Ik weigerde aanvankelijk kiosk voor zelfscankassa’s bij mijn plaatselijke supermarkt toen ze een paar jaar geleden werden geïntroduceerd.
Het duurde echter niet lang voordat ik voor die kiosken begon te kiezen toen de reguliere kassalijnen lang waren. Tegen die tijd had New Jersey het al gedaan verbod op het gebruik van plastic zakkendus ging ik terug naar de ‘ik kan het zelf sneller’-gedachte, gewapend met schattige tasjes gemaakt van gerecyclede materialen.
Zo’n gemakkelijke manier om langs de vriendelijke gezichten van de kassamedewerkers te komen die aan het einde van hun respectievelijke, vaak lege, kassarijen staan te wachten om klanten te begroeten, is misschien niet ongebruikelijk. Maar voor mij begint dit te voelen als een teken van iets groters.
Er heerst een eenzaamheidsepidemie
Niet alleen hoefde ik met niemand om te gaan omdat mijn uiterlijk in de winkel niet zo geweldig was, maar ik bespaarde ook tijd, dacht ik. Herstel vaatwasser laden Ik ben een controlefreak en ben ook heel specifiek over hoe ik denk dat boodschappen in zakken moeten worden gedaan – van de zwaarste naar de lichtste, met eieren, brood en chips er bovenop.
De auteur besloot de self-checkout-lijnen om te zetten in menselijke kassamedewerkers voor een meer persoonlijke verbinding. Met toestemming van de auteur
In de tussentijd, De VS worden geconfronteerd met een eenzaamheidsepidemie en onze cultuur, vooral die na de pandemie, is de schuldige. Ik heb me de afgelopen jaren schuldig gemaakt aan het verlaten van het huis en minder sociale contacten, ook al beschouw ik mezelf als een sociaal persoon.
Volgens het laatste rapport van Amerikaanse psychologische verenigingVeel tieners wenden zich tot AI-chatbots voor gezelschap en emotionele steun. Mijn dochters in de universiteitsleeftijd bevestigen dat dit waar is, en dat dit voor iedereen een zorg zou moeten zijn. Als iemand met een levenslange obsessie met menselijk gedrag vond ik het ook tot nadenken stemmend. Dit roept de vraag op: wat kunnen we als samenleving doen om dit aan te pakken?
Ik ging terug naar de gewone kassamedewerker
Ik besloot dat de eerste stap voor mij persoonlijk was om prioriteit te geven aan meer menselijke interactie in de supermarkt. Er is een deel van mij dat het mist om gewoon ‘hallo’ te zeggen en te vragen hoe het met de persoon gaat, die specifiek bestaat om medemensen te helpenaan het doen zijn. Als mijn dochters bij mij zijn, vinden ze vaak iets om te complimenteren: ‘Ik hou van je nagels’ of ‘Je tatoeage is zo cool, wat betekent dat?’
Tegenwoordig voelt het alsof je een paar mensen verrast, en dan een glimlach ziet of een onverwachte lach deelt met een vreemde – daar is iets wederzijds bevredigend aan. Op de kleinste momenten herinneren we ons hoe anderen ons lieten voelen. Dat is menselijkheid en gemeenschap.
Toen we voor het eerst naar ons kleine stadje in South Jersey, net buiten Philadelphia, verhuisden, kende ik de productieman bij naam. Al werkte ook bij ons thuis, en zijn kleinkinderen en onze dochter gingen naar dezelfde basisschool. Jarenlang heb ik ernaar uitgekeken om een praatje met hem te maken, maar het kon me niet schelen, of hem corrigeren, als hij mij Stephanie noemde in plaats van Jennifer.
Het is geweldig om met andere mensen te kunnen communiceren
We bevinden ons officieel op het punt waarop te veel mensen hunkeren naar verbinding en gezien willen worden, zodat iemand geïnteresseerd is in zelfs het kleinste ding aan hen. Ik maak elke week minstens een paar uitstapjes naar de supermarkt (omdat ik te besluiteloos ben om maaltijden van tevoren te plannen) en ga waar mogelijk liever naar een menselijke kassier dan naar zelf afrekenen.
Het is een verademing om gesprekken tussen kassamedewerkers en klanten te horen. Ik kwam er onlangs een paar keer langs in afwachting van slecht weer, wat volgens mensen uit het noordoosten ‘melk, brood en eieren’ betekent. De kassamedewerker, een oudere vrouw, noemde me ‘schat’, maar niet op de passief-agressieve manier waar Taylor Swift over zingt in haar nieuwste nummer ‘Het leven van een showgirl-album. Ze zei dat ik voorzichtig moest zijn als ik naar huis reed toen een collega langsreed en mij een zak zelfgemaakte gemberkoekjes overhandigde. Zijn gezicht lichtte op.
In gesprek met een andere kassamedewerker, een jonge vrouw, kwam ik erachter dat ze een hekel had aan de kou. De hoogste temperatuur die dag was 25 graden. We spraken erover hoe hij naar het zuiden kon trekken, maar toen was hij bang voor tornado’s, en Florida kon niet bewegen vanwege de slangen. Wij lachten.
Terwijl ik wegliep, dacht ik eraan hoezeer ik de kleine dingen had gemist die alleen aan de oppervlakte komen als we ervoor kiezen elkaar persoonlijk te ontmoeten en te erkennen.
