‘Slanted’ recensie: ‘The Substance’ krijgt een raciale make-over

Erbij horen vereist grote opofferingen in ‘Slanted’, een sci-fi-horrorsatire waarin een Chinees-Amerikaanse tiener een Faustiaanse afspraak maakt om acceptatie te zoeken op de enige manier die wordt voorgesteld door een modetijdschrift, zijn sociale media-algoritmen en de wereld als geheel: door blank te zijn. Letterlijk. Wanhopig om haar Aziatische kenmerken uit te wissen, grijpt ze het aas aan als een louche cosmeticabedrijf een grote make-over aanbiedt. De enige vangst? Het kan niet worden gewijzigd. En jij dacht dat permanente wenkbrauwen een verplichting waren.

Een deel van het bloed van de late jeugd haalt uiteindelijk de achterstand in, hoewel de SXSW-winnende assimilatie-horror van schrijver-regisseur Amy Wang nooit zo diep gaat als het zou kunnen. Toch moeten we de makers van deze nieuwe speelfilm de eer geven dat ze zich ver genoeg hebben gewaagd met een riskante verwaandheid waarin twee actrices, de ene Aziatische en de andere blanke, dezelfde persoon spelen terwijl ze ons ervan overtuigen dat we naar een conflicterend meisje kijken dat gevangen zit in twee verschillende lichamen.

“Slanted” begint als de 8-jarige Joan Huang (Kristen Cui) van China naar een rijke buitenwijk van Georgia verhuist met haar arbeidersouders Roger (Fang Du), een muzikant die conciërge is geworden, en haar pragmatische moeder, Sofia (Vivian Wu). Gekwetst door de racistische afwijzing van zijn blanke klasgenoten op de eerste schooldag, is hij gefascineerd door de kroning op het schoolbal waarvan hij diezelfde avond getuige is. Bijna tien jaar later, en verscheurd tussen haar Chinese aard en haar verlangen om als Amerikaan geaccepteerd te worden, wordt de pittige Joan (Shirley Chen, een cynische uitblinker in “Didi” en hier erg kwetsbaar) zal alles doen wat nodig is om gekroond te worden tot prom queen, het ultieme toonbeeld van populariteit. Wanneer Ethnos Inc. haar op mysterieuze wijze verkoopt voor een ‘etnische modificatie’-operatie die een gelukkiger, witter leven garandeert, schrijft Joan zich gretig in voor een procedure die haar Aziatische identiteit zal vervangen en haar zal transformeren in Mckenna Grace (‘Sorry You’).

Wat is Etno precies? Noem het de medische spa uit de hel met een moordende, gerichte marketingcampagne. (Maak je geen zorgen over hoe sciencefiction werkt. De film doet dat zeker niet.) Hoewel getuigenissen van tevreden patiënten opscheppen over verbeterde postoperatieve kansen op werk en liefdeslevens, is het idee dat het elimineren van ras een kortere weg is naar gelijkheid – zolang de standaard huidskleur wit is.

‘Slanted’ roept de vergelijking op met identiteitshorror “Ga naar buiten” en het bloedbad in de schoonheidsindustrie “Substantie” (met een vage hint naar de promscène in ‘Carrie’), maar het zijn de invloeden genoemd in ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ die de film het ‘wees voorzichtig met wat je wenst’-gevoel geven. Wanneer Dr. Singer (R. Keith Harris) Joan de belofte geeft van verlichting van de uitputting van het niet-blanke persoon zijn in Amerika (“Als je ze niet kunt verslaan, worden hen”), is het een verkooppraatje dat doet denken aan de roman “Black No More” van George S. Schuyler uit 1931, over een zwarte man die een wetenschappelijk proces ondergaat om zijn huid wit te maken.

Als je terugdenkt aan de vernedering die Joan ondergaat bij het schoonmaken van het huis van een neerbuigende blanke vrouw of aan de manier waarop ze haar neus dichtknijpt en elke ochtend voor school westerse schoonheidsinstructies imiteert, hoop je dat je haar ervan kunt overtuigen dat comfort in haar vel over een paar jaar zal komen. Haar enige cheerleader is haar zelfverzekerde beste vriendin Brindha (een sprankelende Maitreyi Ramakrishnan in een veel te korte verschijning), die een voorbeeld biedt van hoe eigenliefde en gemeenschap eruit zien.

Maar assimilatie is zowel overleving als validatie voor Joan, die terugkeert naar school als ‘Jo Hunt’, nu gespeeld door Grace. Ze voelt zich op haar gemak bij de coole kinderen die haar afdeden als een Aziatisch meisje, maar haar nu een plaats aan de lunchtafel aanbieden in ‘Mean Girls’-stijl, en ze kijkt naar Olivia (Amelie Zilber), de influencer-bijenkoningin die ze verafgoodt. Haar prom-dromen komen steeds dichterbij naarmate haar leugens beginnen te escaleren en haar nieuwe albasten huid op de meest ongelegen momenten begint te vervellen.

Het spel van ‘Slanted’ hangt ervan af of het publiek accepteert dat Joan nog steeds dezelfde persoon is als toen Chen haar halverwege de film aan Grace overhandigde. Zoals John Travolta en Nicolas Cage “Gezicht/Dood,” de acteurs werden naadloos in de hoofdrollen getagd. Terwijl Joan van Chen in naïeve en paniekerige wanhoop rondloopt, draagt ​​Grace zware emoties en schaamte in haar ogen, waardoor een zeer geladen chemie ontstaat met Du en Wu, die alle drie uitstekend zijn (Grace levert ook enkele van haar teksten in het Mandarijn).

Gebaseerd op het leven van Wang toen hij als Chinees opgroeide in Australië, slaagt ‘Slanted’ erin de micro-agressies, lichaamsdysmorfie en het verlangen om erbij te horen aan te pakken die het opgroeien ‘anders’ tot een verwarrende hel kunnen maken, waarbij kinderen uit de derde cultuur overal met een verrassende specificiteit een stem krijgen. (Voor meer informatie over dit onderwerp, luister Podcast “Gewoon Aziatisch”. Ik was mede-presentator van de show voor de LA Times.) Maar clichématige verhalen van immigranten over stinkende lunchboxen en intergenerationele teleurstellingen kunnen routineus en simplistisch aanvoelen, en de film gaat niet zo diep in op Jo’s spijt als op haar redenen om een ​​nieuw gezicht te zoeken.

Kortom, het grotere beeld van een progressiever Amerika begint zich te openbaren; Wang stelt zich voor dat Starbucks wordt getransformeerd in ‘Freedom Beans’, Whole Foods als ‘AR-15 Foods Market’ en reclameborden versierd met rondborstige blondines met rode, witte en blauwe hamburgers en bier. Het concept voelt halfgevormd, los van het verhaal van Joan/Jo. We blijven zitten met de nachtmerrie van een identiteit die lichter aanvoelt dan zou moeten, en niet zeker weet waar we het mes op moeten richten.