“Star Trek: Starfleet Academy”, dat donderdag in première gaat met opeenvolgende afleveringen op Paramount+, neemt de noodzakelijke taak op zich om te gaan waar “Trek” nog nooit eerder is geweest, terwijl het zich ook alle plaatsen herinnert waar het is geweest. De nieuwe serie, gemaakt door Gaia Violo, die cynisch gezien kan worden gezien als een poging om jonge kijkers naar een franchise te brengen die tien jaar ouder is dan ‘Star Wars’, is nuchter en terug naar school. Maar het is het beste om je cynisme bij de deur te parkeren als je ‘Star Trek’ nadert.
We bevinden ons in de 32e eeuw, de tijdlijn van na ‘Burn’ “Star Trek: Ontdekking,” onder de cadetten op de campus van San Francisco, die na “meer dan 120 jaar” opnieuw is herbouwd om Starfleet-officieren op te leiden. (Niemand van jullie rood overhemd hier.) Holly Hunter speelt Nahla Aké, kapitein van de USS Athena en kanselier van de academie, waar de afneembare ruimteschipschotel is aangemeerd, die het hoofdgebouw van de school vormt en producenten twee locaties geeft voor de prijs van één. (Met zijn gebogen lijnen en groen doet het atrium ons niet denken aan een winkelcentrum of luxe hotel.)
(Dit is niet belangrijk, behalve voor pedante Californische tv-critici zoals ik, maar ik zou erop willen wijzen dat de campus technisch gezien in Sausalito ligt, met San Francisco zichtbaar aan de overkant van de baai. De Golden Gate Bridge, vaak verwoest in sciencefictionfilms, staat er nog steeds, net als het iconische Ferry Building, dat werd verwoest door een gigantische octopus in ‘It Came From Beneath the Sea.’)
Starfleet Academy-campus, zoals te zien in de serie.
(Het allerbelangrijkste+)
Ake is 422 jaar oud, half mens, half Lanthaniet (zoals Carol Kane in “Star Trek: vreemde nieuwe werelden”). We ontmoeten hem in de aanloop naar de mainstream showbusiness, vijftien jaar geleden, wanneer de kleine Caleb Mir gescheiden wordt van zijn moeder en gevangen wordt genomen met Nus Braka, een slechtnieuws-ruimtepiraat gespeeld met smaak, mosterd en ketchup door Paul Giamatti. Schuldgevoel over zijn rol hierin heeft ervoor gezorgd dat Ake Starfleet heeft verlaten en kleuterjuf is geworden, maar admiraal Vance (Oded Fehr, terugkerend van “Discovery”) haalt hem over om weer aan de slag te gaan en verkoopt dit als een kans om een Federatie te helpen herstellen die dringend hervormingen nodig heeft. Hunter is een nieuwe smaak van de “Star Trek”-kapitein; ontspannen en bij elkaar, krulde hij zich op in de stoel van zijn kapitein, strekte zich uit waar het comfortabel was en liep op blote voeten rond. Een ouderwets meisje, ze speelt platen op een Victrola en draagt een bril om te lezen.
Caleb is ondertussen opgegroeid, na jaren van weglopen en de gevangenis in en uit, door hem gespeeld Sandro Rosta. Ake, die vijftien jaar lang ‘elke dag’ aan haar heeft gedacht, spoort haar op en bevrijdt haar uit hechtenis. Hij brengt haar naar de academie met de belofte haar te helpen haar moeder te vinden. Caleb, niet het enige personage hier dat moet leren vertrouwen, is het soort sombere, arrogante man, zoals James Dean met de biceps van Dwayne Johnson, die zou botsen met autoriteit en met eigenzinnige rivaal en kamergenoot Darem Reymi (George Hawkins). Darem is een Khionian (niet te verwarren met Koinonian, een ander “Trek”-ras dat ik ontdekte tijdens het Googlen), die zijn buitenaardse vorm (niet dat het onaangenaam is) hult in een prachtige menselijke huid, om visueel beter in evenwicht te komen met Caleb.
Ook in de charterklasse, ter aanvulling van de zich snel vormende kliek: Genesis Lythe (Bella Shepard) is een Dar-Sha, dochter van een admiraal, een militaire snotaap die alleen in de ruimte leeft; hij heeft een charmant gevoel voor humor. Kerrice Brooks speelt Sam (voor de Acclimation Series Mil), een opgewekte Kasqian – een holografisch ras, vraag het niet, ik weet het niet – die op een missie is om ‘organisch’ uit te leggen aan zijn ‘makers’. Sam is nog maar een paar maanden oud, maar is geprogrammeerd als tiener. (De rol is naar verluidt herschreven om bij Brooks te passen, die twee keer de persoonlijkheid heeft van zijn klasgenoot.) Jay-Den Kraag (Karim Diane) is een geweldloze Klingon wiens hobby’s onder meer vogels kijken zijn. (“Mijn moeder heeft me geleerd de schoonheid in alles te zien.”) Ze is geïnteresseerd in medicijnen.
In de tweede aflevering voegen zich enkele Betazoids bij – empaten, zoals Deanna Troi in ‘The Next Generation’ – die naar de aarde komen als onderdeel van een ‘delegatie van jongeren’ in een van die veel voorkomende ‘diplomatieke’ afleveringen in ‘Star Trek’, waarin buitenaardse rassen elkaar ontmoeten in de hoop een nieuw verdrag te ondertekenen of een huwelijk te regelen. Zoë Steiner schittert als Tarima Sadal, dochter van de president van Betazed; haar delicate schoonheid garandeert dat er wederzijdse aantrekkingskracht zal ontstaan met Caleb, de heetste man uit de serie. (Net als haar broer voegt Romeo Carere een vleugje nerdy gekheid toe.) Dit is een serie met studenten, dus pas je gedragsverwachtingen dienovereenkomstig aan.
Van links naar rechts: Jay-Den Krag (Karim Diane), Darem Reymi (George Hawkins), Sam (Kerrice Brooks), Genesis Lythe (Bella Shepard) en Caleb mir (Sandro Rosta) in “star Trek: Starflet Academy.”
(John Medland/Paramount+)
Ze zullen voor elkaar voelen zoals de cast van elke tv-show aan het begin van het semester. Tot op zekere hoogte kan uw plezier in ‘Starfleet Academy’ afhangen van hoe geïnteresseerd u bent in programma’s over studenten, zelfs in programma’s die zich in de toekomst afspelen en soms in de ruimte. (De pilot-aflevering heeft de titel ‘Kids These Days’.) Ze maken grappen, rommelen op het veld en concurreren met studenten van het naastgelegen Oorlogscollege. (Het lijkt erop dat alle Vulcans in dat team zitten.) Ze praten over samenkomen en spelen. (“Klingons spelen niet met spelletjes,” zegt Jay-Den. “We voeren uitgebreide, gewelddadige paringsrituelen uit die eindigen in bloedvergieten. En poëzie.”) Dingen worden een stuk vertrouwder wanneer ze de planeet verlaten om situaties tegemoet te treden die gevaarlijker zijn dan het zichzelf vermenigvuldigende slijm dat ze moesten dragen in de 32e-eeuwse versie van Caring for Eggs Like Babies.
Natuurlijk zijn onze jonge helden allemaal ongelooflijk getalenteerd. Caleb, die onderweg veel nuttige kennis had opgedaan, kon sneller in de hersenen van het ruimteschip doordringen dan ik kon schrijven ‘in de hersenen van het ruimteschip’. Maar ze zitten eigenlijk op school om te leren over teamwerk, geduld, discipline en wat volwassenen onderscheidt van onvolwassen mensen. ‘Een slimme mond is niets zonder wijsheid’, zegt Tig Notaro-ingenieur Jet Reno, die terugkeerde van ‘Discovery’ en nu natuurkunde doceert.
En eigenlijk vind ik het gezelschap van volwassenen interessanter – wat natuurlijk een vooroordeel van mijn eigen generatie kan zijn, maar ze hebben grappigere regels. (Humor is, zoals altijd, essentieel voor de ‘Star Trek’-esthetiek.) Naast Jet bestaat de faculteit ook uit eerste officier/meester-cadet Lura Thok (Gina Yashere), deels Klingon, deels Jem’Hadar, die hem een glorieus kleurrijk uiterlijk geeft, en Robert Picardo, verre van “Star Trek: Voyager” als een levende, onafhankelijke holografische dokter (opnieuw, niet zeker hoe dat gebeurde), die wanhopig probeert nieuwe studenten over te halen om zich bij zijn operaclub aan te sluiten.
Last but not least was er Trekkie Stephen Colbert, die zijn droom waarmaakte als de stem van de digitale studentendecaan, met aankondigingen als: “Zorg ervoor dat je (de eetzaal) bezoekt, want soms zijn meelopers de grootste vijand”, en vreemde grappen die voor mij te simpel zijn om hier opnieuw te publiceren.
Zal “Starfleet Academy” ieders favoriet worden? (Klingon-koffie, dat serveren ze bij Replicafe.) Natuurlijk niet. Fans van “Star Trek” kunnen heel kieskeurig zijn, en dit is iets anders dan andere “Treks” waar sommige mensen niet van houden. Maar ik ben hier zachtmoedig – je zou kunnen zeggen koelbloedig – over goedhartige tv-melkwegbereid om te gaan waar de kosmische wind ook waait, altijd hopend op een lang en voorspoedig leven. En nu ik zes van de tien afleveringen heb gezien, kan ik zeggen dat ik ‘Starfleet Academy’ erg leuk vind.
