‘Send Help’-recensie: McAdams is met zijn baas gestrand op een eiland en neemt het roer over

Op de poster ‘Send Help’ wordt de film geadverteerd als het werk van de regisseur van ‘The Evil Dead’ “Sleep mij naar de hel” – en vooral niet de grotere hit van Sam Raimi, “Spider-Man” (of de twee sequels ervan). Nee, het soort Raimi-film dat je hier krijgt is oneerbiedig, dwaas en erg bloederig: een karakterstudie die ook enkele heel dwaze angsten bevat. “Send Help”, geschreven door Damian Shannon en Mark Swift, is een gonzo-survivalistische riff die goed werkt omdat het twee ongelooflijke game-acteurs bevat die op de golf van Raimi-getinte waanzin rijden met een mix van absolute vreugde en verfijnde vaardigheden.

En als de poster de ‘Send Help’-ster op dezelfde manier zou weergeven als Raimi, zou de slogan luiden: ‘van de ster van ‘Red Eye’ en ‘Mean Girls”, omdat Rachel McAdams er helemaal in zit. zijn horror-komedie-modus Hier. Dit is een geweldige herinnering aan het bereik ervan. Ook zijn tegenspeler Dylan O’Brien bewijst opnieuw dat hij een van de beste acteurs van zijn generatie is: een voormalige tienerhartbreker die zich nu meer gedraagt ​​als een kameleon-acteur. Zowel McAdams als O’Brien overtreffen de verwachtingen en leveren zeer expressieve, bijna clowneske uitvoeringen – op de beste manier.

McAdams is verrassend slordig als de belaagde zakelijke workaholic Linda Liddle, een door overlevenden geobsedeerde verliezer die voor een promotie over het hoofd wordt gezien door haar gelikte nieuwe baas, Bradley Preston (O’Brien), een nepo-baby. In een poging om het goede jongensspel te spelen, stapt hij met het team op een privévlucht naar Bangkok, waar hij memo’s noteert terwijl ze lachen om zijn ‘Survivor’-auditieband. Na een vliegtuigongeluk zijn de rollen omgedraaid en vertrouwt de gewonde Bradley nu op Linda en haar vaardigheden om te overleven op een tropisch eiland.

De uitwisseling in machtsdynamiek brengt Linda in vervoering, wat doet denken aan Ruben Östlund “Verdrietdriehoek” vooral de relatie tussen Dolly de León En Harris Dickinson. Maar ‘Send Help’ is meer een psychologische verkenning dan een satire met een open einde, hoewel het wel het belachelijke idee onderzoekt van hoe het zou zijn om met je baas op een eiland te stranden.

McAdams en O’Brien leveren acteerwerk uit het bijna stille filmtijdperk met hun gezichten (er is één lange scène waarin O’Brien een insect durft op te eten die werkelijk meesterlijk is) en Raimi’s camera duwt het publiek op komische wijze rond, met overdreven kantelingen en close-ups, terwijl ze schreeuwen: Kijk hier eens naar. Er is geen subtiliteit, maar zou je dat verwachten van de regisseur van een “Evil Dead”-film? Je wacht gewoon tot de geesten en geisers van bloed verschijnen. We denken niet aan Raimi’s films vanwege hun natuurlijke realisme.

Als er een fout zit in ‘Send Help’, is het dat het zoveel nuance en empathie genereert voor Linda en Bradley, zelfs in zulke vreemde omstandigheden en op zulke vreemde manieren, dat het onmogelijk lijkt om te pleiten voor slechts één van hen om als winnaar uit de bus te komen. De film wordt in zo’n hoek gedreven als het gaat om hun conflict dat elk einde te schoon, te netjes zou aanvoelen. Op dit moment is het einde precies dat. Maar het is dankzij Raimi en zijn acteurs dat ze erin slagen een walgelijk personage als Bradley echt sympathiek te maken – en zo levendig een heldin als de complexe en stekelige Linda. Niets is perfect, maar “Hulp verzenden” is nog steeds iets geweldigs.