdown. Ze zijn al ruim twintig jaar getrouwd.

De huwelijksmemoires ‘Strangers’ van auteur Belle Burden waren vrijwel onmiddellijk een succes, inclusief telefoontjes uit Hollywood.

(Wendi Mawar)

“We zaten vast in dit huis met de kinderen op een eiland, en we besloten dat we therapie gingen doen via Zoom”, zei Burden. “En toen duurde het allemaal van middernacht tot zes uur in de ochtend, toen hij me vertelde dat het voorbij was. Het voelde allemaal heel gek, en dit alles gebeurde tijdens de lockdown… het was het ergste dat kon gebeuren.”

De bruiloft begon als een droom. Burden ontmoette haar toekomstige echtgenoot James (er wordt geen achternaam genoemd in het boek) in een tijd dat ze nog steeds gespannen was, wankelend door de plotselinge dood van haar vader enkele jaren eerder en probeerde haar carrière vooruit te helpen bij een vooraanstaand advocatenkantoor in New York. James was de collega van Burden, een senior medewerker die destijds, met de hulp van Burden, een beursgang voor een internetholding afhandelde. James was zeer intelligent, nauwgezet in zijn manieren en kleding, en moeiteloos charmant. Hun samenwerking ontwikkelt zich al snel tot een verboden romance. Die zomer, zo schreef Burden, was ‘een waas van weekenden in zijn bed en de mijne, geheime ontmoetingen achter gesloten kantoordeuren, backgammon en boormachines’ op de zolder van James.

Ze verloofden zich kort daarna, gevolgd door een intieme bruiloft op het landgoed van zijn moeder in Southampton. Naast de huwelijksakte ondertekende James een huwelijksakte, aangevraagd door Burdens moeder. Toen het pasgetrouwde stel een appartement in het centrum van Manhattan vond, gebruikte Burden de opbrengst van een familietrust om het te kopen, met James als mede-eigenaar.

Belle Burden met haar vader, Susan en broer in 1976.

(Shirley’s last)

Bekijk de reality-tv-clichés over blinde liefde, over het huwelijk als een sprong in het diepe. Misschien komt een passender citaat van TS Eliot: In mijn begin is mijn einde. “Onze vroege snelheid en onze uiteindelijke snelheid, zijn vertrek, voelden als een bijpassende boekensteun”, schreef Burden. “Ze hadden me allebei aan het wankelen… De schakelaar ging aan en vervolgens uit. Hij wilde haar, hij wilde mij. En toen deed hij het niet meer”

Burden schreef dit lang daarna, toen het binaire karakter van haar huwelijk duidelijk werd. Maar als hij erin zit, lijkt hij meer op een kikker in een pan met water: tevreden als de hitte langzaam stijgt, en dan hulpeloos als het te laat is om eruit te springen. Naarmate de carrière van haar man vorderde, bracht hij meer tijd door in Manhattan, terwijl Burden voor het gezin zorgde in hun huis aan Martha’s Vineyard. Het huwelijk van Burden begon zich te conformeren aan de traditionele genderrollen als huisvrouw en kostwinner, ook al was Burden degene die voor hun levensstijl betaalde.

Belle Burden met haar vader in 1973.

(Shirley’s last)

“Ik zie haar als een verzorger en het is iets romantisch”, zei Burden. “En hoe langer dit doorging, hoe meer ik mezelf ervan overtuigde dat ik de financiën niet kon begrijpen, wat nergens op sloeg, omdat ik bedrijfsjurist was. Alles hing af van werk en loopbaanontwikkeling, en dat gebeurt veel bij mannen, waar de carrière van een man het belangrijkste in een gezin wordt. En het werd veel gemakkelijker om je eigen talenten en interesses uit het oog te verliezen.”

De erfenis van de familie Burden werd gebroken door ontrouw en een laissez-faire houding, althans in de publieke sfeer, jegens mannen die zich slecht gedroegen. “Mijn jeugd werd bepaald door twee echtscheidingen”, zei Burden. “Mijn vader en moeder scheidden toen ik twee was, en mijn moeder en stiefvader scheidden toen ik twaalf was. Mijn jeugd was niet ongelukkig, ik had een voorrecht, verkeerde in goede gezondheid en had een goede opleiding. Maar mijn kindertijd was eenzaam.” Burden’s grootmoeder, Babe Paley, een prominente socialite uit New York, trouwde met William Paley, oprichter van CBS en een ervaren oplichter. Uit bescheidenheid – Paley was een van de meest invloedrijke mediapascha’s van de 20e eeuw – werden zijn indiscreties geheim gehouden.

Belle Burden met haar moeder in 1975.

(William S. Paley)

Burden internaliseert dit patroon, waarbij het belang van de familie van de vader op de voorgrond wordt geplaatst ten koste van echte intimiteit, en de schijn ophoudt ondanks persoonlijk lijden. “Ik voelde in mijn hart… een waarde in het niet oproepen van (de man), in het beschermen van iemands geloof in zijn eigen belangen,” schreef Burden.

Na het uiteenvallen van hun huwelijk veranderde Burdens echtgenoot van kostwinner in usurpator. Hij gaf de voogdij over hun drie kinderen op en dreigde alle financiële hulp stop te zetten. Hij kwam ook achter al hun gezamenlijke bezittingen aan, die Burden kocht met het vertrouwen van zijn familie. Terwijl dit allemaal gebeurde, was Burden geïsoleerd en had ze tijdens de lockdown geen toegang tot haar ondersteuningssysteem. “Niemand kon contact met mij opnemen, ik zat op een eiland en ik kende niemand”, zei hij. “Maar de andere kant is dat ik me kan verstoppen en mijn gezicht niet kan laten zien. Ik loop gewoon huilend rond.”

Het juridische manoeuvreren duurde maanden, tot een uur voordat ze de rechtszaal binnengingen, en toen gaf James toe. Het pand blijft eigendom van Belle. Er wordt financieel voor haar kinderen gezorgd. Er zullen geen bloedige rechtszaken om bezittingen plaatsvinden. Maar al het geld dat hij tijdens hun huwelijk verdiende, zou hij houden.

“De verantwoordelijkheid die ik in dit alles op mij neem, is het accepteren van de afstand”, zei Burden. “Hij stond op een afstand van mij en de kinderen, en ik dwong hem niet, en praatte nooit echt over onze relatie. Maar hij bleef maar zeggen dat hij gelukkig was. Als je niet tegen iemand zegt: ‘Ik ben verdrietig en ik haat dit en dat over jou’, als je niet communiceert, is het moeilijk om te weten wat er aan de hand is. Wat de alarmsignalen betreft, het klinkt misschien raar, maar ik heb er geen gezien.”

Auteur Belle Burden

(Wendi Mawar)

Burden werd getroffen door de buitengewone weerklank van haar boek en de universaliteit van de emotionele en psychologische pijn die ze in haar huwelijk ervoer. Haar memoires, gedeeltelijk gebaseerd op Burdens populaire New York Times-essay Modern Love “Trouw ik met een buitenlander?”is een verzamelpunt geworden voor degenen die misschien niet in staat zijn uit te drukken hoe traumatisch de plotselinge en onverwachte wending naar een scheiding kan zijn.

“Op dit moment hebben ze min of meer hun eigen leven en gaan ze hun eigen weg”, zei Burden. “Ik hoor elke dag van zoveel lezers, die allemaal een stukje van zichzelf in mijn boeken zien. De naar buiten gerichte delen – spreken in het openbaar, geïnterviewd worden – zijn steeds meer ervaringen geworden. Het heeft op zijn zachtst gezegd veel van me gevraagd; ik heb na dit alles moeten slapen. Maar ik voel me verbonden met de mensheid op een manier die ik nog nooit eerder heb gedaan, en dat is iets moois.”

Weingarten is de auteur “Dorst: William Mulholland, California Water en de echte Chinatown.”