Rubio crediteert Spanje voor de oorsprong van de Amerikaanse cowboy. Mexico verschilt

MEXICO-STAD — Weinig figuren springen er zo uit in de Amerikaanse geschiedenis als de Amerikaanse cowboy, die het ruige individualisme belichaamde dat gevierd werd in goedkope romans, oude radio-, tv- en Hollywood-kaskrakers.

Maar recente overpeinzingen van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hebben aanleiding gegeven tot een soms verhit debat – vooral op sociale media – over de oorsprong van de bokaroo met hoge hoed die, met de hulp van een betrouwbaar ros en zes geweren, het Westen hielp te temmen.

Op de Veiligheidsconferentie van München deze maand verklaarde Rubio dat “de hele romantiek van het cowboy-archetype dat synoniem is met het Amerikaanse Westen” “in Spanje is geboren.”

Een van de ideologische tegenstanders van de Republikeinse Partij in Florida, de New Yorkse democraat Alexandria Ocasio-Cortez, reageerde boos.

Op sociale media aarzelden de respondenten niet om partij te kiezen.

“De traditie is ontstaan ​​in het huidige Mexico en het zuiden van Texas, en is niet Spaans”, zei iemand bij X.

Een ander schreef: “De Andalusische cowboys bewezen dat Marco Rubio gelijk had en reageerden op Ocasio-Cortez: ‘Zelfs touwvee komt uit Spanje.’”

Experts zeggen dat het goed gaat met Rubio, Ocasio-Cortez en hun verdedigers – ook al vertelt hun berichtgeving slechts een deel van het verhaal.

Het is waar dat het de Spanjaarden en Portugezen waren die in de 16e eeuw paarden en runderen introduceerden, soorten die toen nog niet op het Amerikaanse continent voorkwamen.

Maar de wetgever uit New York was ook op de goede weg: de cowboytraditie is rechtstreeks voortgekomen uit een unieke Mexicaanse innovatie jeans. Tot hun verschillende rangen behoren mensen van Europese, inheemse en gemengde afkomst.

Desondanks werd de Mexicaanse vaquero grotendeels verwijderd uit populaire afbeeldingen van cowboys in de VS. Traditionele westerse drama’s hebben de neiging om vaqueros af te schilderen als bandieten in plaats van harde werkers wier bijdragen van vitaal belang waren voor het Amerikaanse Westen.

“De Amerikaanse cowboy, onze grote nationale volksheld, wordt over de hele wereld erkend als een symbool van ons land”, zei wijlen Jim Hoy, een gerenommeerd cowboyhistoricus. Texas Highway-magazine. ‘Maar de cowboys die we kennen zouden nooit bestaan ​​zonder de vaquero.’

Maar zoals Rubio opmerkt, is de cowboy-afstamming terug te voeren op het Iberisch schiereiland – tot de late middeleeuwen, voordat Spanje als land zelfs maar bestond. Het Moorse paardenras werd gekruist met inheemse paarden om stevige en behendige dieren te produceren voor het beheer van vee. Paarden bleken ook onmisbaar bij de Spaanse verovering van Mexico in 1521.

Nadat Hernán Cortés had gewonnen, schakelden de conquistadores echter over van het voeren van oorlog – het veroveren van de Azteken – naar het project van het onderwerpen van inheemse gebieden en het vestigen van onafhankelijke gebieden die loyaal waren aan de kroon. Een van de vele taken: het beheren van een steeds groter wordende kudde vee.

Niet-inheems vee – niet alleen paarden en runderen maar ook ezels, varkens en schapen – bloeide op de uitgestrekte prairies, vlakten en woestijnen van de Nieuwe Wereld. De plotselinge komst van deze dieren veranderde het hele ecosysteem, de cultuur en de economie.

“Je komt in Amerika, en het is enorm”, zegt Eric D. Singleton, curator van het National Cowboy & Western Heritage Museum in Oklahoma City. “Je hebt een nieuwe omgeving en je ontwikkelt nieuwe technieken en nieuwe dingen in die omgeving om het gastvrij te maken.”

De topografie, het weer, de cultuur en andere factoren waren zo verschillend van de normen uit de Oude Wereld dat het beheer van vee iets vereiste dat verder ging dan de expertise van de Andalusische herders.

Emilio Carranza Sr. vraagt ​​om een ​​reservezadel als de stijgbeugel tijdens een race kapot gaat Joaquin Murrieta’s reis in Centraal-Californië afgelopen juli. Mexicaans-Amerikaanse ruiters houden dit evenement elk jaar om figuren uit het Californische goudkoortstijdperk te herdenken.

(Carlin Stiehl / Los Angeles Times)

De taak om de rij- en touwtechnieken te perfectioneren – terwijl de uitrusting en kleding werden aangepast – viel grotendeels toe aan de slimme vaqueros, van het Spaanse woord vakantie voor koeien.

“De vaquero moest technieken en strategieën opnieuw uitvinden in een compleet nieuwe context”, zegt Héctor Medina Miranda, een Mexicaanse antropoloog en schrijver. “Het gaat niet alleen om het imiteren van het Spaans. Het gaat om een ​​compleet nieuwe aanpak.”

Mexicaanse cowboys raakten bedreven in alles, van het afkalven en brandmerken tot het toezicht houden op het soort veetransporten over lange afstanden die toen een belangrijk onderdeel waren in het westen.

Het was Vaquero die de eerste incarnatie van het zogenaamde westernzadel ontwikkelde, met zijn karakteristieke ‘hoorns’, die zowel als handvatten als om de riemen vast te zetten..

Eeuwen later bestaat de terminologie van Spaanse oorsprong nog steeds: woorden als ‘corral’, ‘lasso’, ‘bronco’, ‘lariat’ (het tarief) en “hoofdstuk” (hoofdstuk). De termijn Mustangwat betekent verloren of wild, in cowboytaal wordt het mustang – de legendarische, vrij rondzwervende bewoner van de hooglanden.

Zelfs de “10-gallon hat” – die niet groot genoeg is voor een gallon – kwam waarschijnlijk uit Mexico. Eén theorie is dat de bijnaam voortkwam uit een verkeerde interpretatie van een Spaans woord gallonvoor gevlochten hoedenbanden. Een hoed met een kroon die groot genoeg is om 10 linten te ondersteunen, is een hoed van 10 gallon.

Stierenrijden, nog steeds een belangrijk evenement op het Amerikaanse rodeocircuit, vindt zijn oorsprong in de levendige vaquero-traditie Charreadas — een wedstrijd waarin de vaardigheden van de deelnemers op het gebied van het gebruik van paarden, touwen en vee worden getoond. Charreadas blijven een steunpilaar in de Mexicaanse en Mexicaans-Amerikaanse gemeenschappen ten noorden van de grens.

‘De vaqueros steken de grens niet over,’ zei Medina Miranda. “De grens ging over hen heen.”

El Charro, de vastberaden deskundige ruiter (of -vrouw) die een hoed met brede rand en een geborduurd jasje en broek draagt, speelt nog steeds een belangrijke rol in de Mexicaanse cultuur. De charro is geen eenvoudige vaquero, maar hij is eervol caballero (Heren) die de kunst van grensgeschillen beheersen.

Tot op de dag van vandaag is charrería de nationale sport van Mexico. De charro-figuur, die al lang een gevestigde waarde heeft in film en muziek, is in Mexico net zo goed een belichaming van mannelijkheid en cultuur als de cowboy in de Verenigde Staten. Wijlen Vicente Fernández, geliefde acteur en mariachi-maestro en Grammy-winnaar ranchera genre, bekend als “El Charro de Huentitán”, naar zijn geboorteplaats in Jalisco.

Ocasio-Cortez heeft gelijk over iets anders. Afro-Amerikanen en immigranten hebben ook bijgedragen aan de totstandkoming ervan cowboytraditie. Deze diversiteit werd ook vergroot door ingehuurde arbeiders van stammen als de Comanche, Cheyenne en Apache, die ongeëvenaarde paardenfluisteraars werden lang voordat de kolonisten op hun land arriveerden.

Zoals veel illustere figuren bleken cowboys genuanceerder individuen te zijn dan hun eendimensionale representaties op het witte doek. Vóór John Wayne en Gary Cooper waren er de nobele Mexicaanse vaqueros, die ook mythemakers waren.

“Ik vergelijk cowboys met middeleeuwse ridders in Europa, met samoerai in Japan,” zei Singleton. “Dat is onze mythologie.”

Speciale correspondent Cecilia Sánchez Vidal heeft bijgedragen aan dit rapport.