Scarlett Johansson was niet op zoek naar een speelfilm om te regisseren toen hij werd gestuurd ‘Eleanor de Grote’, over een vrouw van in de negentig die Johansson aan haar mooie grootmoeder doet denken. Maar het script van Tory Kamen kwam met een begeleidende brief van Oscar-genomineerde June Squibb.
“Ik ben erg geïnteresseerd in waar June in dit stadium de hoofdrol in wil spelen”, zei hij. “Daardoor werd ik gedwongen het te lezen.”
Wat Johansson ook leerde, is dat Squibb, ster van de hitfilm ‘Thelma’ van vorig jaar en de stem van Nostalgia in ‘Inside Out 2’, extra punch aan een project toevoegt en aan het genre kan worden aangepast. Sinds ‘Eleanor’ is hij klaar met het filmen van de indie-mockumentary ‘The Making of Jesus Diabetes’, met in de hoofdrol en geproduceerd door Bob Odenkirk. (“Bob en ik kenden elkaar uit ‘Nebraska’”, zei hij. “Hij vroeg het en ik deed een scène.”) Momenteel speelt hij in het toneelstuk “Marjorie Prime”, zijn eerste optreden op Broadway sinds “Waitress” in 2018, toen hij Old Joe speelde, voorheen bezet door Al Roker. (“Ze hebben (het personage) voor mij tot een vrouw gemaakt.”)
Onlangs kwamen Johansson en Squibb samen via Zoom om de snelle trailer van het proces te bespreken, hoe Squibb een band kreeg met co-ster Erin Kellyman (die Nina speelt, de studievriend van Eleanor), en de truc om een personage te spelen dat leugens vertelt aan een steungroep voor overlevenden van de Holocaust, gebaseerd op de ervaringen van haar overleden beste vriendin.
Squibb, links, Erin Kellyman en Chiwetel Ejiofor in ‘Eleanor the Great’.
(Jojo Whilden / Sony Pictures Cla)
Wat is het plan van de beginnende regisseur voor de eerste winteropnamedag in New York?
Johansson: Het eerste dat we fotografeerden was dat Eleanor en Nina aankwamen op Coney Island. Het is niet gemakkelijk. Wij zijn buiten. Het is koud. Het was een beetje hectisch, maar het is ons gelukt. Toen moesten we dit in de auto doen, en het was echt triest. Niemand wilde de scène filmen waarin hij in een auto werd gesleept. Er zijn alle haltes en starts. Je voelt je misselijk. Ik voel me er slecht over. Maar het is goed voor June en Erin.
Squibb: We hadden die dag veel tijd samen en we vonden het leuk wie elkaar was. Dat is gemakkelijk.
June, je zult er zeker van zijn dat je volledig voorbereid bent, volgens het script. Praten jij en Scarlett veel over Eleanor?
Squibb: Ik weet zeker dat we er de eerste twee weken over hebben gesproken, maar ik denk dat we er pas mee begonnen toen we begonnen met fotograferen. Ik kan dit niet genoeg zeggen, maar is zij de actrice? Dat heeft mij veel geholpen. Ik voelde me heel ontspannen, alsof hij wist wat ik deed.
Een minder charismatische acteur zal het misschien moeilijk hebben om dit personage neer te zetten. Eleanor kan onbezonnen zijn, maar het publiek moet haar nog steeds leuk vinden.
Johansson: De spanning met June is dat ze net zo zout, onattent en grof kan zijn als het karakter van Eleanor, en dit vervolgens in evenwicht kan brengen met rustige momenten waarop je de bewaker ziet wegglijden. Je ziet kwetsbaarheid (Eleanor). June speelde het zo mooi.
In juni 1953 bekeerde u zich tot het jodendom. Scarlett, hoe belangrijk is het dat Eleanor wordt gespeeld door een Joodse actrice?
Johansson: Dit was uiteraard belangrijk voor mij en werd ook belangrijk voor de productie. We hebben enorme steun gehad van de Joodse gemeenschap. We brachten het manuscript naar de Shoah Foundation en zij hielpen ons bij het samenstellen van het overlevendeverhaal van Bessie (de vriendin van Eleanor).
(De Tyler Times / Voor de Times)
Hebben ze je ook geholpen bij het vinden van echte overlevenden van de Holocaust – zoals Sami Steigmann – die je hebt gecast als leden van een steungroep?
Johansson: Het was een echte groepsprestatie. Iedere keer dat er iemand meedoet, is het een groot feest. Wij hebben er nog één! Op dat moment waren er wereldwijd ongeveer 225.000 overlevenden. Het aantal neemt ieder jaar af. Ik denk dat slechts twee mensen (overlevenden in de groep) elkaar eerder kenden. Geen van hen was ooit eerder op een filmset geweest en ze hadden veel geduld met ons.
Squibb: We hebben net de tijd doorgebracht. Sami die naast me zat en ik praatte. Alles is heel relaxed. Ze hebben plezier. Ze zijn geïnteresseerd in een lunch. Ik herinner me dat.
Johansson: Ik spreek iedereen individueel. Niet weinigen van hen worden openbare sprekers en delen verhalen. Het is verbazingwekkend. Je praat met mensen van in de negentig over ervaringen die ze hadden toen ze zeven jaar oud waren. Hun verhalen zijn zo levendig in hun herinneringen. Sami vertelt June dat het delen van haar verhaal deel uitmaakt van genezing.
June, want jouw bat mitswa-scène leert een ingewikkelde Thorapassage uit je hoofd. Hoe is het resultaat?
Squibb: Het is niet gemakkelijk om te leren. Ik heb het niet van de ene op de andere dag gedaan. Maar we waren in een prachtige synagoge, en het was een genot om daar te staan en het te doen. Ik geniet ervan.
Over weten dat het niet tot het eindresultaat heeft geleid gesproken.
Squibb: Ik denk dat het eerste wat ik vroeg (Scarlett was), (klonk geïrriteerd) “Waar is mijn Thoragedeelte gebleven?” (lachen)
Johanson: Het was zoiets van: “Wat hel is gebeurd?” (lachte en trok toen een grimas) Ik heb het echt moeilijk. Maar elke keer dat ik het sneed, werkte het niet, dus moest het worden weggegooid. Ik was behoorlijk zenuwachtig om het te laten zien (tot juni). Ik zei tegen Harry, mijn redacteur: “Hij heeft daar heel hard aan gewerkt.”
Hoe zit dat? vijf-minuten daverend applaus toen ‘Eleanor’ in Cannes in première ging?
Squibb: Dat is heel interessant. We knuffelen vaak. En Erin was daar, en zij lag ook in onze armen. Ik bleef maar denken: “We zitten niet eens in een goed theater in Amerika. Mijn God, het internationale publiek is hier en ze vinden het geweldig.” En dat deden ze.
