Het creatieve moment vindt plaats in Londen Ronan McKenzie Toen hij de telefoon opnam, was hij op weg naar huis van een freelance bloemenshow in zijn geliefde Peckham-instituut Wijze bloem. “Ik wilde heel graag iets toevoegen aan mijn creatieve repertoire dat meditatief, leuk en plezierig was”, zegt hij, terwijl het geluid van zijn auto-indicator op de achtergrond pulseerde en klikte, “dus vroeg ik of ik daar stage mocht lopen.”
Dit voelt als een passend startpunt voor McKenzie’s verfrissende kijk op het leven: als je ergens in geïnteresseerd bent, waarom probeer je het dan niet eens? Of zoals hij het zegt: “Het heeft geen zin om het niet te doen! Ik ben de enige persoon die iets te verliezen heeft als hij het niet probeert.”
Er is een heel moedig en nieuwsgierig type persoon voor nodig om dingen aan zijn/haar boog toe te blijven voegen, terwijl er al een lange lijst met beroepen op staat. In de eerste plaats staat hij bekend als een gerespecteerd fotograaf, die ongelooflijk tedere, intieme en toch krachtige portretten maakt van mensen zoals FKA-takken, Solange En Serena Williamsnaast zijn werk als regisseur en curator. Dan is er een ontwerper op zijn eigen label, Selasidie geliefd is vanwege haar strakke lijnen, tastbare materialen en sculpturale esthetiek, geworteld in de dingen die ze wil dragen (“Ik ontwerp en creëer altijd met mezelf in het middelpunt”). McKenzie was voorheen stylist en eigenaar van een kunstruimte. Hij zette zich op en rende weg Huisbekend om het presenteren van achtergestelde gemeenschappen in de kunstwereld, in Noord-Londen van 2020 tot 2023. Om nog maar te zwijgen van een korte periode als podcastpresentator en af en toe werk in de journalistiek; hij publiceerde onlangs een gratis maandkrant, Selasi-verhalenals onderdeel van het label. Hij had ook een druk sociaal leven, zoals de jaarlijkse sportdag die hij voor zijn vrienden organiseerde, waar ze rounders speelden en eieren-, lepel- en zakraces hielden voor verschillende leuke prijzen. En terwijl we praten, werkt ze aan de nieuwe Selasi-collectie, die ze aan het voorbereiden is om te laten zien tijdens de London Fashion Week in februari: “Ik heb nog nooit volgens een vast schema geshowd, daar ben ik erg enthousiast over!”
van links: ISSEY MIYAKE en SPORTMAX
Voor anderen lijkt dit misschien een enorme lijst. Voor McKenzie is dit echter niet het resultaat van angst als persoon, maar eerder van een aangeboren gevoel van nieuwsgierigheid. Het is iets dat hij toeschrijft toen hij opgroeide in Walthamstow, Oost-Londen. “Het is een cultureel rijke en diverse plek”, zegt hij. “De meeste mensen in mijn straat komen uit verschillende plaatsen, dus het bevordert de liefde voor het leren over de cultuur en het eten van mensen, en het respecteren van verschillen, evenals de manier waarop we samenkomen.”
Het was dit aspect van McKenzie’s jeugd, samen met het feit dat haar ouders haar en haar broers en zussen aanmoedigden met constante ‘positieve bekrachtiging’ en pleidooien om niet lui te zijn, dat haar een passie gaf voor het leren van nieuwe dingen. “We konden niet zomaar televisie kijken,” zei hij, “we moesten iets creatiefs, productiefs, educatiefs of op een of andere manier nuttig doen. Misschien leerde ik mijn tijd te vullen met dingen die ik leuk vond of waarin ik geïnteresseerd was. Ze moedigden me altijd aan om te proberen wat ik leuk vond en te kijken of het werkte.”
Naast dat ze hun kinderen naar zoveel mogelijk musea en parken bracht als ze konden, nam haar moeder McKenzie en haar oudere zus zelfs mee naar de plaatselijke dierenarts, Goddard, omdat ze allebei dachten dat ze destijds dierenarts wilden worden. Die ambities eindigden na een halve dag werkervaring, herinnert hij zich lachend: “We zaten op de basisschool en dachten: ‘Oh, eigenlijk is dit niet alleen maar de hele dag konijnen aaien…’”
Maar ook al was die korte dierenartstraining geen succes, die aanvankelijke drang om dingen uit te proberen is zijn hele leven een integraal onderdeel geweest van McKenzie’s creatieve praktijk. Vanaf zijn zestiende werkte hij niet alleen in verschillende banen in de detailhandel, maar volgde ook basiskunstcursussen en wisselde tussen stages door dingen uit te proberen op maat. “Ik denk dat de kans om iets te proberen heel waardevol voor mij is”, zei hij voordat hij aarzelde. Hij vervolgde: “Ik begrijp volkomen dat onbetaalde stages natuurlijk een enorme negatieve impact hebben, vooral als je niet al in de stad woont. Maar tegelijkertijd zijn cursussen erg duur.” Hij wijst op de bloementeelt, met een leerprogramma dat wel £3.000 kan kosten. “Dus ik dacht: ik wil leren, maar ik wil niet betalen, dus als ik een plek kan vinden om stage te lopen, dan kan ik gratis leren.”
van links: jassen van LOUIS VUITTON en HERMES
Hoewel hij een plaatsje kreeg Centraal Sint Maarten Om Modecommunicatie te studeren duurde het niet lang voordat ze vond dat dit niet de juiste keuze was. Ze stopte ermee en ging werken als assistent-stylist voor redactionele shoots via iemand die ze ontmoette bij een NTS-Radio feest. Terwijl hij op de set was, begon hij de rol van de fotograaf goed te bekijken en raakte hij geïntrigeerd door het medium. Hij had tijdens zijn basiscursus kunst al gespeeld met het maken van foto’s, maar het was niet iets waar hij ooit serieus over had nagedacht. “Ik begon er meer tijd aan te besteden, het te delen en te zien wat er gebeurde”, zei hij. “Ik denk niet dat er een moment was waarop ik dacht: ‘Ik wil echt fotograaf worden’; ik vond het leuk, dus deed ik het, en toen deed ik het nog een keer omdat ik er van genoot.” Hij woonde toen nog thuis en werkte in de detailhandel, dus hij zegt: “Ik had het vermogen om te verkennen. Ik begon werk te krijgen en toen werd ik benaderd door een makelaar die nog steeds bij mij is – dat was tien jaar geleden.”
Net zoals hij het geld van zijn baan in de detailhandel gebruikte om fotografie te beoefenen, gebruikte hij ook een deel van dat fotografiegeld om een galerieruimte te openen. Over het algemeen zei McKenzie dat hij ervoor wil zorgen dat zijn werk onafhankelijk is. “Ik heb mezelf veel vrijheid gegeven om in mezelf te investeren”, zei hij. “Ik creëer altijd scenario’s waarin ik kan doen wat ik wil. En ik doe het zonder afhankelijk te zijn van andere mensen die mij geld geven.”
van links: jasje en rok van MAX MARA en jasje en schoenen van CHLOE
Dit betekent niet dat hij niet geïnteresseerd is in samenwerking; hij doet de creatieve en art direction voor de albums en liveshows van muzikant Anais, en geniet van de inzichten van andere fotografen die zijn werk voor Selasi fotograferen: “Het is geweldig om hun aandacht te kunnen vestigen op wat ik doe. Het bouwt de wereld verder op en versterkt de visie.”
Hij noemde ook het werken met mensen die vaardigheden hadden die verder gingen dan wat hij voor Selasi kon doen, waaronder illustratoren Moya-garnizoen-Msingwana (ook bekend als Gangbox) en grafisch ontwerper Shawn Sawyeren hoe hij hun creatieve perspectieven combineert om meer alledaagse voorwerpen tot leven te brengen. “Selation is een balans tussen het doen van de dingen die ik wil doen en het vertalen ervan naar dingen waar andere mensen daadwerkelijk van kunnen genieten”, zei hij. “Er zijn zeer ambitieuze, performatieve en onpraktische ontwerpen die ik leuk vind, maar er zijn ook… mijn droom is om washandschoenen te maken, zoals Marigold, omdat het alledaagse handschoenen zijn, dus ze worden vaak gebruikt. Dingen doen die het dagelijkse leven van mensen ontwrichten is leuk en samenwerken helpt daarbij.”
Het streven om met zijn werk het dagelijks leven van mensen te infiltreren is misschien niet onmogelijk, aangezien McKenzie de afgelopen jaren steeds sterker is geworden. Met de toenemende erkenning komt er echter een beetje ongemak en een verlangen om te veranderen hoeveel mensen over zijn persoonlijke leven weten. Ondertussen deed hij in zijn eerste huis dat hij in 2021 kocht verschillende fotoshoots en interviews over interieurkeuzes, waarna hij er introk en foto’s van zichzelf maakte. 10 dekking, wees voorzichtig met wat hij onthult. “Ik denk dat er een niveau van privacy is waar ik op dit punt in mijn leven naar op zoek ben”, zei hij. “Dus toen ik deze beelden voor dit verhaal wilde maken, dacht ik: ‘Oké, hoe ga ik dit doen op een manier die me nog steeds in staat stelt mijn privacy en mijn zelfgevoel te behouden, terwijl ik mezelf en mijn eigen huis nog steeds vereeuwig?’ Dat is een echte uitdaging.” De resulterende foto’s maken gebruik van lichte en donkere hoeken van een kamer, en zien dat McKenzie rekwisieten gebruikt die specifieke delen van zichzelf symboliseren: tijdschriften, een schilderij van Kofi Perry dat haar partner voor haar heeft gewonnen tijdens de jaarlijkse sportdagzakrace, een kopie van Selasi-verhalen. “Ik ben bedachtzamer en bewuster van mezelf in mijn ruimte en hoe gemakkelijk deze kan worden aangepast aan mijn behoeften. Ik had het nodig als mijn studio. Dus dat is wat er gebeurde, en ik denk dat het representatiever is voor waar ik nu in mijn leven ben.”
Hij is nu eind twintig en staat nog aan het begin van zijn carrière. Maar deze foto’s zijn indicatief voor iemand die een stap verder is gegaan en zich geheel op eigen kracht in de voorhoede van het Britse creatieve talent heeft gevestigd. Haar passie, zorgzaamheid en grenzeloze nieuwsgierigheid – als fotograaf, curator, ontwerper en wat ze ook kiest – zullen waarschijnlijk blijven groeien, terwijl ze alle prachtige manieren blijft verkennen om zichzelf te uiten. “Het is alsof je een andere taal spreekt,” zei hij. “Weet je hoe in sommige talen bepaalde woorden niet bestaan en in andere talen geen vertalingen bestaan? Ik denk dat één vocabulaire heel beperkend kan zijn, vooral op creatief vlak. Deze verschillende media zijn gewoon mijn verschillende vocabulaires.”
Genomen uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU gepubliceerd. Bestel uw exemplaar Hier.
RONAN MCKENZIE: IN DE BLOEI
Fotograaf, mode-editor en talent RONAN MCKENZIE
Tekst TARA JOSHI
Modus assistent GEORGIË EDWARDS En TOMMY DOWLING
Productie SONYA MAZURYK
